IV SA/Wa 320/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Asesor WSA Marta Laskowska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007 r. sprawy ze skargi L. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...) w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - oddala skargę - Decyzją nr (...) z dnia (...) sierpnia 2006r. Prezydent m. W. na podstawie art. 104 i art. 268a kpa, art. 24a pkt 10 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027) i art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2005r, Nr 45, poz. 435) z urzędu orzekł o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących dwóch działek: Nr (...) o pow. 0,1897 ha położonej przy ul. (...) w obrębie (...); Nr (...) o pow. 0,125 ha położonej przy ul. (...) w obrębie (...) ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym sporządzonym podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu podniesiono, że zostały zgłoszone zarzuty do danych w operacie opisowo-kartograficznym sporządzonym podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla Dzielnicy W. przez właścicieli działek nr (...) i (...). W imieniu właścicielki działki nr (...) J. U. działał L. N.. Organ powołując się na art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach stwierdził, że w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasów i uproszczonych planów urządzenia lasów dotyczące granic powierzchni lasu. Dla przedmiotowego terenu został uchwalony uproszczony plan urządzenia lasu i jest on ostateczny. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. .U., właścicielka działki nr (...) reprezentowana przez L. N.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. decyzją z dnia (...) listopada 2006r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że L. N. działając w imieniu J. U. zgłosił zarzuty do operatu opisowo-kartograficznego w zakresie działki nr (...) oraz odrębnym pismem jako właściciel działki nr (...). Następnie Inspektor stwierdził, że odwołanie od decyzji wydanej przez Prezydenta m. W. złożyła J. U., w, imieniu której działał L. N.. Rozpatrując ponownie sprawę jako organ II instancji Inspektor powtórzył ustalenie zawarte w decyzji Prezydenta, że (...) września 2005r. zatwierdzony został przez Wojewodę M. uproszczony plan urządzenia lasu Miasta W. Osiedla S.. W powyższym planie działki nr (...) i (...) zostały zakwalifikowane jako las z rozliczeniem powierzchni zalesionej i nie zalesionej. Na jego podstawie w operacie zostały wyznaczone tereny jako użytki leśne, na całej działce nr (...) użytek leśny klasy V o symbolu Ls V. Wobec powyższego zarzuty zgłoszone do działki nr (...) i (...) zostały zasadnie odrzucone. W ocenie organu nie było także podstaw do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym o "unieważnienie" powoływanego uproszczonego planu urządzenia lasu. Zawieszeni postępowania możliwe jest gdy chodzi o rozstrzygnięcie zagadnienia materialnoprawnego, mającego charakter zagadnienia wcześniej nierozstrzygniętego i samoistnego, od rozstrzygnięcia którego zależy wynik sprawy głównej. Nie jest także możliwe zawieszenie tego postępowania na wniosek strony, gdyż modernizacja ewidencji gruntów prowadzona była urzędu, a rozpatrzenie zarzutów nie może być rozumiane jako niezależne odrębne postępowanie. Co do zarzutu połączenia dwóch spraw do wspólnego rozpatrzenia (działki nr (...) i (...)), organ stwierdził, że nie było konieczne wydawanie odrębnego postanowienia przy stosowaniu art. 62 kpa. Skargi na powyższą decyzję w jednym piśmie procesowym wnieśli L. N. i J. U., reprezentowana przez wyżej wymienionego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie i niezastosowanie definicji lasu określonej w art. 3 ustawy o lasach, a także naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Przytaczając definicję lasu zawartą w powołanej ustawie skarżący twierdzą, że działka nr (...) powinna być w ewidencji oznaczona w całości jako działka budowlana, natomiast na działce nr (...) za grunt leśny można uznać tylko pas od strony południowej o szerokości 8 m, w pozostałej części jest to grunt rolny. Takie wnioski wynikają z oględzin przeprowadzonych przy udziale uprawnionego klasyfikatora gruntów. W tej sytuacji powoływanie się na art. 20 pkt 2 ustawy o lasach stanowi naruszenie definicji lasu wynikającej z art. 3 ustawy o lasach. Wskutek działań polegających na uznaniu gruntów jako lasu doszło do pomniejszenia wartości działek stanowiących własność skarżących. Dalej podniesiono, że organy nie starały się nawet pokazać zainteresowanym jak te uproszczone plany urządzenia lasu "wyglądają". W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nie okazania planu urządzenia lasu, została ta okoliczność poddana pod wątpliwość organu wobec faktu zaskarżenia tego planu przez L. N. do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 15 marca 2007r. skarga J. U. została odrzucona. Orzeczenie powyższe jest prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd administracyjny uprawniony był do rozpoznania jedynie skargi wniesionej przez L. N., bowiem środek zaskarżenia złożony przez właścicielkę działki nr ew. (...) J. U. został prawomocnie odrzucony. Sąd zaś rozpoznaje jedynie skargę wniesioną przez podmiot uprawniony, a w myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W kontekście powołanego wyżej przepisu wymaga wyjaśnienia i rozróżnienia interes prawny w rozumieniu przepisów kpa i interes prawny we wniesieniu skargi na gruncie postępowania sądowego. Poza sporem pozostaje, że L. N. jest właścicielem działki nr ew. (...). Z tego tytułu był on stroną postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia zarzutów do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym sporządzonym podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla Dzielnicy W. dotyczącym działki nr ew. (...). W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa powinien być analizowany w płaszczyźnie prawa materialnego, nie zaś procesowego. W ocenie Sądu, idąc w ślad za bogatą judykaturą, interes prawny, o którym mowa w dyspozycji art. 28 kpa, może wynikać nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, lecz także prawa materialnego cywilnego. Takimi zaś normami jest Księga druga: "Własność i inne prawa rzeczowe", Tytuł pierwszy Kodeksu cywilnego. Skoro L. N. przysługuje prawo własności do działki nr (...), bezspornie legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa w uczestniczeniu we wszelkich postępowaniach dotyczących wymienionej nieruchomości, chyba że przepis szczególny w sposób wyraźny ograniczałby takie uprawnienie. W tym momencie należy przejść na grunt niniejszej sprawy i stwierdzić, że zaskarżona decyzja mogła jedynie rozstrzygać kwestię zarzutów dotyczących działki nr ew. (...), bowiem odwołanie od decyzji Prezydenta m. W. zostało złożone przez J. U.. (Okoliczność ta wynika zarówno z akt administracyjnych, jak również z samej treści rozstrzygnięcia organu II instancji. Fakt, że decyzją Prezydenta rozpoznano zarzuty dotyczące dwóch odrębnych działek, co do których interes prawny posiadają dwa odrębne podmioty, nie zmienia zakresu możności działania owych podmiotów. Otóż L. N. swój interes prawny wywodząc z prawa własności działki nr (...), posiadał interes w kwestionowaniu decyzji Prezydenta w części odnoszącej się do wskazanej nieruchomości. Tak samo J. U., przy czym jej uprawnienia ograniczyły się do działki nr (...) i tak też zostały one zrealizowane poprzez wniesienie odwołania. Nie zmieniają tego okoliczności istniejącej więzi rodzinnej pomiędzy tymi osobami, jak również relacje polegające na udzieleniu pełnomocnictwa. Co prawda organ II instancji zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji rozważania, które mogłyby świadczyć, że rozpoznawał ponownie sprawę nie tylko działki nr (...), lecz także działki nr (...), do czego nie był uprawniony wobec braku odwołania złożonego przez uprawniony podmiot. Jednakże wyeliminowanie tego uchybienia nie zmieniłoby w żaden sposób sytuacji procesowej skarżącego, który poprzez zaniechanie złożenia odwołania pozbawił się możliwości instancyjnej kontroli decyzji, która dotyczyła działki stanowiącej jego własność. Bezspornym jest natomiast, że zaskarżona decyzja zawiera rozstrzygnięcie odnoszące się do działki nr (...) i tak też winna być oceniana. Mając na uwadze powyższe rozważania należy postawić tezę, iż skarżący L. N. nie ma interesu prawnego w skarżeniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia (...) listopada 2006r, bowiem nie rozstrzyga ona o działce stanowiącej przedmiot własności skarżącego. Skarga zaś podmiotu uprawnionego do takiego działania została odrzucona. W tym miejscu konieczne jest przypomnienie wskazanego na wstępie rozróżnienia interesu prawnego wedle kpa i interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Ponieważ w całym postępowaniu administracyjnym L. N. traktowany był w podwójnej roli: jako pełnomocnik i jako strona postępowania, był powiadamiany o czynnościach, jak również została mu doręczona decyzja organu II instancji, zachował on w ocenie Sądu uprawnienie procesowe do kwestionowania i zwalczania zaskarżonej decyzji, choć nie dotyczyła ona jego materialnych praw i obowiązków. Z tego też powodu, nie mając interesu prawnego, nie może skutecznie domagać się skontrolowania przez Sąd administracyjny zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak na wstępie.