VI SA/Wa 1481/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 października 2006 roku w miejscowości W. w woj. l. skontrolowano samochód ciężarowy z przyczepą, należący do T. Sp. z. o.o. z siedzibą w D., którym przewożone były rzeczy z [...] do [...]. W ocenie kontroli stwierdzono, że tabliczka pomiarowa tachografu zainstalowanego w pojeździe, nie jest czytelna, wobec powyższego brak jest możliwości odczytania zapisanych na niej danych. Na okoliczność kontroli sporządzono protokół, który został podpisany bez uwag przez kierowcę ciężarówki. W związku ze stwierdzonym uchybieniem Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w L. zawiadomieniem z dnia 27 października 2006 roku poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na to zawiadomienie spółka w piśmie z dnia 7 listopada 2006 roku podała, że wbrew ustaleniom z protokołu tachograf analogowy został poddany obowiązkowej kontroli w dniu 6 kwietnia 2006 roku w [...] w D/, na co dołączyła potwierdzoną kserokopię strony z księgi rejestrowej i potwierdzoną kserokopię faktury VAT [...] za wykonaną legalizację. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w L. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 roku, Nr [...] nałożył na T. spółkę z o.o z siedzibą w D. kwotę [...] złotych kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące , które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Jako podstawę nałożonej kary organ wskazał art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4 oraz lp. 11.1 ust 1 lit. d załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2004r., Nr 204, poz. 2088 ze. zm.). W uzasadnieniu tej decyzji organ powołując się na ust. 3 lit. b rozdziału VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WEL 370 z 31 grudnia 1985 roku) oraz na § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 roku w sprawie zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym -tachografów samochodowych (Dz. U z 2005r. Nr 33, poz. 295) stwierdził, że jedynym potwierdzeniem posiadania aktualnej legalizacji jest czytelna tabliczka pomiarowa zawierająca wszystkie dane. Z tego względu uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Od powyższej decyzji spółka T. Sp. z. o.o z siedzibą w D. wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. domagając się jej uchylenia w szczególności z uwagi na brak podstawy prawnej do jej wydania. Zdaniem spółki w toku postępowania administracyjnego przedstawiła ona dowody na okoliczność, iż w dniu 6 kwietnia 2006 roku tachograf został poddany badaniu kontrolnemu, a zatem nałożenie kary było bezzasadne. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy w całości podzielając argumentację prawną tam zawartą. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych z uwagi na: 1. naruszenie art. 7, 8, 107 kpa poprzez brak wskazania przyczyn dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom wskazanym w toku postępowania, 2. wydanie decyzji w oparciu o art. 92 ust. 1 oraz lp. 11.1 ust.1 lit d) załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym pomimo braku wypełnienia dyspozycji wskazanych przepisów, 3. wydanie decyzji w oparciu o § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 roku w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw dla sprawdzenia urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym- tachografów samochodowych, pomimo braku sankcji prawnej, a nadto brak powiązania przedmiotowego aktu prawnego z karami przewidzianymi w ustawie o transporcie drogowym. Uzasadniając przedmiotowe zarzuty skarżący wskazał, iż organ nienależycie wyjaśnił sprawę, albowiem, jeżeli stwierdził, że tabliczka znamionowa posiada nieczytelną datę, co skłaniało do powzięcia wątpliwości odnośnie przeprowadzonego badania powinien wyjaśnić w oparciu o dowody przedłożone przez spółkę, czego nie uczyniła arbitralnie przyjmując, że jedynym faktem potwierdzającym przeprowadzenie badania jest czytelna tabliczka pomiarowa, natomiast nie wskazał żadnych podstaw do odmowy mocy dowodowej przedstawionym dowodom. Swoim działaniem organ naruszył przepisy art. 92 ust.1 oraz lp. 11.1 ust. 1 lit d) załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, albowiem nałożył kary pieniężne za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganemu badaniu kontrolnemu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Skarżący podniósł także, że rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 roku zostało wydane w oparciu o ustawę z dnia 11 maja 2001 roku prawo o miarach, które w rozdziale 7 przewiduje stosowne odrębne sankcje. W takim stanie prawnym nie jest możliwe wymierzanie kary przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym z powołaniem się na podstawę prawną rozporządzenia w sprawie zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym- tachografów samochodowych z uwagi na autonomiczność systemu kar. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn szczegółowo omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku-Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalność administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, ze skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Jak wynika z protokołu kontroli pojazdu, należącego do skarżącej spółki inspekcja drogowa stwierdziła, że tabliczka pomiarowa tachografu zainstalowanego w kontrolowanym samochodzie nie jest czytelna, wobec powyższego brak jest możliwości odczytania zapisanych na niej danych. W związku z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli spółka po wszczęciu postępowania w sprawie przy piśmie z dnia 7 listopada 2006 roku załączyła potwierdzoną kserokopię strony z księgi rejestrowej i potwierdzoną kserokopię faktury VAT [...], z których wynika, że tachograf został poddany sprawdzeniu w dniu 6 kwietnia 2006 roku. Organy obu instancji odmówiły wiarygodności temu dowodowi stwierdzając, iż w świetle treści art. 12 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących, stosowanych w transporcie drogowym i art. 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 roku w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzenia urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych tabliczka pomiarowa jest jedynym potwierdzeniem posiadania aktualnej kontroli/legalizacji przez tachograf zainstalowany w pojeździe oraz ,ze w przypadku nieczytelności tabliczki pomiarowej należało dokonać kolejnego sprawdzenia urządzenia rejestrującego. Z poglądem tym nie sposób jest się zgodzić. Jak wynika z przepisów przytoczonych przez organ tabliczka pomiarowa ma służyć pomiarom wykonującym kontrolę sprawdzeniu czy tachograf został poddany okresowej kontroli. W niniejszym stanie faktycznym tabliczka pomiarowa nie była uszkodzona i nie nastąpiła jej utrata, tylko data na jej tabliczce była nieczytelna. Skoro organ powziął wątpliwości co do przeprowadzonego badania powinien uwzględnić dowody przedstawione przez stronę tj. kopię faktury nr [...] oraz kopię strony z księgi rejestrowej, z których wynikało, iż tachograf został poddany badaniu w dniu 6 kwietnia 2006 roku. Przyjęcie za zasadne argumentacji organu prowadziły do konstatacji, że opatrzenie tabliczki dowolną datą bez potwierdzenia tego w żadnych rejestrach jest wystarczające i nie może być w żaden sposób skutecznie negowane. Taki pogląd, jak słusznie podnosi skarżąca prowadziły do rozstrzygnięć niezgodnych z obowiązującymi porządkiem prawnym. Wskazane wyżej wadliwości postępowania dowodowego, przede wszystkim w zakresie naruszenia art. 7, 75 § 1 kpa skutkowały uchyleniem decyzji organów obu instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a. Postawiony przez stronę zarzut naruszenia prawa materialnego (pkt 2) skargi należy uznać za przedwczesny. Warunkiem formułowania zarzutów natury materialnej jest prawidłowa ocena dowodów i ustalenie stanu faktycznego co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zarzut z pkt 3 skargi jest niezasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącego obowiązki stron, których niespełnienie skutkuje nałożeniem kar na podstawie norm sankcyjnych zawartych w ustawie o transporcie drogowym mogą być uregulowane w innych aktach prawnych niż wspomina wyżej ustawa. W niniejszej sprawie obowiązek przeprowadzenia okresowych kontroli tachografów wynika z przepisów wspólnotowych tj. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku który przewiduje taką kontrolę co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde państwo członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takim kontrolowaniem dotyczącym pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. W przypadku Polski sprawdzenie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe samochodowym zarejestrowanym na jej obszarze wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące co wynika z cytowanego § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 roku. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w wyroku.