IV SA/Wa 1506/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2007 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku, Nr [...] Burmistrz Miasta K. ustalił H. K. jednorazową opłatę w kwocie 3587,10 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (renta planistyczna) położonej w K. stanowiącej działkę o nr ew. nr [...] o powierzchni 0,0668 ha w związku z jej sprzedażą. W uzasadnieniu swojej decyzji Burmistrz Miasta K. stwierdził, że uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 roku Rada Miejska w K. zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego północnej części miasta K. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego Nr [...], poz. 835. W uchwale tej ustalono, że stawka jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wynosi 30 %. Z wykonanego w dniu 9 września 2005 roku operatu szacunkowego dla wymienionej nieruchomości wynika, że wartość działki przed uchwaleniem zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego wynosiła 14 763 zł zaś wartość po zmianie planu wynosi 26 720 zł. Różnica wartości wynosi 11 957 zł. Jednorazowa opłata wynosi więc 3587,1 zł. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła H. K. wnosząc o to, by Burmistrz umorzył postępowanie z uwagi na nieścisłe przepisy o tzw. rencie planistycznej. Nadto złożyła wniosek o wystąpienie przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem czy art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1,2,4 i 6 ustawy z dnia 22 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwała Rady Miejskiej w K. z dnia [...] stycznia 2004 roku, Nr [...] są zgodne z Konstytucją. Nadto podniosła, że Gmina K. zawarła z nią w dniu 20 października 2004 roku porozumienie na mocy którego Gmina zrzekła się opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Stwierdziła również, że Gmina pobiera duże podatki od właścicieli nieruchomości nie dając im nic w zamian. Decyzją z dnia [...] maja 2007 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] stycznia 2006 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przepisy ustawy z dnia 22 marca 2003 roku o planowaniu 1 zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują możliwości odstąpienia 1 od ustalenia opłaty. Nie zachodzą również przesłanki do umorzenia postępowania. Porozumienie zawarte z Burmistrzem Miasta K. nie ma znaczenia dowodowego dla sprawy. Renta planistyczna ustalana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaś opłata adiacencaka ustalana jest na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uiszczenie opłaty adiacenckiej nie wyklucza możliwości wydania decyzji orzekającej o pobraniu renty planistycznej. Odnośnie żądania wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie ma podstaw prawnych możliwości uwzględnienia tego wniosku. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła H. K. podnosząc, że decyzja wydana została na podstawie uchwały Rady Miejskiej wydanej z kolei na podstawie ustawy o finansach publicznych z dnia 31 grudnia 2005 roku, która utraciła byt prawny. Nowa ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2006 roku. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. narusza więc zdaniem skarżącej z całą pewnością przepisy ustawy o finansach publicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy, a jej wysokość nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta nazywana jest rentą planistyczną. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały opisane w tym przepisie przesłanki do obciążenia skarżącej wymienioną wyżej opłatą. Uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z uchwaleniem tego planu wzrosła wartość nieruchomości należącej do skarżącej. Sporządzona przez biegłego opinia dotycząca wzrostu wartości nieruchomości nie budzi wątpliwości co do jej prawidłowości. Prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że opłata adiacencka i renta planistyczna, to dwie różne opłaty pobierane z dwóch różnych tytułów. Podstawą pobrania opłaty adiacenckiej jest art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 roku Nr 115, poz. 741 z późn. zm.). Przesłanką pobrania opłaty adiacenckiej jest wzrost wartości nieruchomości z powodu jej podziału. Podstawą pobrania renty planistycznej jest wspomniany wyżej art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pobranie opłaty adiacenckiej jest fakultatywne zaś pobranie renty planistycznej jest obowiązkowe. Okoliczność, iż organ administracji zrezygnował z pobrania opłaty adiacencikej nie stoi na przeszkodzie pobraniu opłaty z tytułu renty planiastycznej. Organ administracji nie posiada uprawnień do rezygnacji z pobrania renty planistycznej, a tym samym brak było podstaw do umorzenia należności z tego tytułu. Brak było również podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne zgodnie z treścią art. 105 § 1 kpa umarza się jeśli stało się ono bezprzedmiotowe. Postępowanie w sprawie ustalenia wysokości renty planistycznej należnej od skarżącej nie stało się bezprzedmiotowe. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpił wzrost wartości nieruchomości. Tym samym istniał przedmiot postępowania jakim było ustalenie wysokości renty planistycznej z tego tytułu. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż przepis pozwalający na nakładanie na obywateli obowiązku zapłaty renty planistycznej jest niezgodny z Konstytucją. Ustawodawca ma prawo nakładania na obywateli danin publicznych jak również określania okoliczności, z którym wiąże się ten obowiązek. Nie istnieją więc podstawy do występowania przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem czy art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zgodny z Konstytucją. Zgodność z prawem uchwały o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega ocenie w odrębnym postępowaniu. Prawidłowość tej uchwały nie może być oceniana przez Sąd w niniejszej sprawie. Nadto stwierdzić należy, że Trybunał Konstytucyjny nie ocenia zgodności uchwał wydawanych przez Rady Gminy z Konstytucją. Wynika to wprost z treści art. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 roku 0 Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1997 roku Nr 102, poz. 643 z późn. zm.). Zarzut, że Gmina pobiera duże podatki od właścicieli nieruchomości nie dając im nic w zamian nie może być kryterium oceny prawidłowości wydanej decyzji. Przepisy prawa nie uzależniają możliwości nałożenia obowiązku zapłaty renty planistycznej od tego, w jakiej wysokości władze Gminy pobierają podatki i jak je następnie wydają. Podstawą wydania zarówno uchwały Rady Miejskiej o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i decyzji ustalającej wysokość renty planistycznej była ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie ustawa o finansach publicznych. Zarzut skarżącej, iż decyzja wydana została w oparciu o przepisy ustawy o finansach publicznych, która utraciła byt prawny jest więc bezzasadny. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.