III SA/Wa 1410/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (spr.), Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Protokolant Anna Armińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2007 r. sprawy ze skargi H.L. i E.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2000 - 2005 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza N. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz H.L. i E.L. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III Sa/Wa 1410/07 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez skarżących H. i E. L., decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza N. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], którą skarżącym odmówiono stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2000-2005. Z akt sprawy wynika, że skarżący wystąpili do organu pierwszej instancji z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości pobranego za lata 2000-2005 od położonej we wsi B. działki nr 53/1 zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniosek o stwierdzenie nadpłaty opierali na tym, że po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji organu pierwszej instancji ustalającej skarżącym podatek od wymienionej nieruchomości na rok 2006 r., organ pierwszej instancji wydał decyzję, którą ustalono skarżącym podatek od tej nieruchomości na rok 2006 według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Zdaniem skarżących ustalenie w tej decyzji, że przedmiotowy budynek w roku 2006 wykorzystywany był dla celów mieszkalnych świadczy o tym, że również przy wymiarze podatku za lata 2000-2005 organ winien był traktować go jako budynek mieszkalny i ustalać należny od tego budynku podatek od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych. Burmistrz N. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 210 § 1 i § 4 w związku z treścią art. 72 § 1 pkt 1 O.p. odmówił skarżącym stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2000-2005 należnym od położonej we wsi B. działki gruntu nr 53/1. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że podatek, którego dotyczył wniosek skarżących wynikał z decyzji organu podatkowego. Od decyzji tych skarżący nie wnosili odwołań w wyniku czego stały się one prawomocne. Z tego względu zdaniem organu w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczył wniosek skarżących o stwierdzenie nadpłaty istniej stan res iudicata. Od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W uzasadnieniu odwołania podnosili, że budynek znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości ma charakter mieszkalny. Zdaniem skarżących podatek od tego budynku za lata 2000-2005 został ustalony według niewłaściwych stawek. Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji podniesiono, że zobowiązania podatkowe, których dotyczył wniosek skarżących wynikają z decyzji ustalających te zobowiązania. Organ wskazał również, że skarżący w toku postępowania odwoławczego wyrazili zamiar wzruszenia decyzji wymiarowych za lata 2000-2005 r. w drodze wznowienia postępowania. Dopiero po wzruszeniu tych decyzji możliwe będzie rozważenie czy w sprawie skarżących wystąpiła nadpłata zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000-2005. Na decyzję organu drugiej instancji skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podnosili, że organ w zaskarżonej decyzji nie uwzględnił okoliczności, że będący ich własnością dom ma charakter mieszkalny i przez cały ww. okres wykorzystywany był jako dom mieszkalny. Zdaniem skarżących decyzja ta uniemożliwia im wzruszenie decyzji wymiarowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Sąd nie kwestionując argumentów zawartych w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, przemawiających za brakiem uprawnienia do stwierdzenia w stosunku do skarżących wnioskowanej przez nich nadpłaty w podatku od nieruchomości, obowiązany był stwierdzić, że decyzja ta zawierała niewłaściwe rozstrzygnięcie. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią przepisów art. 75 § 2 O.p. uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oprócz podatników, którzy kwestionują zasadność poboru podatku lub wysokość pobranego podatku przez płatnika przysługuje również: 1) podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., jeżeli: a) w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2 O.p., wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej, b) w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3 O.p., z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek, c) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Treść przepisu art. 75 § 2 pkt 1 O.p. a contrario wskazuje, że uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie przysługuje podatnikom, których zobowiązania podatkowe powstają z mocy konstytutywnych decyzji wymiarowych – art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. z 2002 Nr 9, poz. 84, ze zm.) obowiązującą w latach za, które skarżący zażądali stwierdzenia nadpłaty podatku, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Przytoczony przepis stanowi wprost, że podatek od nieruchomości należny od osób fizycznych powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 O.p. to jest w drodze doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej ten podatek. Zatem do osób fizycznych będących podatnikami podatku od nieruchomości nie mają zastosowania przepisy art. 75 § 2 pk1 lit a)-c) O.p. Wśród przepisów O.p. brak też jest innych norm regulujący uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, przyznających tej grupie podatników uprawnienie do wystąpienia do organu z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Należy podkreślić, że ustawodawca świadomie wyłączył możliwość zastosowania tego uprawnienia w stosunku do osób fizycznych będących podatnikami podatku od nieruchomości, gdyż w przypadku tych podatników zmiana wysokości zobowiązania podatkowego wymaga zmiany rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ustalającej podatek i zmiana ta może nastąpić, bądź w trybie zwyczajnym wskutek wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej bądź też w trybach nadzwyczajnych. Z tych wszystkich względów zdaniem Sądu należało stwierdzić, że nie może toczyć się postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości należnego od osoby fizycznej podatku od nieruchomości, którego podstawą jest wniosek tej osoby o stwierdzenie nadpłaty, gdyż przepisy prawa nie przewidują uprawnienia do złożenia takiego wniosku. Zatem w sytuacji, gdy do organu pierwszej instancji został złożony przez osoby fizyczne wniosek o stwierdzenie nadpłaty należnego od nich podatku od nieruchomości, organ na podstawie art. 165a § 1 O.p. obowiązany był wydać postanowienie wymienione w tym przepisie. Z tych względów w realiach niniejszej sprawy należało stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 165a § 1 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec naruszenia w niniejszej sprawie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem art. 165a § 1 O.p., a także art. 233 § 1 pkt 1 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie przepisów art. 134 § 1, art. 135, art.145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.