III SA/Kr 60/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Dorota Dąbek spr. WSA Bożenna Blitek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego W. P. - Biuro Prawne ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 ( dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług w dniu orzekania o tych opłatach , a nadto kwotę 17 ( siedemnaście ) złotych z tytułu pozostałych wydatków. WSA/uyr. l - sentencja wyroku UZASADNIENIE wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 października 2007r. Inspektor Sanitarny na podstawie art. 4 pkt 5, art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90, poz.575), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. Nr 98, póz. 1071 ze zm.), § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, póz. 294) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, póz. 115) oraz orzeczenia lekarskiego wydanego przez Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy wydał w dniu [...] decyzję nr [...] (znak: [...]) o braku podstaw do stwierdzenia u T. B. choroby zawodowej w postaci przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla i następstw wywołanych działaniem tlenku węgla. W uzasadnieniu organ powołał się na orzeczenie lekarskie z dnia [...] znak [...] wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy oraz na orzeczenie z dnia [...] znak [...] wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., które były podstawą orzeczenia organu. Wyjaśnił, że z uwagi na to, że placówka służby zdrowia nie dokonała rozpoznania u skarżącego chorób zawodowych Inspektor Sanitarny nie ma uprawnień do stwierdzenia choroby zawodowej. MOMP wskazał bowiem, że badanie laboratoryjne nie wykazało odchyleń od normy, badanie elektrokardiograficzne jest prawidłowe, badanie elektroencefalograficzne nie wykazało zmian a konsultacja specjalistyczna (psychologiczna, psychiatryczna, neurologiczna i toksykologiczna) nie ujawniły zmian, które można by odnieść do przewlekłego narażenia na tlenek węgla. IMPiZŚ w S. wskazał z kolei, że po przeprowadzeniu badań fizykalnych nie stwierdzono objawów bronchospastycznych, a badania czynnościowe układu Sygn. akt III SA/Kr 60/07 oddechowego wykazały pełną wydolność w zakresie wentylacji i wymiany gazowej w płucach. Po rozpoznaniu odwołania T. B. z dnia [...] Inspektor Sanitarny orzekając w sprawie jako organ II instancji wydał w dniu [...] decyzję znak [...], w której uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał organowi l instancji sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem uchylenia decyzji organu l instancji było stwierdzenie, że Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał przedwcześnie decyzję, nie dopełniając obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zwłaszcza zaś to, że decyzja organu l instancji wydana być powinna na przepisach Rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, a nie wcześniejszego Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję T. B., wnosząc o jej uchylenie, wskazał, że skoro organ II instancji dostrzegł, że postępowanie było wadliwie prowadzone w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r., to brak było podstaw do usunięcia tej wadliwości przy zastosowaniu przepisu § 8 ust. 2 rozporządzenia z roku 2002 r., który pozwala na wystąpienie z odezwą do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Tymczasem Instytut Medycyny Pracy w S. w dniu [...] wydał w tym trybie nowe orzeczenie, które nawet nie określa czasu obserwacji klinicznej. Skarżący wskazał, że niekorzystne dla niego orzeczenie winno uwzględniać w treści zapis § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., które było podstawą wydania orzeczenia lekarskiego z dnia [...]. Przy tym stanie sprawy wskazał, że winien być po raz drugi poddany obserwacji klinicznej według obowiązującej procedury. Na rozprawie w dniu 16.10.2007r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował, iż przedmiotem skargi jest żądanie by całe postępowanie w sprawie toczyło się na podstawie rozporządzenia z roku 2002. Sygn. akt III SA/Kr 60/07 W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o oddalenie skargi, podniósł, że zarzut skarżącego o niemożności weryfikacji orzeczenia lekarskiego na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia z 2002r. jest niezasadny, bowiem przepis ten dopuszcza możliwość wystąpienia organu do jednostki orzeczniczej o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego. W konkretnym przypadku orzeczenie lekarskie z dnia [...] wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy zostało wydane w oparciu o prawidłową podstawę prawną - rozporządzenie z 2002r. Natomiast orzeczenie lekarskie z dnia [...] wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. zawierało błędną podstawę prawną gdyż powołało rozporządzenie Rady Ministrów z 1983r. i należało wystąpić do Instytutu o wyjaśnienie tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga T. B. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu decyzja organu II instancji w świetle przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, póz. 1071 ze zm. - dalej kpa) była prawidłowa. Postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej w niniejszej sprawie powinno bowiem toczyć się na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu, chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 65, póz. 294), albowiem rozporządzenie to weszło w życie w dniu 3 września 2002r., natomiast wszczęcie postępowania w przedmiocie choroby zawodowej miało miejsce w roku 2003. Z tego też względu słuszne są motywy decyzji kasacyjnej Inspektora Sanitarnego oraz jego zalecenia odnośnie wydania przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego nowej decyzji na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z roku 2002. Sygn. akt III SA/Kr 60/07 Odnosząc się natomiast do zarzutów i wniosków skarżącego, by w toku ponownego rozpoznania sprawy był on raz jeszcze zbadany i by orzeczenie lekarskie a także decyzja zostały oparte na aktualnym stanie prawnym a nie na rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, póz. 294) - jak uczyniła to pierwotnie jednostka orzecznicza w postaci Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - uznać należy zarzuty i wnioski te za przedwczesne. Organ II instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, uchylił zaskarżoną decyzję w całości, co oznacza, że postępowanie na etapie orzekania przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego będzie toczyć się od nowa, a nieodłącznym elementem postępowania w przedmiocie choroby zawodowej jest badanie pod kątem istnienia znamion choroby zawodowej przez właściwą jednostkę orzeczniczą, o której mowa w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 2002r. Powiatowy Inspektor Sanitarny ma obowiązek oprzeć nową decyzję na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 2002r. Na tej podstawie obowiązek wydania orzeczenia mają również jednostki orzecznicze, co wynika z faktu, że wszczęcie postępowania administracyjnego wobec zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u T. B. miało miejsce w 2003 roku, a więc już pod rządami nowego Rozporządzenia z 2003r. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił, co zostało wyrażone w sentencji.