I OZ 34/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. L., J. L. i J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 382/07 odrzucającego zażalenie E. L., J. L. i J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 382/07 odrzucające zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 382/07, wzywające do uiszczenia solidarnie wpisu od zażalenia na decyzję Ministra Budownictwa z dnia (...) stycznia 2007 r., nr (...) w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 marca 2009 r. odrzucił zażalenie E. L., J. L. i J. L. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 22 stycznia 2009 r., odrzucające zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2008 r., wzywające do uiszczenia solidarnie wpisu od zażalenia na decyzję Ministra Budownictwa z dnia (...) stycznia 2007 r., nr (...), w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania. Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 16 lutego 2009 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez nadesłanie 3 egzemplarzy zażalenia poświadczonych za zgodność z oryginałem, pod rygorem jego odrzucenia, w terminie 7 dni. Wezwanie to nie zostało przez skarżących wykonane w zakreślonym przez Sąd terminie, w związku z czym Sąd zaskarżonym postanowieniem odrzucił to zażalenie. Na to postanowienie E. L., J. L. i J. L. złożyli obszerne zażalenie, z którego treści wynika, że nie zgadzają się z zapadłym rozstrzygnięciem. Podniesiono także kwestie merytoryczne związane ze skargą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U .Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Z art. 49 § 1 tejże ustawy wynika, iż w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek nie zachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Natomiast stosownie do art. 178 w związku z art. 197 powołanej ustawy zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu podkreślić, że obowiązek określony w art. 47 § 1 i art. 49 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 178 tej ustawy, jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwi nadanie pismu procesowemu właściwego biegu. Przy czym wskazać należy, iż nie jest tak, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania, bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, to znaczy taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. W związku z tym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie interpretacja zastosowana przez Sąd pierwszej instancji jest zbyt rygorystyczna. Braku odpisów zażalenia nie można bowiem zakwalifikować do braku istotnego, ponieważ Sąd jest władny wykonać dodatkowe kopie zażalenia we własnym zakresie, a tym samym nadać prawidłowy bieg złożonemu pismu. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem jego oceny była tylko i wyłącznie zasadność zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r., zatem pozostałe kwestie podnoszone w przedmiotowym zażaleniu, nie mogły zostać rozpoznane w niniejszym postanowieniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.