VI SA/Wa 1494/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, gazową i myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymane nią w mocy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2007 r. cofające pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej i gazowej oraz broni palnej myśliwskiej; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego A.C. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. – Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm. dalej jako u.b.a.), po rozpatrzeniu odwołań A.C. (dalej jako skarżący) od dwóch decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wydanych w dniu [...] maja 2007 r.: nr [...] cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i nr [...] cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej i gazowej utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powodem cofnięcia skarżącemu uprawnień do posiadania i używania broni było zaliczenie go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Organ I instancji wydał decyzje w tej sprawie po ustaleniu, iż przeciwko skarżącemu posiadającemu pozwolenie na broń palną myśliwską od [...] r., gazową od [...] r., a bojową od [...] r., toczy się postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 k.k., polegający na tym, iż od sierpnia [...] r. do listopada [...] r., pełniąc funkcję [...] w K., poprzez [...], działał [...]. W sprawie tej zapadł nieprawomocny wyrok uznający go winnym popełnienia tego czynu, za który wymierzono mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych licząc wartość jednej stawki na kwotę [...] zł. W odwołaniach od decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji błędną interpretację przepisów ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie art. 10 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu jego pisma z dnia [...] kwietnia 2007 r. i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zaistniała obligatoryjna podstawa do zawieszenia postępowania. W ocenie skarżącego popełniony przez niego czyn związany był z [...] i [...], a zatem brak jest podstaw do uznania, że może on uzasadniać obawę użycia przez niego broni sprzecznie z porządkiem publicznym. Ponadto postępowanie karne prowadzone w tej sprawie nie zostało jeszcze zakończone, zatem wina strony nie jest przesądzona. Skarżący podkreślił, że poza obecną sprawą karną, nigdy dotąd nie wszedł w konflikt z prawem, a jego postawa życiowa, dobra opinia w miejscu zamieszkania i w kole łowieckim nie potwierdza obaw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji uznał, że argumenty te nie mają wpływu na zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy dana osoba została zaliczona do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. takich osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności, gdy osoby te skazano prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z treści wyżej zacytowanego art. 15 ust. 1 pkt 6, ustawodawca wskazał w nim tylko przykładowe przesłanki nakazujące cofnięcie w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. pozwolenia na broń, o czym świadczy użyte w tym przepisie wyrażenie "w szczególności". Niewątpliwie wyliczenie to stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną dla oceny, czy dany stan faktyczny uzasadnia zaliczenie konkretnej osoby do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Dlatego organy właściwe w sprawach pozwoleń na broń palną mają prawo i obowiązek badać wszystkie okoliczności uzasadniające obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a więc nie tylko skazanie lub oskarżenie o popełnienie przestępstw wymienionych w tym przepisie, ale również innych, nie objętych tym przepisem, a także wszelkich zachowań posiadacza pozwolenia wskazujących, że nie przestrzega on przepisów prawa. Przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., skierowanego przeciwko [...], co Sąd Rejonowy w K. nieprawomocnym wyrokiem z dn. [...] 2007 r. sygn. akt [...] uznał za działanie [...]. W ocenie organów Policji okoliczność ta uzasadnia obawę użycia przez skarżącego broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wynika z podjętej przez organy Policji oceny rodzaju i ciężaru gatunkowego przedmiotowego przestępstwa. Czyn ten nie jest co prawda wymieniony wprost w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. i nie ma bezpośredniego związku z bronią, jednakże w ocenie Policji jego dokonanie przez skarżącego świadczy o jego lekceważącym podejściu do przestrzegania prawa, a to uzasadnia obawę, iż tego rodzaju postawa może rzutować także na przestrzeganie przez niego przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Nadto organ zwrócił uwagę, że skarżący pełniąc odpowiedzialną funkcję [...] w K., sprzeniewierzył się zasadom obowiązującym dla dobra wspólnego, dopuszczając do [...], co było działaniem [...]. Naraził je tym samym na [...], a zatem - choć pośrednio - godziło także w [...] tych podmiotów, w stwierdzeniu czego nie przeszkadza umieszczenie przez ustawodawcę czynu z art. 231 § 1 k.k. w rozdziale "przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego". Ten właśnie fakt uzasadnia - w ocenie organu - zaliczenie strony do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., gdyż skoro stronie zarzuca się popełnienie przestępstwa ze szkodą [...], uzasadnione jest również domniemanie zachowania się przez nią w sposób, o którym w tym przepisie prawa mowa. W niniejszej sprawie - zdaniem organu - nie ma znaczenia dowodowego okoliczność, iż postępowanie karne w sprawie skarżącego nie zostało jeszcze zakończone prawomocnym orzeczeniem sądu. W postępowaniu administracyjnym nie ustala się bowiem winy czy niewinności posiadacza pozwolenia, nie bada prawidłowości postępowania karnego i nie weryfikuje zasadności postawienia zarzutów i kwalifikacji prawnej czynów, o które jest on podejrzany czy oskarżony. Organy administracji publicznej, a takimi są organy Policji w postępowaniu administracyjnym, nie mają do takich działań kompetencji. Zatem fakt, iż postępowanie karne w sprawie skarżącego nie jest zakończone, nie ma wpływu na rodzaj sankcji administracyjnoprawnej, wynikającej z przepisów ustawy o broni i amunicji. Nie zmienia to bowiem faktu, iż oskarżono go o popełnienie przestępstwa, które w ocenie organów Policji stanowi przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. Organ wskazał również, że jak wynika z zebranego materiału dowodowego, także w przeszłości skarżący naruszył prawo, tj. art. 218 § 1 k.k., co polegało [...], jako [...] w K., [...] w odniesieniu do [...] w K., w tym [...]. Wyrok sądu wydany w tej sprawie uległ już co prawda zatarciu z mocy prawa, a zatem nie można z tego faktu wyciągać skutków prawnych. Nie pozostaje jednak bez znaczenia dla oceny postawy skarżącego wobec porządku prawnego okoliczność, iż w przeszłości stał on pod zarzutem popełnienia przestępstwa. Organ uznał, że fakt naruszenia przez skarżącego [...] i to w sytuacji, gdy pełnił on [...] funkcję [...], stanowi dodatkową przesłankę uzasadniającą jego zaliczenie do grupy osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z uwagi na powyższe wskazane przez skarżącego okoliczności, jak właściwe przechowywanie przez niego broni, dobra opinia w miejscu zamieszkania, czy uzyskana w toku postępowania przez organ dobra opinia o nim w kole łowieckim, nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności te, jakkolwiek dobrze świadczące o skarżącym nie zmieniają bowiem faktu, iż w toczącym się postępowaniu karnym stoi on pod zarzutem popełnienia przestępstwa [...] i wymierzonego - choć pośrednio - w [...]] i nie znoszą obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. W tej sytuacji, zdaniem Policji, zachowanie mu pozwolenia na posiadaną broń palną byłoby sprzeczne z interesem społecznym, któremu w takich przypadkach - poprzez obligatoryjną dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. - ustawodawca przyznał bezwzględne pierwszeństwo. W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanych nią w mocy zarzucił jej rażące naruszenie prawa: - art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 u.b.a. oraz art. 20 u.b.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że toczenie się postępowania o czyn popełniony przeciwko [...], który ma charakter stricte [...] uzasadnia obawę użycia broni palnej w sposób sprzeczny z porządkiem publicznym, a także poprzez zbyt szeroką wykładnię pojęcia "interes publiczny", - art. 80 k.p.a. poprzez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie poprzez pominięcie, że od czasu czynu zarzucanego skarżącemu minęło 8 lat, podczas którego to okresu jego zachowanie weryfikuje brak uzasadnionej obawy użycia broni w sposób sprzeczny z prawem, poprzez brak należytej oceny rodzaju i ciężaru gatunkowego czynu zarzucanego skarżącemu oraz poprzez ustalenie, że wyrok skazujący, który uległ zatarciu, wskazuje na naruszenie porządku prawnego, podczas gdy z mocy przepisów karnych skazanie takie uznaje się za niebyłe, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie przez organ II instancji zarzutu odnośnie nienależytego wyjaśnienia podstawy prawnej oraz niewskazania faktów, które organ uznał za udowodnione. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że samo prowadzenie postępowania karnego nie uzasadnia tezy, że skarżący posiadający broń stwarza zagrożenie dla porządku publicznego, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą domniemania niewinności. W ocenie skarżącego organ nie dostrzega różnicy w ciężarze gatunkowym i charakterze przestępstw zachodzących pomiędzy czynem z art. 231 k.k. a czynami przeciwko [...]. Jego zdaniem nieporozumieniem jest zrównanie czynu, który ma charakter [...] z czynami grożącymi porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu. Podkreślił, że od czasu popełnienia czynu minęło 8 lat, w tym czasie nie wszedł w konflikt z prawem, a przede wszystkim nie naruszył reguł bezpieczeństwa związanych z posługiwaniem się i posiadaniem broni palnej. A zatem uznanie, że obecnie posiadanie broni palnej uzasadnia realną obawę jej użycia w sposób sprzeczny z interesem publicznym jest pozbawione wszelkich racjonalnych podstaw. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał orzeczenie NSA z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 377/01 zgodnie z którym, umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wykluczają możliwości negatywnej oceny skarżącego. Podkreślił, że powzięcie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego uzasadnione jest ze względu na okoliczności omawianego czynu, tj. narażenie na znaczne straty finansowe jednostki zajmującej się ochroną zdrowia, co wskazuje na nieliczenie się przez skarżącego z interesem społecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez A. C. skargi od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi natomiast, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. wskazuje, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny, stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie określa bowiem stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji związanej w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy prawnej istnieje, czy też nie. Użycie przez ustawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze - w ocenie Sądu - uznać należy, że organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności niniejszej sprawy. W przedmiotowej sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący został skazany nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] 2007 r. za czyn z art. 231 § 1 k.k., z tym, że nie jak ustaliły organy za [...], a jedynie za [...]. Niesporne jest również, że skazanie za czyn z art. 218 § 1 k.k. polegający na tym, że [...], uległo zatarciu. Powyższe czyny miały miejsce w [...] r. Analiza art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. wskazuje, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu bądź też prowadzenie wobec niej postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niewątpliwie ustawodawca w powyższym przepisie odwołał się do systematyki kodeksu karnego. Oznacza to, że tylko przestępstwa umieszczane w rozdziałach dotyczących przestępstw przeciwko mieniu i przeciwko życiu lub zdrowiu niejako samoistnie przesądzają o istnieniu powyższej obawy, a to z kolei skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Inna jest sytuacja w przypadku, gdy wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego niż wskazane w ww. rozdziałach kodeksu karnego. W takim przypadku organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której traktuje powyższy przepis. Obawa ta musi być realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek. Gdyby celem ustawodawcy było cofanie pozwolenia na broń palną w każdym przypadku prowadzenia przeciwko osobie uprawnionej postępowania karnego lub skazania jej prawomocnym orzeczeniem sądu to taki zapis niewątpliwie znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie mogą więc organy stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana lub przeciwko której toczy się postępowanie karne winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Nie pozwala to zatem na uznanie, że lekceważące podejście do przestrzegania przepisów prawa, polegające na popełnieniu czynu zabronionego, uzasadnia obawę, iż tego rodzaju postawa może rzutować także na przestrzeganie przez skarżącego przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Każdą sprawę należy natomiast rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu jej okoliczności. Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Niezbędne jest w związku z tym wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy zarzucanymi w postępowaniu karnym czynami, cechami charakteru skarżącego oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarza obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. II OSK 88/06 oraz wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., III SA 866/02). W orzeczeniu z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 863/06 NSA wskazał, że istotne jest czy osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W ocenie Sądu toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o czyn skierowany przeciwko [...] nie wystarcza do uznania, że skarżący może użyć broni w sposób sprzeczny z prawem. Jak wynika z opisu czynu skarżący działał na szkodę [...], co jednak - wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji - nie uzasadnia domniemania zachowania się przez skarżącego w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Żeby taką tezę postawić należałoby szczegółowo przeanalizować właściwości osobiste skarżącego, jego zachowanie i cechy charakteru. Tego w zaskarżonej decyzji, ani też w decyzjach organu I instancji nie uczyniono. Stwierdzono natomiast, że obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego uzasadnia rodzaj i ciężar gatunkowy czynu, o popełnienie którego skarżący jest oskarżony. Przyjęto, że skarżący stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa wymierzonego w [...], nie wskazując w oparciu o jakie dowody to uczyniono. Ani z opisu czynu, za popełnienie którego skarżący został skazany przez Sąd Rejonowy w K., ani że z regulacji przepisu art. 231 § 1 k.k. nie wynika, że do znamion tego czynu należy działanie na szkodę mienia znacznej wartości. Organy nie wzięły natomiast pod uwagę wymiaru kary wymierzonej skarżącemu. Niska kara, a z taką mamy niewątpliwie w przedmiotowej sprawie, odzwierciedla niewielką społeczną szkodliwość czynu. W ocenie Sądu właśnie poprzez pryzmat wymierzonej kary, biorąc ponadto pod uwagę cechy charakteru skarżącego, należy dokonać jego oceny pod kątem możliwości naruszenia przepisów dotyczących posiadania i używania broni. W związku z tym istotne stają się opinie o skarżącym zebrane w toku postępowania administracyjnego, które nie zostały przez organy poddane właściwej analizie, a wnioski z nich wypływające zostały zupełnie pominięte. Postępowanie organów wskazuje na to, że korzystne opinie są bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Powstaje więc pytanie w jakim celu były one uzyskiwane i czy byłyby wykorzystywane tylko wtedy gdyby wnioski z nich płynące dodatkowo uzasadniały stanowisko organów Policji w zakresie konieczności cofnięcia pozwolenia na broń. Dokonując oceny skarżącego organy nie wzięły pod uwagę okoliczności, iż czyn o popełnienie którego jest on oskarżony miał miejsce w [...] r. To samo dotyczy popełnienia przestępstwa z art. 218 § 1 k.k., które miało miejsce także w [...] r. Postępowanie karne zostało wówczas [...], a następnie uległo zatarciu. Zasadnym byłoby zatem przeanalizowanie zachowania skarżącego na przestrzeni tych [...] lat. We wskazanym przez organ w odpowiedzi na skargę orzeczeniu NSA z dnia 6 września 2002 r. wskazano, że umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wykluczają negatywnej oceny skarżącego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela powyższy pogląd, ale odnieść go należy do realiów rozpoznawanej sprawy. Organy winny zatem wykazać dlaczego czyny sprzed [...] lat, w kontekście zachowania skarżącego od momentu ich popełnienia do daty wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń uzasadniają obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. W niniejszej sprawie istotne jest bowiem, czy skarżący całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza realną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Organ winien w związku z tym wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego uznaje, iż dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru dają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie jego osoby w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. W tym celu powinien dokonać oceny zgromadzonych dotychczas dowodów dotyczących bezpośrednio skarżącego, ewentualnie uzupełnić materiał dowodowy, tak aby możliwa była kompleksowa ocena postawy skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwolą organowi na podjęcie decyzji realizującej przesłankę wskazaną w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Dokonując powyższej oceny organ powinien mieć na względzie utrwalone orzecznictwo NSA zgodnie z którym, uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby np. nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych czy ujemne cechy charakteru tj. nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne. Muszą one jednak pozostawać w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni w celach sprzecznych z porządkiem publicznym. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., a także prawa procesowego, gdyż organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie wskazać należy, że brak jest podstaw prawnych do łącznego rozpoznania przez Komendanta Głównego Policji odwołań od kilku decyzji organu I instancji. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulują jedynie możliwość wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania administracyjnego w dwu lub więcej sprawach indywidualnych (art. 62 k.p.a.). Nie przewidują natomiast łączenia kilku postępowań dotyczących jednej osoby. Sąd uznał jednak, iż naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Przesłanki cofnięcia wszystkich rodzajów broni były takie same, w takim samym sanie faktycznym, a zarzuty odwołania identyczne. Prawa skarżącego w żadnym zakresie nie zostały naruszone, a organ II instancji rozpatrując odwołania rozpoznał ponownie, zgodnie z art. 15 k.p.a. i 138 § 1 k.p.a. sprawy cofnięcia pozwoleń na broń palną bojową, palną gazową i palną myśliwską i odniósł się do wszystkich argumentów zawartych w odwołaniach. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a.