VI SA/Wa 623/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zakazu dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu oddala skargę Decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 41c ust. 3 pkt 2 i ust 8 w związku z art. 38 ust. 2 pkt 3 i art. 41 ustawy z dnia 10 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz.2087, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, oraz art. 104 w związku z art. 268a k.p.a. zakazano p. K. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pn. C., z siedzibą w K. (przedsiębiorcy, stronie), dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu - radiotelefonu C. jednocześnie nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu przypomniano, że w wyniku postępowania kontrolnego rozpoczętego w dniu [...] maja 2006 r. w siedzibie przedsiębiorcy przez pracowników Urzędu Komunikacji Elektronicznej Delegatury w W. dokonano, w stosunku do wyrobu - radiotelefonu C., wprowadzonego do obrotu przez przedsiębiorcę, sprawdzenia prawidłowości deklaracji zgodności, oznakowania CE, a także pobrano do badań próbki wyrobu. Badania laboratoryjne przeprowadzone przez UKE GP - Centralne Laboratorium Badań Technicznych wykazały nie spełnianie wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000 w zakresie częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania (pkt 5.2.5 w/w normy) oraz emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania (doprowadzone) (pkt 5.2.4 w/w normy). Wyniki zawarto w sprawozdaniach z badań nr [...] i [...] z dnia [...] maja 2006 r. Jednocześnie stwierdzono, iż wyrób posiada oznakowanie zgodności CE, a przedsiębiorca wystawił dla kontrolowanego wyrobu deklarację zgodności. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy oraz § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie dokonywania oceny zgodności telekomunikacyjnych urządzeń końcowych przeznaczonych do dołączania do zakończeń sieci publicznej i urządzeń radiowych z zasadniczymi wymaganiami oraz ich oznakowania (Dz. U. z 2004r. Nr 73, poz. 659), uprawnionym do wystawienia deklaracji zgodności jest producent lub jego upoważniony przedstawiciel. W toku kontroli przedsiębiorca został wezwany do przedstawienia upoważnienia, na postawie którego przeprowadził czynności związane z oceną zgodności wyrobu z wymaganiami zasadniczymi w imieniu producenta. Upoważnienie powyższe nie zostało przedstawione organowi dokonującemu kontroli, co uzasadniania stwierdzenie; że deklaracja zgodności została wystawiana przez podmiot do tego nieuprawniony. W następstwie ustaleń kontroli opierając się na, przepisie art. 40k ust. 1 ustawy, który stwierdza, iż w przypadku, gdy w wyniku kontroli organ wyspecjalizowany, który ją prowadził, stwierdzi, że wyrób nie spełnia zasadniczych wymagań, może, w drodze decyzji, na okres nie dłuższy niż 2 miesiące zakazać dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał w dniu [...] lipca 2006 r. decyzję nr [...] zakazującą dalszego przekazywania kontrolowanego wyrobu C. użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom na okres 2 miesięcy. Jednocześnie w dniu [...] czerwca 2006 r. poinformowano stronę, iż na podstawie art. 41 ustawy Prezes UKE wszczął postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z zasadniczymi wymaganiami. Mając na uwadze, iż przedsiębiorca nie podjął działań zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, Prezes UKE na podstawie art. 40k ust. 2 ustawy w dniu 4 września 2006 r. przedłużył w drodze decyzji nr [...] zakaz wprowadzony decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], dotyczący dalszego przekazywania kontrolowanego wyrobu C. użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom - do czasu zakończenia postępowania. W postanowieniu nr [...] z dnia [...] września 2006 r., wydanym na podstawie art. 41b ust. 1 ustawy, Prezes UKE wyznaczył termin 2 miesięcy od daty otrzymania postanowienia na usunięcie niezgodności kontrolowanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami lub wycofanie wyrobu z obrotu. Do chwili obecnej wprowadzający nie usunął niezgodności, jak również nie wycofał wyrobu z obrotu, wobec czego mając na uwadze przepis art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy stanowiący, że w wypadku stwierdzenia, że wyrób nie spełnia zasadniczych wymagań, a strona postępowania nie podjęła działań,, o których mowa w postanowieniu wydanym na podstawie art. 41 b ust. 1 ustawy, organ prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji zakazać dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy, zasadne jest wydanie zakazu dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom i sprzedawcom wyrobu - radiotelefonu C. Ponadto zgodnie z art. 41c ust. 8 ustawy, jeżeli wymaga tego interes konsumentów lub użytkowników wyrobu, organ prowadzący postępowanie nadaje decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wyroby niespełniające wymagań zasadniczych powodują zakłócenia środowiska elektromagnetycznego i negatywnie wpływają na działanie innych urządzeń w tym środowisku, co prowadzi do naruszenia interesu społecznego. Prezes UKE jako organ wyspecjalizowany w rozumieniu ustawy o systemie oceny zgodności ma obowiązek chronić użytkowników przed negatywnym oddziaływaniem wyrobów niespełniających wymagań zasadniczych. W związku z powyższym decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył przedsiębiorca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Równocześnie, w ramach ostrożności procesowej, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., jako decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu stwierdzono, że zaskarżona decyzja w rażący sposób naruszyła prawo. W szczególności naruszone zostały elementarne zasady postępowania administracyjnego, a przez to również organ prowadzący postępowanie nie wykazał w przewidziany prawem sposób, że kontrolowany wyrób nie spełnia zasadniczych wymagań i tym samym nadużył swoich kompetencji wywodzonych z postanowień ustawy o systemie oceny zgodności. Organ rozstrzygający sprawę złamał szereg zasad wynikających z postępowania kontrolnego opisanego w ustawie o systemie oceny zgodności. Przede wszystkim organ wyspecjalizowany nie przeprowadził w należyty sposób postępowania kontrolnego. Nie wykazał bowiem, że kontrolowany wyrób nie spełnia zasadniczych wymagań, całkowicie bowiem zignorował dokumentację techniczną przedstawioną przez stronę postępowania, z której wynika zgodność badanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami. Wniosek strony o dopuszczenie dowodu z opinii niezależnego biegłego również został zignorowany, a postanowienie o jego niedopuszczeniu doręczone stronie po wydaniu rozstrzygnięcia kontrolnego Takie zachowanie organu z pewnością rażąco narusza postanowienia art. 6, 7, 77 § 1, 78 § 1, 80, 81, 84 § 1 107 § 3 k.p.a. Poza tym w zaskarżonej decyzji organ bezpodstawnie wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Przywołana podstawa prawna rozstrzygnięcia - art. 41c ust. 3 pkt. 2 ustawy o systemie oceny zgodności - dotyczy zakazu "dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy". Już w toku postępowania kontrolnego strona wyraźnie oświadczała, że z chwilą otrzymania rozstrzygnięcia kontrolnego zaprzestała wprowadzania do obrotu kontrolowanych wyrobów i podtrzymywała swoje stanowisko nieprzerwanie, co spowodowało po jej stronie znaczne straty. Przepis art. 41c ust. 3 pkt. 2 ustawy wyraźnie mówi o zakazie dalszego przekazywania, skoro zatem strona zaprzestała przekazywania to sytuacja ta nie podlega pod hipotezę cytowanej normy. Nie jest zatem możliwe w świetle aktualnych uregulowań prawnych zakazanie dalszego wprowadzania do obrotu, gdy organ nie wykazał, że strona z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego (na podstawie art. 41 ustawy) wprowadzała dany wyrób do obrotu. Tym samym takie działanie organu jest wręcz działaniem bez podstawy prawnej, a przy najmniej rażąco naruszającym wyraźne brzmienie art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy. Nie można też się zgodzić z nałożeniem na niniejszą decyzję klauzuli natychmiastowej wykonalności w trybie art. 41c ust. 8 ustawy. Organ wydający rozstrzygnięcie w nieuzasadniony sposób posłużył się tzw. uznaniem administracyjnym, błędnie sądząc, że jeśli jakaś norma prawna daje organowi możliwość jakiegoś działania, to może to być działanie nie uzasadnione lub uzasadnione niechlujnie. Na poparcie tej opinii zacytowano najważniejsze tezy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że "w obowiązującym stanie prawnym tzw. uznanie administracyjne utraciło swój dotychczasowy charakter. Zakres swobody organu administracji, wynikający z przepisów prawa materialnego, jest obecnie ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w art. 7 i innych przepisach k.p.a. (...) Organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. - załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, a nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków". W zaskarżanej decyzji organ prowadzący postępowanie nie wykazał, w jaki sposób słuszny interes strony naruszał w przedmiotowej sprawie interes konsumentów lub użytkowników wyrobu (obserwując wolumen i przyrost sprzedaży niniejszego wyrobu trudno nie zauważyć, że cieszył się on dużym uznaniem konsumentów i użytkowników). Organ dyskrecjonalnie uznał, że "wyroby niespełniające wymagań zasadniczych, powodują zakłócanie środowiska elektromagnetycznego i negatywnie wpływają na działanie innych urządzeń w tym środowisku, co powoduje naruszenie interesu społecznego"'. Nie jest to wyjaśnienie. Organ nie wykazał w jaki sposób konkretny wyrób (radiotelefon C., typ – P., marka – U.) może zakłócać "środowisko elektromagnetyczne" i jaki to ma związek z naruszaniem interesu konsumentów lub użytkowników. Stąd też należy stwierdzić, że przedmiotowa decyzja naruszyła w sposób rażący - zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; opisaną w art. 7 in fine k.p.a., oraz art. 41c ust. 8 powołanej ustawy. Poza tym wątpliwości budzi fakt, iż zaskarżona decyzja została podpisana przez "p.o. Dyrektora Delegatury w W.". Zgodnie z art. 134 w związku z art. 133 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej z dniem 27 października 2006 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej. Oznacza to, że z dniem wejścia w życie nowej ustawy o służbie cywilnej przestała istnieć podstawa prawna dla funkcjonowania instytucji "pełniący obowiązki" na danym stanowisku w danym urzędzie. Stąd też powstaje poważna wątpliwość co do posiadania w dniu wydawania decyzji kompetencji p.o. Dyrektora Delegatury UKE w W. do jej podpisania i w ogóle co do statusu prawnego takiego urzędnika. Stąd też domagam się wyjaśnienia także i tej kwestii. Sytuacja ta w sposób oczywisty powoduje naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a. - brak ten powoduje powstanie uzasadnionej wątpliwości, czy mamy do czynienia z decyzją administracyjną czy z tzw. nieaktem. Wszystkie wskazane wady zaskarżanej decyzji stanowią rażące naruszenie prawa mające fundamentalne znaczenie dla treści zaskarżonego orzeczenia. Decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 41 c ust. 3 pkt 2 w związku z art. 38 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o systemie oceny zgodności, po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], zakazującą przedsiębiorcy C. dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu - radiotelefonu C. W uzasadnieniu stwierdzono, po przypomnieniu stanu sprawy, iż w trakcie postępowania kontrolnego przeprowadzonego zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności w dniu [...] maja 2006 r. w siedzibie przedsiębiorcy dokonano kontroli wyrobu - radiotelefonu C. Badania przeprowadzone w akredytowanym i notyfikowanym laboratorium - Centralnym Laboratorium Badań Technicznych Urzędu Komunikacji Elektronicznej wykazały, iż pobrane w trakcie kontroli próbki wyrobu nie spełniały wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000 w zakresie częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania (pkt 5.2.5. normy) oraz emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania (pkt 5.2.4. normy). Wyniki badań zawarto w sprawozdaniach z badań nr [...] i [...] i dołączono do akt sprawy. Ponadto C. nie przedstawił w toku kontroli dokumentu stwierdzającego, że podmiot ten jest upoważnionym przedstawicielem producenta wyrobu. W związku z tym podjęte przez C. czynności, polegające na wystawieniu deklaracji zgodności nr [...] oraz dokonaniu na wyrobie oznakowania CE naruszyły przepisy art. 8 ust. 1 ustawy oraz § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie dokonywania oceny zgodności telekomunikacyjnych urządzeń końcowych przeznaczonych do dołączania do zakończeń sieci publicznej i urządzeń radiowych z zasadniczymi wymaganiami oraz ich oznakowania (Dz. U. Nr 73, poz. 659, z późn. zm.). W związku z powyższym na podstawie art. 40k ust. 1 ustawy, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał w dniu [...] lipca 2006 r. decyzję nr [...] zakazującą dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu - radiotelefonu C. na okres 2 miesięcy od dnia otrzymania decyzji. W dniu [...] lipca 2006 r. C. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniósł o: 1) ponowne rozpatrzenie sprawy; 2) wyjaśnienie w trybie art. 113 § 2 k.p.a. - wątpliwości co do treści decyzji w zakresie interpretacji zdania: "decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu"; 3) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy lub przekazanie do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu wnikliwej analizy zarzutów strony i zebranego materiału dowodowego oraz po ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy, Prezes UKE wydał w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję znak [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...]. Mając na uwadze, iż strona w toku prowadzonego postępowania nie podjęła żadnych działań zmierzających do usunięcia stwierdzonych niezgodności wyrobu z wymaganiami zasadniczymi, bądź do wycofania wyrobu z obrotu, Prezes UKE wydał w dniu [...] września 2006 r. decyzję nr [...], w której przedłużył zakaz dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu - radiotelefonu C. do czasu zakończenia postępowania. Jednocześnie w dniu [...] września 2006 r. Prezes UKE wydał postanowienie nr [...], w którym wyznaczył stronie termin 2 miesięcy na usunięcie niezgodności kontrolowanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami lub wycofanie wyrobu z obrotu. W dniu [...] listopada 2006 r. UKE delegatura w W. poinformowała pismem nr [...], iż w dniu [...] listopada 2006 r. upłynął termin wyznaczony postanowieniem z dnia [...] września 2006 r., Nr [...], na usunięcie niezgodności kontrolowanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami lub wycofanie wyrobu z obrotu i wezwała C. do przedstawienia stanowiska w zakresie podjętych działań. Na powyższe pismo strona nie udzieliła odpowiedzi. Mając na uwadze, iż strona nie podjęła żadnych działań zmierzających do usunięcia stwierdzonych niezgodności wyrobu z wymaganiami zasadniczymi, bądź do wycofania wyrobu z obrotu, Prezes UKE wydał w dniu [...] listopada 2006 r. decyzję Nr [...], w której zakazał dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu - radiotelefonu C. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Przedsiębiorca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przedsiębiorca podniósł następujące zarzuty: 1) zarzut braku dowodów niespełnienia przez wyrób zasadniczych wymagań; 2) zarzut naruszenia art. 41 c ust. 3 pkt 2 ustawy; 3) zarzut bezpodstawnego nadania decyzji klauzuli natychmiastowej wykonalności; 4) zarzut podpisania decyzji przez osobę do tego nieuprawnioną. Rozpoznając sprawę ponownie Prezes UKE zważył, co następuje. Jako pierwszy strona podniosła zarzut, iż organ nie przeprowadził w należyty sposób postępowania kontrolnego i nie wykazał że kontrolowany wyrób nie spełnia zasadniczych wymagań, a także zignorował dokumentację techniczną przedstawioną przez stronę, z której wynika zgodność badanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami. W toku kontroli pracownicy UKE delegatury w W. pobrali do badań próbkę wyrobu. Badania przeprowadzone w akredytowanym i notyfikowanym laboratorium - Centralnym Laboratorium Badań Technicznych Urzędu Komunikacji Elektronicznej wykazały, iż pobrane w trakcie kontroli próbki wyrobu nie spełniały wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000 w zakresie częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania (pkt 5.2.5. normy) oraz emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania (pkt 5.2.4. normy). Wyniki badań zawarto w sprawozdaniach z badań nr [...] i [...] i dołączono do akt sprawy. Wyniki te były dostępne dla strony w toku postępowania administracyjnego. Strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuciła Prezesowi UKE niedopuszczenie w przedmiotowym postępowaniu dodatkowego dowodu z opinii biegłego. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wnioskowane przez stronę powołanie biegłego zostało przez Prezesa UKE uznane za nieuzasadnione. Na podstawie art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W przedmiotowej sprawie organ oparł się na badaniach laboratoryjnych przeprowadzonych przez jednostkę akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji (numer akredytacji - AB 245), oraz notyfikowaną (numer identyfikacyjny - 146J3) jaką jest, Centralne Laboratorium Badań Technicznych UKE i jednoznacznie udowodnił, poprzez wyniki przeprowadzonych badań, iż wyrób - radiotelefon C. nie spełnia wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000. Powtórzenie przeprowadzenia badań przez inną jednostkę notyfikowaną, przy zastosowaniu wymagań europejskiej normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000 byłoby zastosowaniem tego samego środka dowodowego po raz drugi i spowodowało jedynie niepożądaną przewlekłość postępowania. Przepisy ustawy transponują do polskiego porządku prawnego ogólne zasadny obowiązujące w Dyrektywach Nowego Podejścia. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel dokonują oceny zgodności wyrobu przed wprowadzeniem go do obrotu. Po dokonaniu oceny zgodności i po uzyskaniu pozytywnego wyniku, producent lub jego upoważniony przedstawiciel wystawia deklaracje zgodności i znakuje wyrób oznakowaniem zgodności CE. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wobec braku upoważnienia skarżącego przez producenta wyrobu do działania w jego imieniu, wystawienie deklaracji zgodności i naniesienie oznakowania CE na wyrobie zostało dokonane przez podmiot do tego nieuprawniony - na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności oraz § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie dokonywania oceny zgodności telekomunikacyjnych urządzeń końcowych przeznaczonych do dołączania do zakończeń sieci publicznej i urządzeń radiowych z zasadniczymi wymaganiami oraz ich oznakowania. Zdaniem skarżącego organ bezpodstawnie, z naruszeniem art. 41 c ust. 3 pkt 2 ustawy wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Przywołana podstawa prawna rozstrzygnięcia dotyczy zakazu dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy, co zdaniem strony nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ przedsiębiorca powstrzymywał się od przekazywania wyrobu od momentu otrzymania rozstrzygnięcia kontrolnego. Zgodnie z art. 40k ustawy organ wyspecjalizowany, jakim w przedmiotowej sprawie jest Prezes UKE, może wydać decyzję o zakazie dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy na okres do dwóch miesięcy (art. 40k ust. 1 ustawy), a następnie - w wypadku wszczęcia postępowania - przedłużyć ten zakaz do czasu zakończenia postępowania (art. 40k ust. 2 ustawy). Decyzje wydawane w trybie art. 40k ustawy obowiązują więc tylko do czasu zakończenia postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu wyrobów niezgodnych z zasadniczymi wymaganiami. Dlatego też ustawodawca umożliwił - w art. 41 c ust. 3 pkt 2 ustawy - organowi wyspecjalizowanemu prowadzącemu to postępowanie, wydanie decyzji kończącej postępowanie, w której zakaz dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy zostanie ustanowiony bez ograniczenia terminu, tak, aby uniemożliwić stronie decyzji dalsze, a więc następujące po zakończeniu postępowania przekazywanie użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy wyrobu niespełniającego wymagań zasadniczych. Niezasadne byłoby ograniczanie możliwości zastosowania przepisu wyrażonego w art. 41 c ust. 3 pkt 2 ustawy jedynie do sytuacji, w której adresat decyzji wydanych w trybie art. 40k ustawy uchylał się od ich wykonania. Wyrażenie "dalsze przekazywanie" użyte w treści przepisu odnosi się do zachowania adresata decyzji po jej wydaniu, a nie jak podnosi to skarżący, do zachowań strony w toczącym się uprzednio postępowaniu administracyjnym. Z tego względu zarzut C. uznano za niezasadny. Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił także, iż Prezes UKE w nieuzasadniony sposób posłużył się uznaniem administracyjnym nadając decyzji na podstawie art. 41 c ust. 8 ustawy rygor natychmiastowej wykonalności. Na podstawie art. 41 c ust. 8 ustawy, decyzji zakazującej dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli wymaga tego interes konsumentów lub użytkowników wyrobu. Prezes UKE rozpatrując sprawę ponownie uznał, iż zostały wypełnione powyższe przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Na konieczność ochrony interesu konsumentów oraz użytkowników wskazywały wyniki przeprowadzonych badań wyrobu, które wymagały ustanowienia zakazu jego dalszego przekazywania. Poddane badaniom w akredytowanym laboratorium badawczym egzemplarze radiotelefonu C. typ p. marki U. nie spełniały wymagań europejskiej normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000, w zakresie częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania (pkt. 5.2.5 w/w normy) oraz emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania (pkt 5.2.4 w/w normy) Wyniki zawarto w sprawozdaniach z badań nr [...],[...]. W przypadku emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania stwierdzono przekroczenie parametru normy o 800% ( dot. II-giej harmonicznej częstotliwości kanału), a w odniesieniu do częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania wartości graniczne dla parametru t2 zostały przekroczone o ok. 8%. W/w niezgodności powodują zakłócenia w pracy innych używanych w pobliżu urządzeń radiowych, a zwłaszcza innych radiotelefonów CB w postaci trzasków, szumów lub wręcz nakładania się rozmowy na sąsiedni kanał, wykorzystywany w tym czasie przez innego użytkownika widma radiowego. W zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest ze względu na fakt zakłócania przez wyrób środowiska elektromagnetycznego i jego wpływu na działanie innych urządzeń w tym środowisku. Prezes UKE jako organ wyspecjalizowany w rozumieniu ustawy ma obowiązek chronić użytkowników przed negatywnym oddziaływaniem wyrobów niespełniających wymagań zasadniczych. W złożonym wniosku strona zarzuciła, iż "wątpliwości budzi fakt, iż zaskarżona decyzja została podpisana przez p.o. Dyrektora Delegatury w W. Zgodnie z art. 134 w zw. z art. 133 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej z dniem 27 października 2006 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej. Oznacza to, że z dniem wejścia w życie nowej ustawy o służbie cywilnej przestała istnieć podstawa prawna dla funkcjonowania instytucji pełniącego obowiązki na danym stanowisku w urzędzie. Stąd też powstaje poważna wątpliwość co do posiadania w dniu wydawania decyzji kompetencji p.o. Dyrektora Delegatury UKE w W. do jej podpisania i w ogóle co do statusu prawnego takiego urzędnika." Odnosząc się do zarzutu strony należy podkreślić, iż kwestie związane z obsadzaniem stanowisk dyrektorów departamentów lub komórek równorzędnych (a takimi są delegatury UKE) w ministerstwach i urzędach centralnych reguluje ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217). Zgodnie z zapisem art. 89 tej ustawy, weszła ona w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, czyli w dniu 27 października 2006 r. Art. 81 wyżej powołanej ustawy stanowi, iż osoby zajmujące stanowiska, o których mowa w art. 4 pkt 7, 9-11 powołuje się na zasadach określonych w ustawie na stanowiska określone w art. 4 albo przenosi się na stanowisko odpowiadające wiedzy i kwalifikacjom przenoszonej osoby, w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy. Zacytowany przepis pozwala stwierdzić, iż ustawodawca zapewnił miesięczny okres przejściowy na uporządkowanie spraw kadrowych związanych z wejściem w życie nowych regulacji. Dyrektorzy delegatur UKE, w tym dyrektor delegatury w W., otrzymali akty powołania na stanowisko w dniu [...] listopada 2006 r. W związku z powyższym zaskarżona decyzja wydana w dniu [...] listopada 2006 r. - zgodnie z ówczesnym stanem faktycznym - została podpisana przez osobę pełniącą obowiązki dyrektora, posiadającą stosowne upoważnienie Prezesa UKE do podpisywania decyzji w jego imieniu. Tym samym wyżej zacytowany zarzut strony oraz wątpliwości co do posiadanych w dniu wydania decyzji kompetencji pełniącego obowiązki dyrektora delegatury UKE w Warszawie są nieuzasadnione. Rozpatrując sprawę ponownie Prezes UKE zbadał przesłanki wydania decyzji zakazującej dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom oznaczonego wyrobu. Przesłanki te wskazuje treść art. 41 c ust. 3 ustawy, i są nimi: 1) stwierdzenie w wyniku kontroli, iż wyrób nie spełnia zasadniczych wymagań, oraz 2) brak podjęcia przez stronę działań mających na celu usunięcie niezgodności wyrobu lub jego wycofanie z obrotu, w terminie wskazanym przez organ. W przedmiotowym postępowaniu oba powyższe warunki zostały spełnione łącznie, zgodnie z dyspozycją art. 41 c ust. 3. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż wyrób - radiotelefon C. nie spełnia zasadniczych wymagań (protokół kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2006 r.). W wyznaczonym stronie postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. nr [...] terminie nie zostały usunięte niezgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami ani nie wycofano wyrobu z obrotu. Należy także zwrócić uwagę, iż stosując środki wskazane w treści art. 41 c ust. 3 ustawy Prezes UKE kieruje się, w zależności od rodzaju stwierdzonych niezgodności oraz stopnia zagrożenia, celem odwrócenia grożącego i usunięcia już istniejącego niebezpieczeństwa oraz zapewnienia bezpieczeństwa, zdrowia i życia konsumentów (art. 41 c ust. 6 ustawy). Rozpatrując sprawę ponownie, Prezes UKE uznał, iż powyższe cele zostaną w pełni zapewnione poprzez zakazanie dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy. Zasadne było także, jak wskazano powyżej, nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z treścią art. 41 c ust. 8 ustawy. Skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] stycznia 2007 r. [...] "utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] zakazującą dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu - radiotelefonu C., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył przedsiębiorca), zarzucając jej naruszenie: - art. 2. art. 7, art. 32 ust. 1 i 2, art. 22. art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, - art. 41 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 84, art. 107 § 3 oraz art. 136 w związku z art. 140 k.p.a., i wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo (ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia), 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja w rażąco narusza prawo. Wbrew twierdzeniom organu wydającego zaskarżoną decyzję, w toku przedmiotowego postępowania nie zostało w sposób poprawny i pełny (a wręcz w sposób wybiórczy) przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zarówno podczas postępowania kontrolnego, jak również podczas tzw. postępowania administracyjnego opartego o przepisy art. 41 i nast. powołanej ustawy. Zarówno postępowanie kontrolne, jak i tzw. administracyjne, ma na celu wyeliminowanie wprowadzonych do obrotu wadliwych produktów (w tym wypadku C.). W postępowaniach tych organ uznał prawdziwość wyników jedynie "swoich" badań wykonanych przez powiązane z nim Centralne Laboratorium Badań Technicznych Urzędu Komunikacji Elektronicznej, całkowicie ignorując wnioski dowodowe składane przez stronę skarżącą w tej sprawie. Uznanie przez organ, że wybrana przez niego instytucja badawcza w pełni gwarantuje przeprowadzenie prawidłowego badania, mimo ich kwestionowania przez stronę i przedstawiania przez nią odmiennych efektów badań, jest rażącym przekroczeniem granic uznania administracyjnego i samo w sobie dyskwalifikuje wiarygodność skomponowanego arbitralnie przez organ materiału dowodowego. Tym samym takie zachowanie organu w sposób rażący łamie postanowienia art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 78 § 1 a także art. 84 k.p.a. Skutkiem prezentowanej przez organ w ramach przedmiotowego postępowania postawy jest doprowadzenie do uniemożliwienia przedsiębiorcy prowadzenia działalności gospodarczej bez zachowania wymaganej w takich przypadkach proporcjonalności w realizacji władczej ingerencji organu w sferę wolności działalności gospodarczej strony postępowania. Na szczególne podkreślenie zasługuje także zachowanie organu, który najpierw w piśmie z [...] stycznia 2007 r., Nr [...] wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień [...] lutego 2007 r., a następnie przed jego upływem wydał zaskarżoną decyzję w dniu [...] stycznia 2007 r., tym samym wprowadzając w błąd stronę co do tego ile ma czasu na zebranie dodatkowych dowodów i opinii, co ewidentnie w sposób rażący łamie podstawowe gwarancje strony w postępowaniu administracyjnym opisane w treści art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ ją wydający wykazał się całkowitym brakiem zrozumienia istoty zasady dwuinstancyjności, która nakłada na organ drugoinstancyjny ponowne rozpatrzenie danej sprawy administracyjnej w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, a nie - tak jak to miało miejsce w zaskarżonej decyzji - recenzowanie zarzutów postawionych skarżonej decyzji w odwołaniu. To sąd administracyjny jest powołany do kontroli legalności decyzji administracyjnych, a nie organ drugiej instancji. Stąd też takie zachowanie organu wydającego skarżoną decyzję narusza postanowienia art. 15 k.p.a., a ponieważ organ odwoławczy nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego – także art. 136 k.p.a. Za całkowicie nieprzekonującą należy uznać argumentację organu odnoszącą się do poprawności zastosowania przezeń art. 41 c ust. 3 pkt. 2 ustawy o systemie oceny zgodności. W przypadku osiągnięcia przez organ celu - tj. zaprzestania wprowadzenia wyrobu do obrotu - już na etapie postępowania kontrolnego (gdyż przedsiębiorca zaprzestał wprowadzania do obrotu przedmiotowego CB Radio już w dniu uzyskania wykonalnej decyzji zakazującej jej takiej praktyki) prowadzenie dalszego postępowania przez organ przybrało właściwie formę represji przedsiębiorcy, a nie (tak jak wynika to z celu danej regulacji) ochrony konsumentów. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o oddalenie skargi ze względu na jej niezasadność. W uzasadnieniu, po przypomnieniu stanu sprawy stwierdzono, że przedstawione przez stronę zarzuty nie znajdują podstaw w przepisach prawa, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Strona skarżąca podniosła zarzut, iż organ w toku postępowania administracyjnego przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób niepoprawny i niepełny, a wręcz w sposób wybiórczy. Nie sposób jednak zgodzić się z takimi stwierdzeniami, gdyż postępowanie kontrolne zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o systemie oceny zgodności, a pobrane próbki wyrobów zostały zbadane przez organ w ramach postępowania dowodowego w GP Centralnym Laboratorium Badań Technicznych Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Wyniki tych badań wykazały, że pobrane w trakcie kontroli próbki wyrobu nie spełniały wymagań normy zharmonizowanej ETSI EX 300 433-1-2000 w zakresie częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania (pkt 5.2.5. normy) oraz emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania (pkt 5.2.4. normy). Wyniki badań zawarto w sprawozdaniach z badań nr [...] i dołączono do akt sprawy. Wyniki te były dostępne dla strony w toku postępowania administracyjnego. Powtórzenie przeprowadzenia badań przez jednostkę notyfikowaną przy zastosowaniu wymagań europejskiej normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000 byłoby zastosowaniem tego samego środka dowodowego po raz drugi i spowodowało jedynie niepożądaną przewlekłość postępowania, a zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W zaistniałej sytuacji należy również dodać, iż zgodnie z ustawą o systemie oceny zgodności, producent lub jego upoważniony przedstawiciel dokonują oceny zgodności wyrobu przed wyprowadzeniem go do obrotu. Po dokonaniu oceny zgodności i po uzyskaniu pozytywnego wyniku producent lub jego upoważniony przedstawiciel wystawia deklarację zgodności i znakuje wyrób oznakowaniem zgodności CE. W rozpatrywanej zaś sprawie skarżący nie jest producentem ani też upoważnionym przedstawicielem producenta, wobec czego nie ma uprawnienia do przeprowadzenia oceny zgodności, wystawiania deklaracji zgodności i znakowania wyrobu. Wystawienie deklaracji zgodności na podstawie przeprowadzonych przez Instytut Łączności badań laboratoryjnych, przez podmiot do tego nie uprawiony, było działaniem sprzecznym z obowiązującymi przepisami prawa. Wobec faktu, iż Prezes UKE - będąc organem wyspecjalizowanym, dysponującym wiedzą fachową oraz jednostkę notyfikowaną, jaką jest Centralne Laboratorium Badań Technicznych UKE - dysponuje jednocześnie środkami oraz kompetencjami dającymi możliwość rzetelnego oraz dokładnego przeprowadzenia postępowania dowodowego - w przedmiotowej sprawie nie zaistniała potrzeba powołania biegłego, zgodnie z wnioskiem Skarżącego. Skarżący zarzucając Prezesowi UKE naruszenie przepisu art. 84 k.p.a. poprzez zignorowanie jego wniosków dowodowych nie bierze jednak pod uwagę okoliczności, iż przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ma charakter fakultatywny i nie w każdej sytuacji jest konieczne. Należy pamiętać, iż zgodnie z treścią art. 84 § 1 Kpa, korzystanie w postępowaniu administracyjnym z pomocy biegłego jest wymagane oraz możliwe jedynie wtedy, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Chodzi tu przy tym o takie wiadomości specjalne, których nie posiada organ wydający decyzję. O fakultatywnym charakterze opinii biegłego wypowiada się również doktryna prawa: (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005.: "Pozycja biegłego regulowana jest w k.p.a. w wielu miejscach (por. np. art. 24 § 1, art. 67 § 2 pkt 2, art. 75 § 1, art. 77 § 3, art. 79, 84, 88), zasadnicze jednak znaczenie ma tutaj art. 84, odnoszący są do jego roli w postępowaniu dowodowym. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w rozstrzyganej sprawie - zdaniem organu prowadzącego postępowanie - wymagane są wiadomości specjalne, organ ten może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie stosownej opinii. Z treści tego przepisu wynika, że po pierwsze, zwrócenie się z wnioskiem o wydanie takiej opinii jest fakultatywne (uznaniowe), jest zatem rzeczą zrozumiałą, że nie w każdej sprawie organ winien korzystać z takiej pomocy. Po drugie, k.p.a. wskazuje, iż korzystanie z takiego dowodu winno się odbywać w sytuacjach wymagających dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wiadomości specjalnych, przy czym kodeks nie określa choćby w zarysie, czego owe wiadomości mogłyby dotyczyć." Zarzut uniemożliwienia przedsiębiorcy prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać za pozbawiony jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych, albowiem zasada swobody działalności gospodarczej wyrażona w art. 22 Konstytucji RP, jak i w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r., Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.) doznaje ograniczeń, które mogą wynikać z przepisów ustaw szczególnych. Mówi o tym m. in. art. 20 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w myśl którego: "przedsiębiorca wprowadzający towar do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do zamieszczenia na towarze, jego opakowaniu, etykiecie lub instrukcji informacji w języku polskim zawierających inne oznaczenia i informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów. " Odrębnym przepisem jest tutaj art. 8 ust. 1 ustawy o systemie zgodności oceny, który przewiduje, iż: "producent lub jego upoważniony przedstawiciel, który poddał wyrób lub proces jego wytwarzania ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami i potwierdził ich zgodność, wystawia deklarację zgodności, jeżeli zastosowana procedura oceny zgodności to przewiduje, i umieszcza oznakowanie zgodności zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 lub w odrębnych ustawach." Posiadanie zgodnej z przepisami prawa deklaracji zgodności wyrobu jest więc obowiązkiem przedsiębiorcy, od którego nie może on zostać zwolniony. Stanowi to zatem dopuszczalne prawem ograniczenie zasady swobody działalności gospodarczej. Odnosząc się do kwestii wyznaczenia przez Prezesa UKE na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. (pismo z dnia 4 stycznia 2007 r.) nowego terminu załatwienia sprawy na dzień [...] lutego 2007 r., należy uznać, iż termin ten, podobnie jak termin pierwotny załatwienia sprawy jest terminem maksymalnym, co oznacza, że sprawa może zostać załatwiona wcześniej. Nie jest wymagane zatem, tak jak to twierdzi skarżący, załatwienie sprawy w ostatnim dniu nowo wyznaczonego terminu. A zatem zarzut naruszenia art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. jest bezzasadny. Zarzut niezrozumienia przez Prezesa UKE istoty postępowania odwoławczego i naruszenia art. 15 Kpa i art. 136 k.p.a., należy uznać za niezasadny, gdyż sprawa została przez organ rozpatrzona w oparciu o całokształt materiału dowodowego przy jednoczesnym rozpatrzeniu zarzutów wyrażonych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Trudno zatem mówić o naruszeniu przepisów regulujących postępowanie odwoławcze z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w szczególności nie można zgodzić się z poglądem skarżącego, iż: "organ odwoławczy nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego", czym naruszył przepis art. 136 k.p.a. W tym miejscu można przytoczyć pogląd doktryny prawa, zgodnie z którym: "Przepis art. 136 określa granice postępowania wyjaśniającego (dowodowego) przed organem odwoławczym. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest obowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego w jego całokształcie, tzn. nie jest obowiązany do ponownego zgromadzenia wszystkich dowodów celem ustalenia rzeczywistego stanu sprawy administracyjnej. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji wymagać jednak będzie od organu odwoławczego ustalenia, czy organ pierwszej instancji zgromadził "całokształt materiału dowodowego" i właściwie ocenił zebrane w sprawie dowody. W przypadku gdy organ odwoławczy stwierdzi, że sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń, zaś dokonana przez ten organ ocena dowodów zebranych w sprawie jest prawidłowa, wówczas nie jest obowiązany do poszukiwania dalszych dowodów" (por. M. Jaśkowska, J. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd.II Nb 3). Zdaniem skarżącego organ niepoprawnie zastosował przepis art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oceny zgodności. Podstawa prawna rozstrzygnięcia dotyczy zakazu dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy, co zdaniem skarżącego nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ wstrzymywał się on od przekazywania wyrobu już od momentu uzyskania wykonalnej decyzji zakazującej mu takiej praktyki. Należy tu wyjaśnić, iż zgodnie z art. 40k ustawy organ wyspecjalizowany, jakim w przedmiotowej sprawie jest Prezes UKE, może wydać decyzję o zakazie dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy na okres do dwóch miesięcy (art. 40k ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności), a następnie - w wypadku wszczęcia postępowania — przedłużyć ten zakaz do czasu zakończenia postępowania (art. 40k ust 2 ustawy). Decyzje wydawane w trybie art. 40k ustawy o systemie oceny zgodności obowiązują więc tylko do czasu zakończenia postępowania w sprawie wyprowadzonych do obrotu wyrobów niezgodnych z zasadniczymi wymaganiami. Dlatego też ustawodawca umożliwił - w art. 41 c ust 3 pkt 2 ustawy o systemie oceny zgodności - organowi wyspecjalizowanemu prowadzącemu to postępowanie wydanie decyzji kończącej postępowanie, w której zakaz dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy zostanie ustanowiony bez ograniczenia terminu, tak, aby uniemożliwić stronie decyzji dalsze, a więc następujące po zakończeniu postępowania przekazywanie użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy wyrobu niespełniającego wymagań zasadniczych. Niezasadne byłoby ograniczanie możliwości zastosowania przepisu wyrażonego w art. 41 c ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oceny zgodności jedynie do sytuacji, w której adresat decyzji wydanych w trybie art. 40k ustawy uchylał się od ich wykonania. Wyrażenie "dalsze przekazywanie" użyte w treści przepisu odnosi się do zachowania adresata decyzji po jej wydaniu, a nie jak podnosi to skarżący, do zachowań strony w toczącym się uprzednio postępowaniu administracyjnym. Z tego względu zarzut skarżącego naruszenia art. 41c ust 3 pkt 2 ustawy o systemie oceny zgodności należało uznać za niezasadny. Na zakończenie z ostrożności procesowej organ zastrzegł możliwość późniejszego ustosunkowania się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze. albowiem nie zostały one w jakikolwiek sposób uzasadnione, a skarżący sygnalizuje jedynie, iż w odrębnym piśmie procesowym przedstawi szerszy wywód. W chwili obecnej trudno bowiem o rzeczową polemikę z zarzutami np. naruszenia przepisów Konstytucji RP, które Skarżący zgłosił w petitum skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], którą po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], zakazującą przedsiębiorcy dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu - radiotelefonu C. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przedsiębiorca zarzucił – alternatywnie, obok żądania stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa - naruszenie zaskarżoną decyzją: - postanowień art. 6, 7, 77 § 1, 78 § 1, 80, 81, 84 § 1 107 § 3 k.p.a. głównie w związku z odmową powołania przez organ niezależnego biegłego, co strona wiąże z rażącym naruszeniem granic uznania administracyjnego - art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oceny zgodności przez niewłaściwe zastosowanie (do wyrobów, które już z chwilą otrzymania rozstrzygnięcia kontrolnego przestały być wprowadzane do obrotu, w związku z czym dalsze postępowanie miało charakter represyjny wobec przedsiębiorcy, nie służąc już ochronie konsumentów) oraz art. 41c ust. 8 ustawy w związku z art. 7 k.p.a. (nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności). Natomiast w skardze strona podniosła zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2007 r.: - art. 2. art. 7, art. 32 ust. 1 i 2, art. 22. art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP; łącząc te zarzuty głównie – jak wynika z treści skargi – z uniemożliwieniem przedsiębiorcy prowadzenia działalności gospodarczej, a to w związku z ingerencją organu bez zachowania wymaganej w takich przypadkach proporcjonalności w realizacji jego władczych kompetencji w sferze wolności działalności gospodarczej strony , - art. 41 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 84, art. 107 § 3 oraz art. 136 w związku z art. 140 k.p.a., łącząc te zarzuty przede wszystkim z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz niewłaściwym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego zarówno podczas postępowania kontrolnego, jak również podczas tzw. postępowania administracyjnego, wyrażającym się głównie odmową powołania niezależnego biegłego, a także wcześniejszym wydaniem decyzji, z czym łączyło się pozbawienie strony jej gwarancji procesowych. Ponadto strona ponownie podniosła, iż w sprawie został niewłaściwie zastosowany art. 41c ust. 3 pkt. 2 ustawy o systemie oceny zgodności (z powodu podanego już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). W skardze nie podniesiono już ponownie zarzutu nieważności decyzji z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Najpierw należy zwrócić uwagę, że podniesiony przez stronę w skardze zarzut naruszenia art. 41 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności jest oczywistą omyłką. W dacie wydania obu decyzji w sprawie, w związku z wejściem ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 170, poz. 1652), przepis art. 41 miał już tylko dwa ustępy. W pierwotnej redakcji powołany przepis miał ust. 3, który nie dzielił się jednak na punkty. Z treści skargi wynika natomiast, że skarżący – w zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego – podniósł zarzut naruszenia art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie zgodności. Dalej, odnosząc się do zarzutu naruszenia wymienionych przepisów Konstytucji RP trzeba przyznać rację Prezesowi UKE, który uznał, że zarzuty te nie zostały uzasadnione. Oceniając natomiast zarzut uniemożliwienia przedsiębiorcy prowadzenia działalności gospodarczej organ ten trafnie stwierdził, iż zasada swobody działalności gospodarczej wyrażona w art. 22 Konstytucji RP, jak i w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej doznaje ograniczeń, które mogą wynikać z przepisów ustaw szczególnych; w rozpatrywanej sprawie organ uznał, że tego rodzaju ograniczenia wynikają z art. 8 ust. ustawy o systemie zgodności, nakładającego na producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela obowiązek wystawiania deklaracji zgodności i umieszczania na wyrobie oznakowanie zgodności. Trzeba ponadto przypomnieć, że przedsiębiorca w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2007 r. stwierdził, iż "sytuacja wytworzona na tym rynku przez organ regulacyjny budzi daleko idące wątpliwości co do równego traktowania poszczególnych przedsiębiorców (w tym przedsiębiorców polskich) wprowadzających przedmiotowy wyrób do obrotu." Jednocześnie przedsiębiorca nie poparł tego twierdzenia konkretnymi przykładami i informacjami, lecz odwołał się do danych organu, z których wynika, "...że wyrób ten jest cały czas wprowadzany do obrotu i nie każdy wprowadzający do obrotu jest "karany"...Przedsiębiorca podjął więc próbę wykazania, że w toku kontrolowanego postępowania naruszono wyrażoną w art. 32 Konstytucji zasadę równości, lecz nie skonkretyzował tego zarzutu m.in. przez podanie nazw firm konkurencyjnych wprowadzających ten sam wyrób do obrotu – w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, lub przykładów decyzji potwierdzających jego zarzut. W tej sytuacji trudno uznać zarzut naruszenia zasad równości za uzasadniony. Przechodząc do oceny zarzutów proceduralnych należy zauważyć, iż sprawy z zakresu objętego ustawą o systemie oceny zgodności, odnoszące się zwłaszcza do oceny zgodności telekomunikacyjnych urządzeń końcowych przeznaczonych do dołączania do zakończeń sieci publicznej i urządzeń radiowych z zasadniczymi wymaganiami, rozpatrywane były dotychczas relatywnie rzadko i nie wykształciło się jeszcze ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie; dotyczy to zwłaszcza postępowania w tych sprawach, cechującego się istotnymi odrębnościami wobec ogólnego postępowania administracyjnego. I tak, zgodnie z art. 3a powołanej ustawy system kontroli wyrobów obejmuje dwa etapy: 1) kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych i innych wymagań oraz 2) postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczym lub innymi wymaganiami. W układzie podmiotowym system kontroli wyrobów tworzą Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz organy wyspecjalizowane, wymienione w art.38 ust. 2 i 3 powołanej ustawy. Przepisy te wyraźnie rozróżniają kompetencje organów wyspecjalizowanych w zakresie kontroli spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań (ust. 2) oraz prowadzenia postępowania w zakresie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami (ust. 3). W myśl powołanego przepisu Prezes UKE jest uprawniony zarówno do kontroli spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań, jak i do prowadzenia postępowania w zakresie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami. Kontrola spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań oraz prowadzenie postępowania w zakresie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z tymi wymaganiami zostały uregulowane w jednym, 6 rozdziale ustawy: "System kontroli wyrobów". Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy organy wyspecjalizowane prowadzą kontrolę z urzędu lub na wniosek Prezesa UOKiK. Do kontroli prowadzonej przez te organy (wyspecjalizowane), w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy dotyczące zakresu działania tych organów. W odniesieniu do Prezesa UKE będzie to przede wszystkim ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 170, poz. 1800, z późn. zm.), a zwłaszcza jej dział X: "Administracja łączności i postępowanie kontrolne", a w tym rozdział 2: "Postępowanie kontrolne i pokontrolne." Ustawa w art. 40, 40a, 40b, 40c, 40d, 40e, 40f, 40g, 40h, 40i, oraz 40j w sposób nie tyle ogólny, ile nierówny reguluje kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań. Dla celów rozpatrywanej sprawy istotne znaczenie ma szczególnie art. 40h ustawy, zgodnie z którym w przypadku gdy osoba zobowiązana do przechowywania dokumentów związanych z oceną zgodności nie przedstawi tych dokumentów osobie kontrolującej lub z przedstawionych dokumentów nie wynika, że wyrób spełnia zasadnicze wymagania, organ wyspecjalizowany może poddać wyrób badaniom lub zlecić ich przeprowadzenie akredytowanemu laboratorium w celu ustalenia, czy wrób spełnia zasadnicze wymagania (ust. 1). W celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia zasadnicze wymagania, organ wyspecjalizowany może również poddać wyrób badaniom z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych z oceną zgodności (ust. 2). Kontrolę zamyka protokół, sporządzany w przypadku zabezpieczenia dowodów, pobrania próbek, dokonania oględzin lub przeprowadzenia innych czynności (art. 40i ust. 1 ), do którego dołącza się sporządzone po przeprowadzeniu badań sprawozdanie z badań. Kontrolę oraz postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami ("postępowanie") oddziela swoiste postępowanie zabezpieczające, prowadzone już na podstawie wyników kontroli, lecz nie nastawione jeszcze na osiągnięcie celów postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami. Postępowanie to zostało uregulowane w art. 40k ust. 1 i 2 ustawy. Zgodnie z ust. 1 powołanego przepisu w przypadku gdy w wyniku kontroli organ wyspecjalizowany, który ją przeprowadził, stwierdzi, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań, może, w drodze decyzji, zakazać dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi na okres nie dłuższy niż 2 miesiące (ust. 1). Już jednak w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie wprowadzenia do obrotu lub oddania do użytku wyrobu niezgodnego z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, organ wyspecjalizowany prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji, przedłużyć okres obowiązywania zakazu, o którym mowa w ust. 1, do czasu zakończenia postępowania (ust. 2). W przypadku gdy organ wyspecjalizowany prowadzący postępowanie stwierdzi, że wyrób spełnia zasadnicze lub inne wymagania, uchyla decyzję "zabezpieczającą" (o której mowa w ust. 1). Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy "właściwe" postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami wszczyna się z urzędu, w przypadku gdy ustalenia kontroli wskazują, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań. Postępowanie w tej sprawie nie może być prowadzone dłużej niż 4 miesiące (ust. 2). Stroną tego postępowania jest osoba, która wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, wobec której postępowanie zostało wszczęte (art. 41a ust. 1). Jednocześnie, zgodnie z art. 41b ust. 1 ustawy organ prowadzący postępowanie może, w drodze postanowienia, wyznaczyć stronie postępowania termin na usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami albo wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku. Postanowienie to jest egzekwowane - organ prowadzący postępowanie może przeprowadzić albo zlecić organowi uprawnionemu do przeprowadzenia kontroli przeprowadzenie ponownej kontroli mającej na celu ustalenie, czy niespełnienie przez wyrób zasadniczych lub innych wymagań zostało faktycznie usunięte albo wyrób został wycofany z obrotu lub z użytku (art. 41 ust. b). W zależności od wyników kontroli organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję bądź o umorzeniu postępowania, bądź nakładającą określoną sankcję na stronę. Decyzję o umorzeniu postępowania organ prowadzący postępowanie wydaje, jeżeli: 1) stwierdzi, że wyrób spełnia zasadnicze lub inne wymagania; 2) niezgodność wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami została usunięta albo wyrób został wycofany z obrotu lub z użytku; 3) postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (art. 41c ust 2). Natomiast jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań, a strona postępowania nie podjęła działań naprawczych, o których mowa w art. 41b ust. 1, organ prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji: 1) nakazać wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku; 2) zakazać dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi; 3) ograniczyć dalsze przekazywanie wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi; 4) nakazać stronie postępowania powiadomienie konsumentów lub użytkowników wyrobu o stwierdzonych niezgodnościach z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, określając termin i sposób powiadomienia (art. 41c ust. 3). W kolejnych przepisach (ust. 4 i 5) ustawa przewiduje sankcje idące jeszcze dalej (odkupienie wyrobu lub zniszczenie wyrobu na koszt strony postępowania). Środki, o których wyżej mowa, stosuje się w zależności od rodzaju stwierdzonych niezgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami oraz stopnia zagrożenia powodowanego przez wyrób, mając na celu wyłącznie odwrócenie grożącego niebezpieczeństwa lub usunięcie już istniejącego oraz zapewnienie bezpieczeństwa, zdrowia i życia konsumentów lub użytkowników wyrobu (ust. 6). Wymienione wyżej środki mogą zostać wprowadzone na czas określony lub nieokreślony (ust. 8 powołanego przepisu). Natomiast zgodnie z ust. 9 jeżeli wymaga tego interes konsumentów lub użytkowników wyrobu, organ prowadzący postępowanie nadaje decyzji nakładającej sankcje (o której mowa w ust. 3) rygor natychmiastowej wykonalności. Zasadnicze znaczenie dla przedstawionego wyżej postępowania ma art. 42 ustawy. Mianowicie, zgodnie z tym przepisem w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami stosuje się przepisy k.p.a. Oznacza to, wobec wyraźnego rozgraniczenia w przepisach ustawy kontroli i postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, że przepisy k.p.a. powinny być stosowane pomocniczo, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, jedynie w postępowaniu, o którym mowa, z wyłączeniem ich stosowania w odniesieniu do etapu kontroli. Jak już wyżej wskazano, do kontroli prowadzonej przez te organy wyspecjalizowane, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy dotyczące zakresu działania tych organów (w rozpatrywanej sprawie – przepisy ustawy - Prawo telekomunikacyjne). Zgodnie z art. 199 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego Prezes UKE jest uprawniony również do kontroli znajdującej się w obrocie lub oddanej do użytku aparatury, w tym telekomunikacyjnych urządzeń końcowych i urządzeń radiowych. I znów, w odniesieniu do postępowania kontrolnego i pokontrolnego uregulowanego w Prawie telekomunikacyjnym ustawa nie odsyła do przepisów k.p.a., natomiast regulując postępowanie przed Prezesem UKE stwierdza w art. 206 ust. 1, iż toczy się ono na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z ustawy. Reasumując stwierdzić należy, że kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań regulują przede wszystkim odpowiednie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności; przepisy te nie nakazują w tym zakresie pomocniczego stosowania k.p.a. (w zakresie nieuregulowanym w powołanej ustawie). W związku z powyższym uznać trzeba, że praktycznie wszystkie podniesione przez stronę zarzuty naruszenia w toku kontroli zasad ogólnych k.p.a. oraz przepisów regulujących postępowanie dowodowe (wyjaśniające) są chybione, gdyż procedura kontroli spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań nie podlega przepisom k.p.a.; w tym zakresie regulują ją odpowiednie przepisy ustawy o systemie oceny zgodności. W tym też kontekście należy również ocenić podstawowy zarzut strony, związany z odmową dokonania badań przedmiotowego wyrobu przez inną jednostkę badawczą, nie związaną z organem dokonującym kontroli. W ocenie strony jest to zarzut związany z odmową powołania biegłego, stanowiący naruszenie art. 84 k.p.a. Odnosząc się do przedstawionego zarzutu należy zwrócić uwagę, że ustawa o systemie oceny zgodności statuuje odrębny system oceny zgodności, na który składają się m.in. odpowiednie podmioty (jednostki certyfikujące, jednostki kontrolujące, laboratoria lub inne podmioty przeprowadzające oceny zgodności lub weryfikacje, którym akredytacji udziela Polskie Centrum, sprawujące zarazem nadzór nad tymi jednostkami w zakresie przestrzegania przez nie warunków akredytacji) oraz procedury związane z potwierdzeniem spełniania przez te jednostki odpowiednich warunków – akredytacji, autoryzacji oraz notyfikacji (rozdz. 3 i 4 ustawy). W rozpatrywanej sprawie badania laboratoryjne wyrobu (radiotelefonu) zostały przeprowadzone przez UKE GP - Centralne Laboratorium Badań Technicznych, stanowiące jednostkę akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji oraz notyfikowaną, tzn. zgłoszoną (po przeprowadzeniu odpowiedniej procedury) Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej jako właściwej do wykonywania czynności określonych w procedurach oceny zgodności. W ocenie Sądu rację ma Prezes UKE stwierdzając, że nie ma podstaw do podważania kompetencji tego laboratorium bądź zarzucania mu stronniczości. Trzeba jeszcze podnieść, że przepis art. 40h ustawy o systemie oceny zgodności, regulujący poddawanie wyrobów badaniom, stanowi iż organ wyspecjalizowany może poddać wyrób badaniom lub zlecić ich przeprowadzenie akredytowanemu laboratorium w celu ustalenia, czy wyrób spełnia zasadnicze wymagania - w przypadku gdy osoba zobowiązana do przechowywania dokumentów związanych z oceną zgodności nie przedstawi tych dokumentów osobie kontrolującej lub z przedstawionych dokumentów nie wynika, że wyrób spełnia zasadnicze wymagania (ust. 1). Co więcej, w celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia zasadnicze wymagania, organ wyspecjalizowany może również poddać wyrób badaniom z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych z oceną zgodności (ust. 2). Przepisy te mają zdecydowanie restrykcyjny charakter, uzasadniony ich celem i okolicznościami, które mogą wystąpić w sprawie. Na podstawie tych przepisów jednostka kontrolująca była uprawniona do pominięcia – przy zlecaniu badań - dokumentacji technicznej przedstawionej przez stronę postępowania, z której – w ocenie strony - wynika zgodność badanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami W tym stanie rzeczy przyznanie stronie uprawnień do kwestionowania wyboru laboratorium byłoby sprzeczne z celem badań. W ocenie Sądu na gruncie ustawy o systemie oceny zgodności uzasadniony jest pogląd, że – inaczej niż na podstawie przepisów k.p.a. – opinia odpowiedniej jednostki badawczej wiąże podmioty kontrolujące. W tej sytuacji przedstawianie przez stronę wyników badań wyrobu zleconych innej jednostce badawczej należy uznać za bezskuteczne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oceny zgodności – przez wydanie decyzji w sytuacji gdy przedsiębiorca według własnego oświadczenia zaprzestał dalszego przekazywania wyrobu – Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania twierdzenia organu orzekającego w sprawie, iż strona nie podjęła żadnych działań zmierzających do usunięcia stwierdzonych niezgodności wyrobu z wymaganiami zasadniczymi, bądź do wycofania wyrobu z obrotu (w rozumieniu ustawy), w związku z czym termin wyznaczony postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. nr [...] minął bezskutecznie. W tej sytuacji wydanie zaskarżonej decyzji było zasadne. Należy przy tym zauważyć, iż brak było podstaw do uchylenia decyzji "zabezpieczającej" z dnia [...] lipca 2006 r. z powodów określonych w art. 40k ust. 3 ustawy, jak również do umorzenia postępowania na podstawie art. 41c ust. 2 pkt 1-3 ustawy. Nadając zaskarżonej decyzji klauzulę natychmiastowej wykonalności – na podstawie art. 41c ust. 9 ustawy o systemie oceny zgodności organ stwierdził, że "...wyroby niespełniające wymagań zasadniczych, powodują zakłócanie środowiska elektromagnetycznego i negatywnie wpływają na działanie innych urządzeń w tym środowisku, co powoduje naruszenie interesu społecznego". W ocenie strony jest to uzasadnienie niewłaściwe, gdyż organ nie wykazał w jaki sposób konkretny wyrób (radiotelefon C., typ- P., marka- U.) może zakłócać "środowisko elektromagnetyczne" i jaki to ma związek z naruszaniem interesu konsumentów lub użytkowników, stanowiącego przesłankę zastosowania powołanego wyżej przepisu. W ocenie Sądu uzasadnienie takiego stanowiska organu orzekającego w sprawie stanowią wyniki badań, laboratoryjnych przeprowadzonych przez UKE GP - Centralne Laboratorium Badań Technicznych, które wykazały niespełnianie wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000 w zakresie częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania (pkt 5.2.5 w/w normy) oraz emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania (doprowadzone) (pkt 5.2.4 w/w normy). Oznacza to m.in., że przedmiotowy radiotelefon zakłóca pracę innych urządzeń, a tym samym szkodzi środowisku elektromagnetycznemu. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska w dziale VI tytułu II:" Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" zajmuje się tą problematyką w sposób ogólny (art. 121 – 124). Tym niemniej z tych, jak i innych przepisów ustawy (np. art. 3 pkt 4 określającego pojęcie emisji) można wyprowadzić zarówno pojęcie środowiska elektromagnetycznego, jak i zakłóceń (zanieczyszczeń) tego środowiska. Niezależnie od tych rozważań należy zauważyć, że badania wykazały, iż przedmiotowy radiotelefon zakłóca pracę innych urządzeń, a co za tym idzie – nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności służyło ochronie interesu użytkowników tych urządzeń. W rozpatrywanej sprawie organ trafnie zatem wyszedł poza literalnie rozumiany interes konsumentów lub użytkowników wyrobu, o których mowa w art. 41c ust. 9 ustawy o systemie oceny zgodności, łącząc go z interesem użytkowników innych urządzeń, których pracę zakłóca przedmiotowy radiotelefon. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.