I OZ 786/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1047/07 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta (...) Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1047/07 odmówił skarżącej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta (...) Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, iż Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżąca nie wykazała, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W szczególności nie wykazała, aby uiszczenie kwoty (....) zł mogło wyrządzić znaczną szkodę. W konsekwencji Sąd uznał, że w sprawie brak jest możliwości dokonania oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącej uiszczenie w/w kwoty. Zdaniem Sądu argument skarżącej dotyczący pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ w podobnej sprawie nie może być uznany za przesłankę wstrzymania wykonania decyzji w przedmiotowej sprawie. Istotne znaczenie dla kwestii ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma konkretny (rzeczywisty) wpływ uiszczenia przez skarżącą kwoty (...) zł i wynikające z tego dla niej skutki. Z uwagi na to, że skarżąca nie wykazała przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 1 i 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. W treści zażalenia skarżąca zarzuciła, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał dogłębnie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a ponadto nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. Skarżąca wskazała, że w drodze decyzji administracyjnych nałożono na nią kilka kar pieniężnych, w wysokości od (...) zł do (...) zł, na dzień zaś 1 września 2007 r. do Sądu zaskarżonych było 16 decyzji, które nakładają na skarżącą kary pieniężne w kwocie około (...) zł. W ocenie skarżącej na wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien zatem patrzeć przez pryzmat wszystkich decyzji. Skarżąca podniosła, że ewentualna blokada kont bankowych może uniemożliwić jej prowadzenie działalności gospodarczej i w efekcie doprowadzić do upadłości przedsiębiorstwa, gdyż spółka nie będzie mogła regulować swoich bieżących zobowiązań. Spowoduje to również zwolnienie około 130 pracowników. Skarżąca stwierdziła, że zapłata oznaczonych kar pieniężnych stanowi znaczną szkodę majątkową dla firmy. Ponadto w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1738/06 Sąd Wojewódzki wstrzymał wykonanie decyzji, która także nakładała na skarżącą karę pieniężną. Mając na uwadze potrzebę jednolitości orzecznictwa Sądów zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto wielce prawdopodobne jest, że przepisy ustawy o transporcie drogowym, które były podstawą do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej uznane zostaną przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczne z Konstytucją. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organy administracyjne popełniły w sprawie wiele błędów, których skutkiem będzie najprawdopodobniej uchylenie decyzji przez Sąd. W konkluzji zażalenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, tj. że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwie przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja dotycząca należności pieniężnej. Egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skoro zatem skarżąca spółka nie powołała w swym wniosku okoliczności istotnych w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a., to Sąd pierwszej instancji nie mógł ocenić, czy takie okoliczności w sprawie występują i ewentualnie jaki mogą mieć wpływ na jego uwzględnienie. Skarżąca oświadczyła wyłącznie, że podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest okoliczność, iż w innej sprawie prowadzonej w oparciu o identyczną podstawę faktyczną i prawną organ wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji i dlatego zasadnym jest, aby w przedmiotowej sprawie zapadło identyczne postanowienie o wstrzymaniu decyzji. Takie uzasadnienie wniosku nie może skutkować zajęciem przez Sąd analogicznego stanowiska w sprawie, gdyż jak zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji dla wstrzymania wykonania decyzji istotne znaczenie ma rzeczywisty wpływ uiszczenia orzeczonej kary i wynikające z tego faktu skutki. Odnosząc się natomiast do przedstawionego w zażaleniu argumentu dotyczącego trudnej sytuacji finansowej skarżącej, ewentualnej blokady kont bankowych, doprowadzenia do upadłości firmy i zwolnienia zatrudnionych w niej pracowników Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niepoparcie powyższego twierdzenia określonymi dokumentami finansowymi spółki odnośnie jej kondycji finansowej, czy też wyciągami bankowymi nie może mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Powoływane przez skarżącą w zażaleniu okoliczności, po ich udokumentowaniu mogą stanowić przedmiot ponownego wniosku w tej sprawie. Stosownie bowiem do treści art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że skoro w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1738/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji, która również nakładała karę pieniężną, to z uwagi na potrzebę jednolitości orzecznictwa Sąd pierwszej instancji zobligowany był do zajęcia podobnego stanowiska. Podkreślić należy, że Sąd rozpoznaje wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w konkretnej sprawie i nie jest związany orzeczeniami zapadłymi w innych, nawet analogicznych sprawach toczących się z udziałem skarżącej. Należy ponadto wskazać, że podnoszone w zażaleniu zarzuty dotyczące błędów organów administracyjnych popełnionych przy wydawaniu decyzji nie mogą odnieść oczekiwanego skutku, bowiem nie stanowią przesłanki uzasadniającej wstrzymanie zaskarżonej decyzji, a nadto Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje merytorycznej oceny skargi, takie bowiem działanie Sądu dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.