II OZ 19/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. i T. K. "[...]" s. c. w B. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1549/07 w zakresie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. i T. K. "[...]" s. c. w B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: zażalenie oddalić. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T. i T. K. "[...]" s. c. w B. wstrzymania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody K. – P. z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wyrażającej zgodę na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia – obiektu znajdującego się na terenie nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] z przeznaczeniem na warsztat elektromechaniki pojazdowej. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że strona skarżąca, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających to wstrzymanie. W tej sytuacji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie T. i T. K. wskazali, że dołączyli do akt sprawy dokumenty świadczące o tym, że prowadzona działalność gospodarcza jest firmą rodzinną i stanowi jedyne źródło utrzymania 5-osobowej rodziny skarżących. Ponadto utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia spowoduje pozbawienie jednego ucznia praktyk zawodowych. Nadto także wnioskodawcy podnieśli, że na modernizację obiektu przeznaczyli kwotę ponad [...] złotych. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. na podstawie art. 106 § 3 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Autorzy zażalenia podali wprawdzie argumenty mogące stanowić podstawę wstrzymania wykonania decyzji w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. jednak argumentacji tej nie przedstawiał ich wniosek o wstrzymanie zawarty w ich skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Należy w tym miejscu podkreślić, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, że ochrona tymczasowa nie może zostać uruchomiona z urzędu, a jednocześnie sąd przy ocenie wniosku władny jest badać samodzielnie materiał dowodowy sprawy. Wynika z tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oparty jest jedynie częściowo na zasadzie skargowości. Z drugiej jednak strony, orzecznictwo dopuszcza, uzupełnienie takiego wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ma to miejsce zazwyczaj wówczas gdy sam charakter decyzji wskazuje na możliwość zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W każdym jednak przypadku warunkowane jest to oceną indywidualnej sprawy przez sąd. Przede wszystkim należy jednak podnieść, iż przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. B. Dauter w Komentarzu "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Zakamycze 2005, str. 166 i powołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa). Takiego atrybutu wykonalności nie posiada decyzja, stwierdzająca nieważność decyzji regulującej stan obiektu budowlanego co do sposobu jego użytkowania. Skoro więc decyzja ta, chociaż wywołuje skutki prawne, lecz nie podlega wykonaniu to również wstrzymanie jej wykonania było niemożliwe. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżane postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.