IV SA/Wa 614/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.) Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Asesor WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku AS o wyłączenie sędziego Wandy Zielińskiej-Baran, sędziego Krystyny Napiórkowskiej oraz asesor Danuty Szydłowskiej w sprawie ze skargi AS na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia (...) lutego 2007 r. Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu (...) postanawia: wniosek oddalić AS wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w sentencji decyzję Prezesa Rady Ministrów. Do rozpoznania sprawy wyznaczono sędziego WSA Wandę Zielińska-Baran, sędziego WSA Krystynę Napiórkowską oraz asesor WSA Danutę Szydłowską. Na rozprawie w dniu 11 października 2007r. skarżący zażądał wyłączenia składu sędziowskiego od rozpoznawania sprawy. W uzasadnieniu powołał się na stronniczość i uchylanie się od wykonania obowiązków ustawowych, a w szczególności ustalenia podstawowych okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi. Zdaniem skarżącego w tej sytuacji powinno zapaść postanowienie o wyłączeniu sędziów od rozpoznawania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że na rozprawie w dniu 11 października 2007r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wyłączenie składu sędziowskiego od rozpoznawania jego sprawy, zarzucając sędziom brak obiektywizmu i łamanie prawa. Żądanie wyłączenia sędziów, jako nieuzasadnione, nie może zostać uwzględnione. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniejszych związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych, sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyłączenie sędziego następuje wówczas, jeśli między sędzią a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 tej ustawy). Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takiego stosunku osobistego pomiędzy sędzią a jedną ze stron lub jej przedstawicielem, który wymaga oceny, czy sytuacja ta może wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Stanowisko skarżącego w tej sprawie wynika z przyjęcia całkowicie innych założeń, ponieważ skarżący w istocie podważa obiektywizm, kompetencje sędziów oraz zarzuca im niechęć do wyjaśnienia sprawy. Wnioskodawca nie podał natomiast takich okoliczności, które wskazywałyby że istnieje miedzy nim, a sędzią Wandą Zielińską-Baran, sędzią Krystyną Napiórkowską oraz asesor Danutą Szydłowską jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, który mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Potwierdzają to również oświadczenia sędziów, których wyłączenia domagał się skarżący. Takie postępowanie skarżącego nie stanowi korzystania z przysługujących stronie uprawnień procesowych, ale jest działaniem obliczonym na podważanie autorytetu sądów jako takich. Powołane przez skarżącego okoliczności nie stanowią ustawowych przesłanek wyłączenia sędziów. Skoro zatem wniosek ten nie został oparty na przewidzianych przez prawo przesłankach, brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Ponieważ w sprawie nie występują też przyczyny wyłączenia sędziów z mocy ustawy, wniosek skarżącego, jako nieuzasadniony, należało oddalić, na podstawie art. 22 § 1 powołanej ustawy.