II OZ 522/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia V. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 657/07 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. C. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 657/07 wydanym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez V. C. decyzji Wojewody Ł. z dnia [...], w przedmiocie wymeldowania. Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 61 § 3 p.p.s.a. i podkreślił, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w ogóle nie wykazano, jakie trudne do odwrócenia skutki, bądź jakie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody może spowodować dla skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd podniósł, że nie może dokonać oceny argumentów strony w tym zakresie, gdyż wniosek ich nie zawiera. W zażaleniu na powyższe postanowienie V. C., reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu adwokata W. O., zaskarżyła je w całości, wnosząc o jego uchylenie i zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Ł. z dnia [...]. Zaskarżonemu postanowieniu autor zażalenia zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu zażalenia jego autor podniósł, iż we wniosku z dnia [...] skarżąca wskazała na fakt powzięcia przez gminę czynności zmierzających do wymeldowania jej, bez jednoczesnego zapewnienia mieszkania zastępczego. Oznacza to, zdaniem autora zażalenia, iż może skarżącej zostać wyrządzona znaczna szkoda, co więcej nieodwracalna. Przy obecnym stanie zdrowia skarżącej oraz jej stanie majątkowym, wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby pociągnąć za sobą nieodwracalne szkody w postaci braku możliwości zamieszkiwania w warunkach odpowiednich do utrzymania stanu zdrowia oraz ewentualnym braku możliwości powrotu do zajmowanego obecnie mieszkania. Autor zażalenia podniósł również, iż wniosek o wstrzymanie decyzji skarżąca sporządzała samodzielnie, bez pomocy adwokata, stąd też jego braki w prawidłowym sformułowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy – art. 61 § 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [ w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04 - nie publik., B. Dauter [w] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak, więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca w swym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Ł. z dnia [...] nie przytoczyła żadnych okoliczności przemawiających za zasadnością zgłoszonego wniosku. Skarżąca nie wykazała, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku domyślać się jakimi względami kierowała się skarżąca składając wniosek o wstrzymanie decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby. Decyzja o wymeldowaniu ma na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencję do zgodności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym, tym bardziej, iż jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu przed organami administracji, skarżąca nie zamieszkuje pod adresem zameldowania od [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wymeldowanie, jako stwierdzające jedynie pewien stan faktyczny, nie może, co do zasady spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.