I OSK 58/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia del. NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia NSA Marek Stojanowski - spr., Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1029/07 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk medycznych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1029/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...], w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Rada Naukowa [...] Instytutu Medycznego w W. podjęła w dniu [...] czerwca 2004 r. uchwałę w sprawie wystąpienia o nadanie dr hab. W. K. tytułu naukowego profesora nauk medycznych. Pismem z dnia 11 lutego 2005 r. Przewodniczący Rady Naukowej [...] Instytutu Medycznego w W. przedstawił Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosek Rady Naukowej [...] Instytutu Medycznego w W. o przedstawienie dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. Wraz z wnioskiem Rady Naukowej sporządzone zostały i przekazane dla Centralnej Komisji dwie recenzje zawierające pozytywne opinie. Sekcja Nauk Medycznych Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] maja 2005 r. w głosowaniu tajnym, opowiedziała się przeciw wnioskowi Rady Naukowej (6 głosów za, 11 przeciw, przy 7 wstrzymujących się od głosu). Z protokołu posiedzenia wynika, że po zapoznaniu się z opiniami zwrócono w dyskusji uwagę na dość niską ocenę prac w punktacji KBN oraz Indeks Copernicus oraz na brak publikacji w czasopismach z punktacją IF. W dniu [...] października 2005r. Sekcja Nauk Medycznych rozpatrywała sprawę ponownie z udziałem trzeciego recenzenta Centralnej Komisji. W protokole posiedzenia odnotowano, że recenzent przyznał, iż czasopisma, w których kandydat opublikował swoje prace, "nie są najwyższej rangi", a także, iż "prace w dziedzinie rehabilitacji rzeczywiście nie są szczególnie odkrywcze". Zwrócono przy tym uwagę na to, że kandydat jest redaktorem naczelnym czasopisma "[...] ", w którym opublikował większość swych prac. W głosowaniu tajnym za przedstawieniem dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych oddano 2 głosy, 18 było przeciw, przy 3 wstrzymujących się. Prezydium Centralnej Komisji rozpatrywało sprawę na posiedzeniu w dniu [...] października 2005 r. W protokole posiedzenia zanotowano, że w maju 2005 r. Sekcja Nauk Medycznych nie podzieliła pozytywnej opinii recenzenta Centralnej Komisji i po dyskusji, w tajnym głosowaniu opowiedziała się przeciw przedstawieniu kandydata do tytułu profesora nauk medycznych. W związku z tym dokumentację sprawy skierowano do następnego recenzenta, który wydał opinię z pozytywną konkluzją. Przewodniczący Sekcji poinformował, że w dniu [...] października 2005 r. Sekcja rozpatrzyła sprawę ponownie i po dyskusji, w tajnym głosowaniu większością głosów opowiedziała się przeciw przedstawieniu dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. Zwrócono uwagę, iż dorobek publikacyjny kandydata jest liczny - 87 pozycji, w tym 70 opracowań po habilitacji, lecz niestety, nie reprezentuje on wysokiego poziomu wystarczającego do ubiegania się o tytuł profesora. Istotne wątpliwości budzi brak publikacji, po habilitacji, w renomowanych czasopismach zasięgu międzynarodowym. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji i po dyskusji podzieliło jej stanowisko i w głosowaniu tajnym podjęło jednomyślną decyzję odmawiającą przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. Jednakże, jak wynika z protokołów posiedzeń Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] stycznia 2006 r. i w dniu [...] lutego 2006 r., z uwagi na dwukrotne negatywne wyniki głosowania w Sekcji przy pozytywnej konkluzji dwu kolejnych recenzentów, w celu pełnego wyjaśnienia rozbieżności stanowiska Sekcji ze stanowiskiem recenzentów sprawę dr hab. W. K., Prezydium postanowiło skierować do ponownego rozpatrzenia przez Sekcję z udziałem autora kolejnej opinii i z uwzględnieniem opinii wszystkich recenzentów Centralnej Komisji. Na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2006 r. Sekcja Nauk Medycznych w głosowaniu tajnym (8 głosów za, 14 przeciw. 4 wstrzymujące się) ponownie opowiedziała się przeciw przedstawieniu dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. W dyskusji poprzedzającej głosowanie wskazano, że prace kandydata mają głównie charakter opisowy i kazuistyczny, bez elementów nowości naukowej. Ilościowo dorobek jest liczny, ale o niskiej punktacji KBN i IF. Podniesiono, iż słaba punktacja prac kandydata może mieć swoje uzasadnienie w tym, że czasopisma dotyczące rehabilitacji i ortopedii mają niski IF. Zasadnicze znaczenie ma jednak to, co kandydat zrobił dla rozwoju fizjoterapii i rehabilitacji. Dorobek naukowy rzeczywiście jest niewielki, ale rekompensują go dokonania kandydata na polu dydaktycznym i organizacyjnym - kandydat prowadzi szkolenia zawodowe, a w Polsce istnieją tylko trzy środki prowadzące tamę szkolenia. Wskazano także, iż choć kandydat legitymuje się dużą ilością prac to są one publikowane w mało znaczących czasopismach. Podkreślono, że znaczna ich część została opublikowana w czasopiśmie "[...] ", którego dr hab. W. K. jest redaktorem naczelnym. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2006 r. w głosowaniu tajnym jednomyślnie odmówiło przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych uznając, że wystąpienie o nadanie tego tytułu naukowego jest przedwczesne, bowiem jego dorobek naukowy nie spełnia jeszcze wymogów ustawy. Wskazano, że Sekcja Nauk Medycznych rozpatrywała sprawę trzykrotnie i mimo, że kolejni trzej recenzenci przedstawili opinie z pozytywnym wnioskiem końcowym, członkowie Sekcji nie podzielili ich stanowiska. Podniesiono, że zasadnicze zastrzeżenia budzą rozmiary i poziom dokonań Kandydata na polu nauki. Jego publikacje mają bowiem charakter kazuistyczny, opisowy i pozbawione są większego ładunku informacji poszerzających wiedzę naukową w medycynie. Decyzją dnia [...], na podstawie art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003r, o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) w związku z art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365), Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, działając w trybie § 4 pkt 1 Statutu Komisji, po rozpatrzeniu wniosku Rady Naukowej [...] Instytutu Medycznego w W. z dnia [...] stycznia 2005r., odmówiła przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. Komisja uznała, że od kandydata do tytułu naukowego profesora wymagać należy twórczości naukowej przyczyniającej się w istotny sposób do rozwoju wiedzy naukowej, a wiec przedstawienia twórczych i oryginalnych prac naukowych wpływających na stan wiedzy w uprawianej przez kandydata dyscyplinie nauki i wytyczających kierunki jej dalszego rozwoju. Dorobek dr hab. W. K. warunku tego nie spełnia, wobec czego wniosek o przedstawienie do tytułu naukowego profesora należy uznać za przedwczesny. W dniu 9 czerwca 2006r. W. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując zastrzeżenia co do zgodności specjalizacji reprezentowanych przez niektórych recenzentów Centralnej Komisji, jak również członków Sekcji Nauk Medycznych z dyscypliną uprawianą przez niego. Zdaniem odwołującego się, tylko recenzje przedstawione przez profesorów będących specjalistami z zakresu balneologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej są obiektywne i właściwe. Mimo jednak trzech pozytywnych opinii popierających wniosek o nadanie tytułu naukowego została podjęta decyzja odmowna, którą to decyzję skarżący uważa za niezasłużoną, Na posiedzeniu Sekcji Nauk Medycznych w dniu [...] marca 2007r. przedstawione zostały opinie dwóch kolejnych recenzentów Centralnej Komisji, którzy wydali oceny negatywne. Jak wynika z protokołu posiedzenia, w toku dyskusji obecni na posiedzeniu recenzenci Rady Naukowej podtrzymali swoje opinie pozytywne przyznając jednak, że rzeczywiście dorobek naukowy kandydata jest słaby, drukowany w czasopismach o niskiej punktacji IF. Podkreślili jednak, że kandydat ma olbrzymie osiągnięcia dydaktyczne i organizacyjne, a jego prace są realizowane w praktyce. Jakkolwiek więc mocne strony kandydata stanowi jego działalność organizacyjna i wychowawcza, to dorobek naukowy jest niewystarczający. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...], na podstawie art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) podjęło decyzję o odmowie przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych, uznając, iż dorobek naukowy kandydata nie spełnia jeszcze wymogów ustawy, w związku z czym wystąpienie o nadanie mu tytułu naukowego było przedwczesne. Decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy decyzję z dnia [...]. Na tę decyzję W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 28 ust. 2 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz art. 7, 10, 77, a także 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny i wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że dorobek naukowy skarżącego jest niewystarczający do uzyskania tytułu naukowego profesora. Zdaniem skarżącego, oceny jego dorobku naukowego w sposób właściwy mogą dokonać tylko specjaliści działający w tych dziedzinach. Centralna Komisja powinna więc w sposób wszechstronny i wyczerpujący uzasadnić przyczyny, które zdaniem jej członków były powodem uznania dotychczasowego dorobku naukowego za niewystarczający do uzyskania tytułu naukowego profesora, szczególnie, gdy wszystkie opinie specjalistów w dziedzinie badań skarżącego w sposób jednoznaczny i wysoce pozytywny potwierdzają wartość tego dorobku. Niewystarczające jest lakoniczne stwierdzenie, że prace skarżącego nie są twórcze i oryginalne. Nietrafny jest, w ocenie skarżącego, zarzut dotyczący publikacji prac. W. K. wskazał, że "[...]" jest najstarszym polskim kwartalnikiem wydawanym od 1905 roku. Jest indeksowany w bazie lndex Copernicus, posiada własną stronę internetową, obecnie jest kolportowany do krajów europejskich i do Ameryki Północnej, a publikowane w nim prace są dwukrotnie recenzowane. Od 2002 roku skarżący jest jego redaktorem, wybranym w tajnym głosowaniu. Natomiast publikacje w zagranicznych czasopismach są obwarowane koniecznością poniesienia opłaty ok. 500 euro, stąd ograniczone są możliwości w nich publikacji. Wyrokiem z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1029/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...], w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. Sąd wskazał, że przedmiot postępowania w sprawach rozpatrywanych przez Centralną Komisję obejmuje zagadnienia z zakresu specjalistycznych dziedzin nauki, w których wypowiadają się recenzenci powoływani przez Komisję, a rozstrzygnięcia Centralnej Komisji zapadają w wyniku tajnego głosowania, co siłą rzeczy ogranicza kontrolę motywacji decyzji podejmowanych przez głosujących. Podkreślono, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji, bowiem sądowa kontrola decyzji Centralnej Komisji ogranicza się do stwierdzenia, czy w postępowaniu został dochowany tryb postępowania określony ustawą i statutem Centralnej Komisji, a także, czy nie uchybiono zasadom i przepisom kodeksu postępowania administracyjnego znajdującym zastosowanie w postępowaniu. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z zarzutem naruszenia zasady dochodzenia prawdy obiektywnej oraz uchybienia obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wskazano, że w postępowaniu w niniejszej sprawie zachowano daleko idącą dbałość o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości w przedmiocie wniosku Rady Naukowej Wojskowego Instytutu Medycznego, wynikających z niezgodności stanowisk recenzentów Rady Naukowej i recenzentów powołanych przez Centralną Komisję w pierwszym etapie postępowania ze stanowiskiem członków Sekcji Nauk Medycznych. W tym celu ponawiano dyskusję i powoływano kolejnych recenzentów uwzględniając szeroki, interdyscyplinarny zakres specjalizacji kandydata. W związku z tym, w ocenie Sądu nie można przyjąć, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło bez dokładnego wyważenia opinii specjalistów. Sąd podkreślił, że ustawa z dnia 14 marca 2003 r., w przeciwieństwie do poprzedniej ustawy z dnia 12 września 1990 r., nie wiąże Centralnej Komisji expressis verbis obowiązkiem powoływania recenzentów z danej, bądź pokrewnej dziedziny, w związku z czym nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, że do przedstawienia opinii powołano recenzentów nie posiadających do tego odpowiednich kwalifikacji. Sąd zaznaczył również, że przedmiotem opinii nie był spór o zagadnienia naukowe, lecz o to, czy dorobek naukowy skarżącego był wystarczający do uznania go za osiągnięcie naukowe uzasadniające do przedstawienia do tytułu naukowego profesora. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył W. K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 134 § 1 i art. 145 §1 pkt 1 lit c oraz art. 151 tej ustawy polegające na tym, iż mimo istnienia przesłanek do uwzględnienia skargi z uwagi na wykazane przez skarżącego nieprawidłowości w recenzowaniu dorobku naukowego skarżącego skarga została oddalona. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 29 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym przez uznanie, że w postępowaniu przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów nie naruszono zasady dochodzenia prawdy obiektywnej oraz, że nie naruszono obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że w jego sprawie wydanych zostało szereg opinii, w tym większość pozytywnych, a pomimo tego, głosowania, jakie w tym przedmiocie były przeprowadzane podczas posiedzeń Prezydium Centralnej Komisji były negatywne, przy czym ilość głosów przeciwnych nadaniu skarżącemu tytułu profesora zwiększała się z posiedzenia na posiedzenie. Autor skargi kasacyjnej przyznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma kompetencji, aby oceniać merytoryczną trafność uchwał podejmowanych przez Centralna Komisję, jednak, skoro w art. 29 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym jest wyraźne odesłanie do stosowania procedury administracyjnej do postępowania przed Centralną Komisją, to oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zgodności z prawem uchwał podejmowanych przez Centralną Komisję, kontrolę tę sprawuje w głównej mierze z punktu widzenia zachowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i wyrażonych w tym kodeksie zasad postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę, z urzędu, jedynie nieważność postępowania sądowego. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania również, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 134 § 1 i art. 145 §1 pkt 1 lit c ppsa oraz art. 151 ppsa , jak również naruszenie art. 29 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym. Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić należy, iż nie są one usprawiedliwione. Z uzasadnienia wyroku wynika, iż Sąd I instancji nie neguje odrębności postępowania dotyczącego nadania tytułu profesora wynikających z uregulowań ustawowych, ani statutowych i odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz odnosi to w pełni do postępowania w niniejszej sprawie. Jako nietrafny należy ocenić zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący błędnej wykładni art. 29 ust. 1 w/w ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) przez przyjęcie, że w toku postępowania naruszono zasady dochodzenia prawdy obiektywnej oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nakładające obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i wyjaśnienia sprawy. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. "Odpowiedniość" stosowania przepisów k.p.a. oznacza stosowanie jednych przepisów wprost, bez żadnych modyfikacji lub zmian, a niektórych z nich z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy. Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Dla właściwego zrozumienia charakteru tej normy prawnej należy zwrócić uwagę na unormowanie zawarte w art. 33 ust. 1 ustawy, w myśl którego Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej. Jest to więc organ administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie w sprawie indywidualnej. Postępowanie o nadanie tytułu profesora jest postępowaniem dwustopniowym. Pierwszy jego etap ma miejsce przed radą jednostki organizacyjnej. Jego celem jest zgromadzenie materiału dowodowego, w tym także recenzji, i podjęcie uchwały w kwestii wniosku o nadanie tytułu profesora. Drugi etap to postępowanie przed Centralną Komisją, która po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie kandydata do tytułu profesora podejmuje uchwałę o przedstawieniu albo o odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora (art. 27 i 28 ustawy). Jest to więc etap o charakterze decyzyjnym. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt III AZP 12/94 (OSP 1995/12/242), wyrażony został na tle art. 34 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386) i § 4 ust. 1 statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych pogląd, zgodnie z którym, organem właściwym do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia uchwały rady wydziału (rady naukowej) jest Prezydium Centralnej Komisji. Pogląd ten zachował swoją aktualność również na tle obecnie obowiązującej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Centralna Komisja, jak stanowi art. 35 ustawy, działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy, którymi są przewodniczący, prezydium i sekcje. Jeśli więc Prezydium jest organem Centralnej Komisji, to bez wątpienia działa jako organ administracji publicznej, którego zadaniem jest dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. W tym wypadku o przedstawieniu albo o odmowie przedstawienia W. K. do tytułu profesora. W związku z tym do tego postępowania będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest Centralna Komisja, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż decyzja Centralnej Komisji dotycząca odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk medycznych, zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Przy czym ocena uzasadnienia decyzji musi uwzględniać (i uwzględniała) odpowiednie stosowanie tego przepisu z uwagi na fakt, iż podejmowana jest ona w wyniku tajnego głosowania. W tym zakresie należy wskazać, iż Komisja dysponowała aktami postępowania przed Radą Naukową Wojskowego Instytutu Medycznego i w związku z tym znała treść i uwzględniła zawarte w nich m.in. opinie (recenzje). Z akt Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów wynika bowiem jednoznacznie, iż akta te były przesłane do komisji, były przekazywane m.in. również recenzentom wydającym opinie. Komisja dysponowała tymi aktami zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...], jak i decyzją z dnia [...] Wynika to także z samej treści zakwestionowanych decyzji. Sąd I instancji dysponując aktami całego postępowania dotyczącego nadania tytułu naukowego, zarówno przed Radą Naukową, jak i przed Centralną Komisją, mógł w sposób prawidłowy ocenić zaskarżoną decyzję. Odnośnie postawionego przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzutu nieprawidłowości przy podejmowaniu uchwał stwierdzić należy, iż nie jest on uzasadniony. Znajdujące się w aktach sprawy listy obecności dołączone do protokołów posiedzeń Centralnej Komisji stanowią dowód udziału określonych osób w posiedzeniach odbytych w tych dniach. Oczywiście lista nie przesądza, kto faktycznie uczestniczył w podjęciu konkretnej decyzji. To z protokołu posiedzenia, na którym rozpatrywano daną sprawę wynikało kto w nim uczestniczył. Jest to niezbędne tak dla oceny, czy było wymagane quorum oraz, czy w podjęciu decyzji brały udział uprawnione osoby. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 statutu Centralnej Komisji uchwały Prezydium Komisji zapadają bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków. Z protokołów posiedzeń wynika jednoznacznie i nie budzi to żadnych wątpliwości, kto brał udział w rozpatrywaniu wniosku W. K. i podjęciu decyzji w dniu [...] oraz w dniu [...]. Do protokołu wpisany jest bowiem imienny skład Prezydium. Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Nie oznacza to jednak, iż jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów, zwłaszcza opinii (recenzji) dotyczących dorobku naukowego i osiągnięć osoby ubiegającej się o przyznanie stopnia albo tytułu naukowego. Nieuwzględnienie recenzji pozytywnych, które stanowiły w niniejszej sprawie większość, znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie umotywowanych konkretnych faktów. Recenzent powoływany w postępowaniu o nadanie stopnia lub tytułu naukowego pełni rolę eksperta i specjalisty. Recenzja jest opinią specjalisty z danej dziedziny lub pokrewnej, którą zajmuje się kandydat do tytułu naukowego, i jako taka, niewątpliwie, musi podlegać wszechstronnej ocenie przy podejmowaniu uchwały. Podobnie jak w przypadku Prezydium Komisji, również w i Sekcji (§ 7 statutu) uchwały zapadają bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków. Zarówno z list obecności, jak i protokołów posiedzeń sekcji wynika, iż w posiedzeniach tych uczestniczyła więcej niż połowa liczby członków sekcji. Ustalenie liczby obecnych podczas głosowania członków ma znaczenie dla ustalenia quorum. W niniejszej sprawie quorum takie było, więc podjęte uchwały były ważne. Odnosząc się do materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy należy zauważyć, że znajdujące się tam opinie (korzystne) nie są jednakże w swej treści na wskroś pozytywne, chociaż w efekcie formułują wnioski o przedstawienie skarżącego do nadania mu tytułu naukowego profesora. Ukazują one bowiem szereg istotnych mankamentów dotyczących dorobku W. K., co zostało następnie potwierdzone np. w protokole z posiedzenia Sekcji Nauk Medycznych z dnia [...] i [...] października 2005r., [...] kwietnia 2006r., czy z dnia [...] marca 2007r. Te wątpliwości co do poziomu naukowego prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną zostały z kolei potwierdzone opiniami (negatywnymi) przedstawionymi przez Z. G. i A. G.. Reasumując stwierdzić należy, iż w wyżej opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście odpowiedniego stosowania przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 3. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia któregokolwiek z zarzutów skargi kasacyjnej i z tego też powodu orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).