II OSK 48/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. i M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1616/07 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1616/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) przyjął, że mimo wezwania skarżącego do nadesłania odpisów skargi, nie zastosowano się do wezwania, co w konsekwencji oznacza, iż złożona skarga zwierała braki formalne uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu. Sąd I-instancji zaznaczył, iż celem wprowadzenia przez ustawodawcę obowiązku dołączania odpisów skargi jest doręczenie ich pozostałym stronom postępowania, co umożliwia im ustosunkowanie się do wniesionej skargi i obronę swoich praw. Jednocześnie Sąd podkreślił, iż w zakreślonym terminie skarżący nadesłał trzy pisma z dnia 4 października 2007 r., których nie można jednak uznać za odpisy skargi. Na to postanowienie skargę kasacyjną wnieśli J. i M. D. zaskarżając je w całości. Jako podstawy skargi kasacyjnej skarżący wskazali naruszenie następujących przepisów postępowania: • art. 58 ust. 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie wynikające z przyjęcia, iż J. D. nie zastosował się do wezwania Sądu i nie przesłał trzech odpisów skargi własnoręcznie podpisanych przez skarżących, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi, która nie zawierała już braków, • art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawianie ich prawa do kontroli aktu administracyjnego przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zdaniem skarżących naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się na tak przytoczone podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do merytorycznego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz naruszenia art. 45 Konstytucji RP. Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazuje, że odrzucenie skargi nastąpiło z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym przez Sąd terminie. W tym kontekście należy podkreślić, iż skarga, jako pismo procesowe wszczynające postępowanie sądowoadministracyjne, powinna spełniać wymogi formalne przypisane dla pisma w postępowaniu sądowym (określone w art. 46 p.p.s.a.) z obowiązkiem dołączenia odpisów pisma strony i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom (art. 47 p.p.s.a.). Jeżeli skarga strony nie odpowiada określonym w art. 46 i art. 47 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogom i niezachowanie tych warunków uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, przewodniczący /zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a./ wzywa stronę do ich uzupełnienia lub poprawienia. Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie zostało wydane zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wzywające J. D. do usunięcia braków formalnych skargi m.in. przez nadesłanie trzech jej odpisów. Należy przyjąć, iż zarządzenia tego skarżący nie wykonał. Stan faktyczny sprawy wskazuje bowiem, że zamiast odpisów skargi skarżący przesłali do Sądu jedynie trzy inne pisma procesowe datowane na 4 października 2007 r., a zatem warunek wynikający z art. 47 § 1 p.p.s.a. o dołączeniu odpisów pisma (skargi) nie został przez stronę spełniony. Należy bowiem pamiętać, iż według definicji słownikowej za odpis skargi możemy uznać jedynie kopię oryginału (zob. Słownik języka polskiego red. nauk. Szymczak M. /Szkiłądź H., Bik S., Pakosz B., Szkiłądź C./, Tom II, Warszawa 1988, s. 467). Istotą odpisu jest zatem odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny z układem graficznym oryginału (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie pełnej zgodności jego treści z oryginałem. Osoba poświadczająca przyjmuje wtedy odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia także art. 47 § 2, który mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej) wymaga ich uwierzytelnienia. Uwierzytelnić pismo może strona, która jest jego autorem (Dauter B. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005 r., s. 121-122 oraz Szkudlarek P., Wymiana korespondencji w nowej procedurze sądowoadministracyjnej, Kwartalnik Prawa Publicznego 2004, nr 1, s. 271 i nast.). Natomiast analiza pism procesowych wniesionych przez skarżących (datowanych na 4 października 2007 r.) jednoznacznie wskazuje, iż pod względem treści znacznie różnią się od skargi (m.in. zawierają wiele argumentów nieobecnych w skardze, rozszerzając znacznie jej wywody). Rację ma zatem Sąd I-instancji uznając, iż skoro obowiązek dołączania odpisów pism procesowych (m.in. skargi) pozwala na doręczenie ich pozostałym stronom postępowania, w celu umożliwienia im ustosunkowania się do tych pism oraz obrony swoich praw, to przesłanie do Sądu zamiast odpisów skargi pism o innej treści niweczy ten zamysł ustawodawcy uniemożliwiając nadanie skardze dalszego biegu Trafnie zatem przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż tej sytuacji ma zastosowanie art. 58 § pkt 3 p.p.s.a., w świetle, którego Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.