I SA/Gl 434/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2007r. sprawy ze skargi M. W. - PHU "[...]" w C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę "[...]" tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm. ), w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "Kpa" oraz art. 17 § 1 a, art. 18, art. 33 pkt 1 i art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "upea" – postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie nie uznania zarzutów wniesionych przez P.H.U. "[...]" M.W. na tytuł wykonawczy nr "[...]" z dnia 8 stycznia 2007 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej odniósł się w pierwszej kolejności do treści art. 33 upea, podnosząc w tym przedmiocie, że podstawę wniesienia zarzutów może być tylko okoliczność enumeratywnie wymieniona w tym przepisie, a dotycząca: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8 ) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Jak wskazał Dyrektor Izby Celnej, pismem z dnia 7 lutego 2007 r. stanowiącym zarzuty na wystawiony w dniu 8 stycznia 2007 r. tytuł wykonawczy, zobowiązany wskazał na naruszenie przez organ egzekucyjny art. 33 pkt 8 upea tj. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz art. 33 pkt 10 upea tj. niewypełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, organ egzekucyjny, podniósł, iż decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego w C. określił podatnikowi kwotę zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2004. Decyzja ta została doręczona w dniu 11 grudnia 2006 r., a należności z niej wynikające nie zostały uregulowane do dnia 8 stycznia 2007 r., tj. do dnia wystawienia tytułu wykonawczego. Tytuł ten został zaopatrzony w dniu 10 stycznia 2007 r. w klauzulę skierowania go do egzekucji. W dniu 31 stycznia 2007 r. poborca skarbowy doręczył w/w tytuł zobowiązanemu, spisując jednocześnie w tym samym dniu protokół o stanie majątkowym. Za nieuzasadniony, w świetle powyższego uznał Dyrektor Izby Celnej zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego tj. zajęcie rachunku bankowego, gdyż środek ten w przedmiotowej sprawie nie został zastosowany. W dalszej kolejności Dyrektor Izby Celnej odwołał się do treści art. 27 upea podnosząc, iż tytuł wykonawczy powinien zawierać: oznaczenie wierzyciela; wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela; pouczenie zobowiązanego o skutkach nie zawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Odnosząc się w kontekście w/w przepisu do zarzutu zobowiązanego, Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż tytuł wykonawczy o numerze "[...]", będący podstawą prowadzenia egzekucji spełnia wszystkie formalne wymogi określone w art. 27 upea, stąd za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 ustawy. W końcowej części uzasadnienia postanowienia, Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż w oparciu o przedmiotowe postanowienie wydane zostanie w trybie art. 34 § 5 upea postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, na które będzie przysługiwało stronie prawo złożenia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w K. W/w postanowienie zostało zaskarżone przez zobowiązanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1) istotne naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności - art. 27 § 1 pkt 3 oraz § 3 w związku z art. 52 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. ) polegającym na nieprawidłowym określeniu wysokości dochodzonych odsetek za zwłokę poprzez niewskazanie w tytule wykonawczym okresów nie naliczania odsetek, - art. 67 § 2 pkt 5 poprzez prowadzenie egzekucji pomimo zawyżenia kwot odsetek, w związku z nie uwzględnieniem wyłączenia okresów naliczenia odsetek za zwłokę, określonych w art. 54 § 1 pkt 3, pkt 6 oraz pkt 7 w zw. z § 3 pkt 3, pkt 6 oraz pkt 7 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, również w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz stwierdzenia nieważności decyzji, - 70 § 3 upea poprzez brak powiadomienia dłużnika zajętej wierzytelności o każdorazowej zmianie stawki odsetek z tytułu niezapłaconych w terminie należności w okresie realizacji zajęcia, 2) naruszenie zasad ogólnych Kpa, a szczególności: - art. 7, art. 8 i art. 9 poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób "urągający zasadom państwa prawa i zaufania do organów państwa", - art. 10 oraz 81 określających zasadę czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania oraz prawo strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, w związku z nie powiadomieniem strony o w/w prawach. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności przedstawiono zakres działalności gospodarczej skarżącego oraz prowadzone postępowanie kontrolne oraz rozstrzygnięcia organów podatkowych, dotyczące podatku akcyzowego za miesiąc styczeń i kwiecień 2004 r. W/w zakresie Naczelnik Urzędu Celnego w C. wydał dwie decyzje w dniach "[...]" i "[...]" określając podatnikowi zaniżenie podatku akcyzowego za miesiąc styczeń w kwocie "[...]"zł., a za miesiąc kwiecień w kwocie "[...]"zł. Od w/w decyzji skarżący wniósł odwołania. Kontynuując, skarżący podniósł, iż na w/w decyzje Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu 8 stycznia 2007 r. tytuły wykonawcze, w tym tytuł "[...]" dotyczący decyzji podatkowej za miesiąc kwiecień 2004 r., w którym określił odsetki za zwłokę od dnia 26 lutego 2004 r. do dnia 8 stycznia 2007 r. w kwocie "[...]"zł. Na podstawie w/w tytułu sporządzony został protokół o stanie majątkowym. Skarżący, odwołał się do treści art. 26 § 5 upea wskazując, iż wszczęcie egzekucji następuje przez dokonanie pierwszej czynności egzekucyjnej. Przy egzekucji świadczeń pieniężnych czynnością tą będzie zajęcie określonego składnika majątku dłużnika. Jak podkreślił skarżący, w uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Celnej pominął zarzut zawyżenia kwoty naliczonych odsetek, tj. braku wyłączenia ich za okres od dnia 3 marca 2006 r. do dnia 11 grudnia 2006 r., które w przypadku nie złożenia zażalenia byłyby egzekwowane pomimo zawyżonej ich wartości. Zasady obliczania prawidłowych wartości należności pieniężnych, także z tytułu odsetek za zwłokę i kosztów egzekucyjnych reguluje art. 27 a upea. Jak podniósł skarżący zarówno organ podatkowy, jak i organ egzekucyjny naliczył odsetki za zwłokę za okresy za które ich się nie nalicza. Kontynuując skarżący odwołał się do treści art. 54 § 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 6 i pkt 7 oraz § 3 Ordynacji podatkowej, wskazując, iż odsetek za zwłokę nie nalicza się: 1) za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych; 2) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy; 3) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3; 4) w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania; 5) jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty dodatkowej pobieranej przez "Pocztę Polską" za polecenie przesyłki listowej; 6) za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, jeżeli postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli; Skarżący podniósł, iż w rozpatrywanej sprawie wszczęcie postępowania kontrolnego nastąpiło w dniu 3 marca 2006 r., wszczęcie postępowania podatkowego w dniu 3 sierpnia 2006 r., a doręczenie decyzji organu pierwszej instancji stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego w dniu 11 grudnia 2006 r., a zatem po upływie trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego, a okoliczność ta wyczerpywała przesłankę nie naliczania odsetek za zwłokę od dnia 3 marca do dnia 11 grudnia 2006 r. na podstawie art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Działaniem takim organ egzekucyjny naruszył także przepisy art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a także art. 70 § 3 upea, w związku z nie powiadomieniem dłużnika o każdorazowej zmianie stawki odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie w okresie realizacji zajęcia. Dla poparcia w/w poglądów skarżący odwołał się do orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, cytując fragmenty ich uzasadnień. W ocenie skarżącego organ egzekucyjny, a za nim organ nadzoru naruszył także przepisy określające zasady postępowania administracyjnego, gdyż jak wskazał na mocy art. 18 upea do postępowania egzekucyjnego odpowiednie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności organy te nie zastosowały art. 10 w/w ustawy, gwarantującego stronie czynny udział w postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej naruszył także przepis art. 81 Kpa, zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów oraz art. 77 § 1 Kpa obligującego organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przestrzeganie w/w przepisów jest obowiązkiem organów, co wynika z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 7 tej Konstytucji, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Skarżący wniósł o: 1) uznanie, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzające je postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela o nie uznaniu zarzutów wydane zostało z istotnym naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zdaniem Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, uprawniającym do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Na wstępie należy zauważyć, że przedmiot sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się w głównej mierze do prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego, a w konsekwencji do prawidłowości rozpatrzenia zarzutów na tytuł wykonawczy nr "[...]"z dnia 8 stycznia 2007 r. wystawiony przez wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w K. Dyrektor Izby Celnej działając w rozpatrywanej sprawie zarówno jako wierzyciel, jak i organ nadzoru konsekwentnie stał na stanowisku, iż zgłoszone zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, z czym nie zgadzał się skarżący, wskazując, iż kwota odsetek została określona niewłaściwie, gdyż nie uwzględniała okresu, za który odsetek – zgodnie z art. 54 Ordynacji podatkowej – nie nalicza się. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt upea, Dyrektor Izby Celnej ograniczył się do zacytowania treści art. 27 ustawy oraz stwierdzenia, iż sporny tytuł spełnia wszystkie wymogi formalne określone tym przepisem. W tym miejscu zasadne jest wskazanie, iż rozpatrzenie zażalenia wymagało odniesienia się do argumentacji zobowiązanego, co Dyrektor Izby Celnej w tym zakresie zupełnie pominął. Przede wszystkim należało odnieść się do twierdzenia skarżącego, dotyczącego prawidłowości naliczenia odsetek, w tym także do twierdzenia, iż odsetki te nie powinny być naliczane za wskazany okres. Milczenie w tym zakresie wierzyciela oraz uporczywe twierdzenie, że tytuł wykonawczy spełnia wymogi formalne wymienione w treści art. 27 upea zdaje się sugerować, iż skarżący ma w tym przedmiocie rację, a to oznaczałoby, że w/w tytuł wykonawczy narusza treść art. 27 § 1 pkt 3 upea, zgodnie z którym tytuł wykonawczy powinien zawierać treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, a w konsekwencji, iż organ naruszył w/w przepis, a zatem, że zasadna jest podstawa zarzutu określona w art. 33 pkt 10 upea. Jak wynika z pierwszego zacytowanego przepisu w przypadku egzekucji należności pieniężnej wymagane jest określenie terminu odsetek, od którego są naliczane oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Na marginesie, należy zauważyć, że stawka za okresy, za które nie naliczało się odsetek od kwoty głównej – w prostym rozliczeniu rachunkowym mogła być wykazana jako zerowa – gdyż wynik finansowy takiej operacji byłby identyczny jak wskazanie okresów nie naliczania odsetek. Wymóg sformułowany w tym przepisie, a dotyczący "terminu odsetek, od którego są naliczane" należy tak rozumieć, aby wyliczona kwota odpowiadała rzeczywistej należności pieniężnej z tego tytułu, a więc z uwzględnieniem terminów, za które odsetek się nie nalicza. W innym bowiem przypadku – a taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie – kwota naliczonych, czy określonych odsetek będzie niezgodna z wysokością wynikającą z prawnego obowiązku ich określenia. Skoro bowiem określając ich wysokość wierzyciel nie uwzględnił okresów, za które z mocy ustawy są wyłączone tzn. że kwota tych odsetek niezgodna jest z przepisem regulującym wyłączenia, a w konsekwencji, że określona kwota odsetek określona w tytule wykonawczym jako należność pieniężna została określona z naruszeniem przepisów wynikających z art. 54 Ordynacji podatkowej. Oznacza to de facto, że tytuł wykonawczy nie obejmujący w/w elementów nie wypełnia przesłanki określonej w art. 27 § 1 pkt 3 upea. Potwierdza to także druk tytułu wykonawczego, który w rubrykach 39, 40 i 41 wskazuje okresy przerwy w naliczaniu odsetek. W rozpatrywanej sprawie – problem jest o tyle istotny – że kwota tych odsetek nie została określona – na co zasadnie zwrócił uwagę skarżący – w decyzji, a jej obliczenia dokonał wierzyciel. Zarzut zatem, że kwota ta została określona w niewłaściwej wysokości winien stanowić przedmiot rozważań w pierwszej kolejności wierzyciela ( przy rozpatrywaniu zarzutów ), w następnej organu wyższego stopnia ( przy rozpatrzeniu zażalenia ), tym bardziej, że wierzyciel występuje w niejako potrójnej roli tj. organu nadrzędnego nad organem celnym, wierzyciela ( organu wyższej instancji nad wierzycielem ) i organu egzekucyjnego. Sąd nie był w stanie ocenić twierdzeń skarżącego, gdyż przekazane akta administracyjne dotyczyły tylko i wyłącznie postępowania egzekucyjnego – jednakże na co wcześniej zwrócono uwagę, problem niewłaściwie określonej kwoty odsetek, podnoszony był zarówno w zarzutach zgłoszonych na tytuł wykonawczy, jak i w zażaleniu na postanowienie w sprawie nieuwzględnienia zarzutów, ale Dyrektor Izby Celnej zupełnie go zignorował, nie odnosząc się do twierdzeń zobowiązanego w zakresie prawidłowości określenia wysokości odsetek. Takie zachowanie organu godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego, które na podstawie art. 18 upea stosuje się odpowiednio do postępowania egzekucyjnego i które nakazują organowi odwoławczemu odniesienie się do wszystkich argumentów podnoszonych w środku zaskarżenia. Na marginesie należy zauważyć, że rację ma skarżący, podnosząc, iż mogłoby dojść – w przypadku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci np. zajęcia rachunku bankowego – do wyegzekwowania kwoty odsetek w wysokości nienależnej, gdyż dłużnik wierzytelności przekazując kwotę zajęcia przekazałby ją w wysokości wskazanej przez organ egzekucyjny. Skład orzekający w niniejszej sprawie zauważa, iż nie ma racji skarżący wskazując na naruszenie przez Dyrektora Izby Celnej ogólnych zasad postępowania określonych w przepisach art. 10 i art. 81 Kpa, gdyż w/w przepisy nie mają zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym – co wynika głównie z faktu uregulowania zasad postępowania dotyczących wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wystawienia tytułu wykonawczego i jego doręczenia w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają po pierwsze "odpowiednie" zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, po drugie tylko w takiej sytuacji, gdy ustawa ta nie reguluje określonego trybu postępowania. W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie w całości, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), który przewiduje, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję/postanowienie uchyla decyzję/postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.