VII SA/Wa 1150/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. znak [...], działając na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 229 z 1994 r. z późn. zm.), nakazał B. K. oraz W. K. dokonać rozbiórki obiektu budowlanego o wymiarach 5,10 x 10,20 m. wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce nr geod. [...] w Z. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. ustalił, że domek letniskowy został wybudowany w 1987 r., co zdaniem organu wynikało z zaświadczenia wydanego przez Urząd Gminy w G. z dnia [...] listopada 1994 r. , z oświadczenia W. S. złożonego podczas oględzin obiektu w dniu 9 stycznia 1995 r. Za wiarygodne należy uznać oświadczenie W. K. złożone w dniu 9 stycznia 1995 r. podczas oględzin budynku, a więc w początkowym stadium prowadzonego postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "obiekt został postawiony w miesiącu maj – czerwiec 1987 r." Przyjmując, że sporny obiekt został wybudowany w 1987 r., to wówczas w obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą nr [...] GRN w G. z dnia [...] kwietnia 1985 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr 19, poz. 135 z dnia [...] października 1986 r.) działka nr [...] nie była przeznaczona pod zabudowę, a tylko do użytku rolniczego. Również następny plan zagospodarowania przestrzennego gminy G., uchwalony Uchwałą nr [...] Rady Gminy w G. z dnia [...] grudnia 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr 59, poz. 407 z 1992 r. ) zabraniał na tym terenie budowy jakichkolwiek obiektów budowlanych, ponieważ znajduje się on w strefie ochronnej jeziora Z. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2000 r. znak [...] stwierdził, że odwołanie B. K. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia z art. 129 § 2 kpa. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2000 r. wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania W. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] sierpnia 2000 r. Strony wniosły skargi na powyższe orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] wyrokiem z dnia [...] września 2001 r. (sygn. akt [...] 1535/00) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę W. K. od decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r. a wyrokiem z dnia [...] września 2002 r. (sygn. akt [...] 426/02) uchylił zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tym stanie prawnym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. znak [...] na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2000 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu wskazał, iż w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja ostateczna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r. znak [...], która została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania W. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] sierpnia 2000 r. i co do której została oddalona skarga W. K. przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek zamiejscowy w [...] oraz nierozpoznane odwołanie B. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] sierpnia 2000 r., na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] postanowienia z dnia [...] października 2000 r. stwierdzającego, że odwołanie B. K. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia z art. 129 § 2 kpa. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. znak [...] działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa po rozpatrzeniu odwołania B. K. z dnia 22 września 2000 r. w wyniku wznowionego z urzędu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko, że nakazanie rozbiórki tego obiektu znajdowało pełne oparcie w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję a Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2005 r. oddalił skargę B. K.. Po rozpoznaniu w dniu [...] stycznia 2006 r. skargi kasacyjnej B. K. od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., który następnie wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006r. Sygn akt [...] 525/06 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu w oparciu w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając obie decyzje stwierdził w uzasadnieniu, że rozpoznając ponownie sprawę zobligowany by do rozpatrzenia skargi z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że we wznowionym postępowaniu nie rozważono ani nie oceniono podnoszonej w odwołaniu istotnej okoliczności, popartej dowodami dołączonymi do akt, że obiekt wzniesiony został wiosną 1986 r. a nie - jak przyjmowały organy administracji w postępowaniu prowadzonym przed wznowieniem tego postępowania - w 1987 r. Z akt wynika, iż data wzniesienia obiektu - 1987 r. przyjmowana była na podstawie wiadomości uzyskanych przez męża skarżącej, który wielokrotnie zastrzegał, że nie zna dokładnie faktów związanych z powstaniem omawianego obiektu, oraz na podstawie zaświadczenia pisemnego gminy z dnia 21 listopada 1994 r. wydanego na prośbę męża skarżącej, w którym podano, że na działce Nr [...] we wsi Z. "od roku 1987 znajdowała się budowla bez fundamentów stałych o konstrukcji stalowej będąca własnością W. K.". Naczelny Sąd Administracyjny zauważył ponadto, że do odwołania z dnia 25 października 2000 r. wniesionego przez B. K. dołączone zostało oświadczenie J. W. z dnia 5 września 1997 r. (na którym sekretarz Urzędu Gminy w dniu 5 września 1997 r. potwierdził własnoręczność podpisu J. W.), że działce Nr [...] we wsi Z. od 1986 r. znajduje się budynek gospodarczy o konstrukcji stalowej, że składający oświadczenie pomagał osobiście w 1986 r. w montażu tego budynku, po czym wielokrotnie za zgodą właściciela wykorzystywał ten budynek jako podręczny magazyn gospodarczy. Do akt dołączone zostało także zaświadczenie Urzędu Gminy G. z dnia 8 sierpnia 2003 r. stwierdzające, że "po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zaświadcza się, że na działce [...] położonej we wsi Z. [...] od roku 1986 znajdowała się budowla bez fundamentów stałych o konstrukcji stalowej będące własnością W. K.". W tych okolicznościach jako co najmniej uprawdopodobnioną okoliczność należało przyjąć, że obiekt wzniesiony został w 1986 r., a tym samym, że plan zagospodarowania przestrzennego ogłoszony po wzniesieniu tego budynku nie mógł uzasadniać przyjęcia, iż w sprawie zachodzą podstawy do orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, decyzją z dnia [...].01.2007r., znak: [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...].10.2000r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...].08.2000r., znak: [...], nakazującą na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z 1974r., z późn. zm.) Pani B. K. oraz Panu W. K. dokonać rozbiórki obiektu budowlanego o wymiarach 5,10 x 10,20 m, wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce o nr geod. [...], w Z. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że organ nie dał jednak wiary oświadczeniu odwołującej się jakoby obiekt wybudowany został w roku 1986, ponieważ: na kserokopii wniosku z dnia 3.04.1986 r., złożonego w Urzędzie Gminy G., w którym strona wnosi o wydanie pozwolenia na pobudowanie na działce rolniczej tymczasowego budynku gospodarczego o powierzchni 34,5 m2 brak jestjakiejkolwiek pieczątki organu przyjmującego powyższe pismo. Starostwo Powiatowe w S. jak i Urząd Gminy w G. nie potwierdza ,że B. K. faktycznie złożyła taki wniosek. Stąd też pismo to nie może stanowić dowodu na okoliczność daty budowy obiektu. W protokóle z wizji lokalnej, przeprowadzonej w dniu 9.01.95 r. przez pracowników Urzędu Wojewódzkiego w [...] zostało spisane i podpisane zeznanie p. W. K. w którym wyjaśnił, że "obiekt został postawiony w m-cu maj-czerwiec 1987 r. Zeznanie to potwierdzone zostało przez uczestnika wizji - świadka, W. S. (Sekretarza Urzędu Gminy w G.). W ocenie organu zeznania B. K. stoją w jawnej sprzeczności z zeznaniami jej męża W. K., który w pierwszym swoim zeznaniu przyznaje się do prowadzenia prac przy omawianym obiekcie, podając pierwotną datę lokalizacji obiektu na rok 1987. Wszystkie kolejne zeznania w tej sprawie ,zdaniem organu, zmierzały do zagmatwania sprawy i wyszukiwania argumentów umożliwiających pozostawienie przedmiotowego obiektu w dotychczasowym stanie. Organ wskazuje, że w trakcie prowadzonego od roku 1994 postępowania administracyjnego p. B. K. wspólnie z mężem p, W. K. skutecznie przeciągali wszelkie próby przeprowadzenia wizji lokalnych z udziałem inwestorów (oprócz pierwszej wizji lokalnej z dnia 9.05.1995 r. przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Wojewódzkiego w [...]), rozpraw administracyjnych w celu jednoznacznego ustalenia faktów popełnionej samowoli budowlanej. Powodem były urlopy, wyjazdy służbowe poza granice kraju oraz nieprzerwane kłopoty ze zdrowiem zarówno B. K. jak i jej męża. Również próby przesłuchania przez organ właściwy w ich miejscu zamieszkania nie odniosły skutku, inwestorzy przez cały okres prowadzenia postępowania administracyjnego sprawy w żaden sposób nie mogli znaleźć czasu na bezpośrednią konfrontację, pisemnie wnosząc kolejne wnioski o przesunięcie wyznaczonych terminów i o zawieszenie postępowania. Faktycznie do dnia dzisiejszego nie doszła do skutku żadna z wyznaczonych wizji i rozpraw mimo, że organy nadzoru budowlanego wykazały daleko idącą dobrą wolę przedłużając kolejne terminy na kolejne wnioski stron. Również ostatnia wizja lokalna wyznaczona przez tutejszy organ oraz możliwość zapoznania się zainteresowanych stron z zebranym materiałem dowodowym nie doprowadziła do spotkania z inwestorami z uwagi na chorobę W. K. a następnie jego planowane wielomiesięczne zagraniczne wyjazdy służbowe, które uniemożliwiają jego przyjazd aż do miesiąca maja br. Stąd też wnioskuje on o kolejne odroczenie postępowania administracyjnego do tego czasu. Z kolei p. B. K., również nie znajdując czasu na przyjazd z Warszawy, podtrzymuje wniosek męża dotyczący odroczeniu tego postępowania. Stąd też, oceniając powyższe fakty [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał argumenty przedstawione w odwołaniu z dnia 22.09.2000 r. B. K. za niewiarygodne, tym bardziej, że pokrywają się one z zarzutami męża, W. K., przedstawionymi w jego odwołaniu z dnia 10.09.2000 r. i wyjaśniane były już wcześniej na etapie prowadzonego wówczas postępowania administracyjnego. Rozpatrując odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, za wiarygodną należy uznać wyżej wymienioną datę postawienia obiektu tj. maj -czerwiec 1987r. W tej dacie przebudowy obowiązywał Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy G., zatwierdzony Uchwałą Gminnej Rady Narodowej w G. z dnia [...].04.1985r., nr [...]., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr 19, poz. 135, z dnia [...].10.1986r. Z zapisu w przedmiotowym Planie wynika jednoznacznie, że działka nr [...] w Z., nie była przeznaczona pod zabudowę, tylko do użytków rolnych. Odnosząc się zaś do daty postawienia w/w obiektu, podnoszonej przez B. K. w odwołaniu z dnia 22.09.2000r., tj. maj 1986r., organ odwoławczy potwierdził stanowisko [...] WINB zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].01.2007r., znak: [...], iż skarżąca nie udowodniła w sposób jednoznaczny i wiarygodny wskazanej daty budowy (tj. maj 1986r.). w/w obiektu. W ocenie GINB przedłożone przez B. K. dokumenty na okoliczność przedmiotowej samowoli, nie potwierdzają w sposób wiarygodny daty wskazanej przez skarżącą tj. wiosna 1986r. Organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność podnoszona przez skarżącą dotycząca budowy w/w obiektu w 1986r., nie jest okolicznością nową albowiem oświadczenie J. W. z dnia 05.09.1997r., znajduje się w aktach sprawy, które były przedmiotem analizy przez Naczelny Sąd Administracyjny [...], oddalający skargę na decyzję [...] WINB z dnia [...].10.2000r. Również w aktach sprawy znajduje się opinia techniczna z dnia 07.09.1997r., opracowana na zlecenie W. i B. K. przez biegłego z listy Wojewody [...] – T. T., w której zawarta jest informacja o tym, że budynek wzniesiono w 1986r., i brana była pod uwagę. Fakt ewentualnego wybudowania spornego obiektu wiosną w 1986r., w sytuacji gdy, jak twierdzi skarżąca, brak było planu zagospodarowania przestrzennego, (a nie w 1987r.) sygnalizowany był również w decyzji z dnia [...].08.2000r., nakazującej rozbiórkę (objętej kontrolą sądową). W skardze na powyższą decyzję B. K. podnosi, że organy naruszyły przepisy art.10 i 92 k.pa. przeprowadzając wizję w terenie bez jej udziału w dniu 1 kwietnia 2007r. Strona podnosi, że również organ odwoławczy nie stworzył jej możliwości osobistego uczestniczenia stanowi jej zdaniem naruszenie art. 10 par 1 KPA Wskazuje ponadto, że sporny obiekt budowlany powstał wiosną 1986 roku i że przedstawiła na to zeznania świadków ,opinię biegłego sądowego a Urząd Gminy G. przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające. Strona podnosi, że organy nie zastosowały się do zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] w uzasadnieniu do wyroku z dnia 17 lipca 2006 roku (sygn. Akt [...] 525/06 . Zdanie strony Powiatowy Inspektor ograniczył się do korespondencji z Urzędem Gminy G. i Powiatowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie złożonego przez mnie w 2006 roku wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i nie przeprowadzi właściwie postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Zatem sądy administracyjne sprawdzają zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w ocenie składu orzekającego tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Z akt przedmiotowych sprawy wynika, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r. była przedmiotem badania w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – Ośrodek Zamiejscowy [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] września 2001 r. (sygn. akt [...] 1535/00) oddalił skargę W. K. Po przeprowadzeniu analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego z dnia [...] października 2000 r. jest zgodna z prawem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy prawidłowo dokonał kontroli decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] sierpnia 2000 r., nakazującej B. K. i W. K. dokonania rozbiórki obiektu budowlanego o wymiarach 5,10 x 10,20 m. wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce nr geod. [...] w Z., wskazując, że zasadnie przyjęto podstawę materialnoprawną, a mianowicie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Jedyną przesłanką toczącego się obecnie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie jest fakt, iż Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy [...] wyrokiem z dnia [...] września 2002 r. (sygn. akt [...] 426/02) uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2000 r. stwierdzającego, iż odwołanie B. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzory Budowlanego w S. z dnia [...].08.2000 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 kpa. W związku z powyższym [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznowił postępowanie administracyjne, poddając ponownej analizie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W wyniku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego oceniając po ponownie sprawę na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, decyzją z dnia [...].01.2007r., znak: [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...].10.2000r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał argumenty przedstawione w odwołaniu z dnia [...].09.2000 r. B. K. za niewiarygodne, tym bardziej, że pokrywają się one z zarzutami męża, W. K., przedstawionymi w jego odwołaniu z dnia 10.09.2000 r. które wyjaśniane były już wcześniej na etapie prowadzonego wówczas postępowania administracyjnego. Również zdaniem Sądu odwołanie B. K. z dnia 22.09.2000 r. nie zawierało nowych okoliczności, wpływających na zmianę bądź uchylenie dotychczasowego rozstrzygnięcia merytorycznego. Zarzuty B. K. pokrywały się z zarzutami W. K., przedstawionymi w jego odwołaniu z dnia 10.09.2000 r. i wyjaśnionymi już na etapie wcześniej prowadzonego postępowania administracyjnego, jak też postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – Ośrodek Zamiejscowy [...] (wyrok z dnia [...] września 2001 r. sygn. akt [...] 1535/00). Nadto, argumenty te były przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy [...], który wyrokiem z dnia [...] września 2001 r. (sygn. akt [...] 1535/00) oddalił skargę W. K. od decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r. Obiekt budowlany, którego orzeczono rozbiórkę został zbudowany przed 1994 r., a więc przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Zgodnie z art. 103 ust. 2 powyższej ustawy w takich sytuacjach zastosowanie mają przepisy dotychczasowe, a więc ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Bezspornym jest, że przedmiotowy obiekt został wybudowany bez wymaganego na budowę pozwolenia. Termin budowy obiektu został ustalony na rok 1987 - na podstawie zaświadczenia wydanego przez Urząd Gminy w G. z dnia 21 listopada 1994 r. oraz oświadczenia W. S. złożonego podczas oględzin w dniu 9 stycznia 1995 r. jak też oświadczenia W. K. (męża B. K.) złożonego w dniu 9 stycznia 1995 r. (w początkowym stadium postępowania administracyjnego). Ustalenia te organ poczynił na podstawie zebranego materiału dowodowego i był zobowiązany do oceny każdego dowodu przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 81 k.p.a. do obowiązków organu administracji publicznej należy ocena, dokonywana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy została udowodniona, czy też nie. Z zestawienia tego przepisu z art. 107 § 3 k.p.a. wynika jednoznacznie, iż organ orzekający w sprawie zobowiązany jest do oceny każdego dowodu przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Sądu organ z tych obowiązków się wywiązał i nie można mu zarzucić przekroczenie granic swobodnego uznania administracyjnego. Konsekwencją przyjęcia, że obiekt został wybudowany w 1987 roku jest to, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z 1974 r. Prawo budowlane. Stosownie do przepisu art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, obowiązującej w dacie postawienia obiektu będącego przedmiotem niniejszej sprawy, obiekty budowlane mogły być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Takimi przepisami w odniesieniu do konkretnych terenów są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, których ustalenia wiążą organy administracji publicznej przy wydawaniu decyzji m.in. w przedmiocie pozwolenia na budowę. (vide wyrok NSA IV SA 196/96, LEX nr 47287). Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, o ile określony obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W czasie postawienia obiektu będącego przedmiotem sprawy teren, na którym znajduje się działka skarżącej objęty był ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia [...] kwietnia 1985 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 19, poz. 35 z dnia [...] października 1986 r. Z ustaleń powyższego planu jednoznacznie wynika, że działka skarżącej znajduje się na terenie oznaczonym jako teren upraw rolnych. Zgodnie z zapisami w planie zagospodarowania przestrzennego gminy G., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w G. z dnia [...] grudnia 1992 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 59, poz. 407 z dnia [...] grudnia 1992 r. przedmiotowa działka nr [...] również zlokalizowana jest w obrębie strefy ochronnej jeziora Z., na terenie której zabronione jest wznoszenie "jakichkolwiek obiektów budowlanych w tym i na potrzeby rolnictwa poza istniejącymi zagrodami w dobrym lub średnim stanie technicznym nie związanych z utrzymaniem zbiorników wodnych, przystani wodnych i kąpielisk". Powyższe okoliczność jednoznacznie wskazują, iż zrealizowana samowolnie budowa na terenie nie przeznaczonym na ten cel w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, wypełnia dyspozycję z art. 37 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.