IV SA/Wa 908/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. J. z Kancelarii Radcy Prawnego przy ul. (...), Z., W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa, 80/100 złotych) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007r. Wojewoda Mazowiecki na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm. ) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007r., w przedmiocie wymeldowania R. B. z pobytu stałego z lokalu Nr [...] przy ul. [...] w W.. Uzasadniając decyzję Wojewoda Mazowiecki wskazał, iż bezspornym jest fakt opuszczenia przez R. B. lokalu nr [...] przy ul.[...] , gdyż lokal jest w dyspozycji administracji, a państwo B. otrzymali lokal zamienny. W związku z czym powrót zainteresowanego do tego lokalu jest niemożliwy. Wojewoda Mazowiecki wskazuje, iż z jego ustaleń wynika, że Skarżący przebywa nieprzerwanie w zakładzie Karnym od 13 stycznia 2002r. W skardze na decyzję Wojewody Mazowieckiego R. B. podnosi, iż przedmiotowego lokalu nie opuścił dobrowolnie, gdyż przebywa w Zakładzie Karnym. Jednocześnie Skarżący wskazuje, iż w toku postępowania kilkakrotnie składał odpowiednie dokumenty, celem rozdzielenia mieszkania z rodzicami. Natomiast na wezwanie Urzędu Miasta nie mógł stawić się osobiście, z uwagi na to, iż w związku z odbywaniem kary więzienia Sąd Rejonowy nie wyraził na to zgody. Jednocześnie Skarżący podnosi, iż w związku z jego konfliktem z rodzicami i chęcią założenia rodziny z konkubiną, nie może zgodzić się na wspólne dzielenie lokalu mieszkalnego, który został przyznany Skarżącemu i jego rodzicom zamiennie. Pozbawienie zameldowania uniemożliwi Skarżącemu ustabilizowanie sytuacji życiowej po opuszczeniu zakładu karnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. W świetle art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. Nr 87 z 2001r., poz. 960 ze zm.) w brzmieniu na dzień orzekania, przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu było stwierdzenie opuszczenia miejsca stałego pobytu. Podstawowe znaczenie w sprawie miało w tej sytuacji ustalenie, czy Skarżący opuścił lokal przy ul. [...]. Skarżący podnosi w skardze, iż opuszczenie przez niego lokalu nie było dobrowolne i wynika z tego, iż odbywa on karę pozbawienia wolności. Generalnie przyjmuje się iż przebywanie w zakładzie karnym nie stanowi opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania, gdyż obiektywnie osoba przebywająca czasowo w miejscu odosobnienia, jako miejsce swojego tzw. centrum życiowego" może traktować nadal poprzednie miejsce zamieszkania. Jednak w rozpoznawanej sprawie Skarżący wraz z rodzicami otrzymał przydział innego lokalu, natomiast lokal, który stanowił jego dotychczasowe miejsce zamieszkania został opróżniony i powrót Skarżącego do tego lokalu nie jest już możliwy. W tej sytuacji nie można uznać, aby sama subiektywna wola przebywania w lokalu mogła stanic podstawę utrzymania zameldowania w miejscu gdzie Skarżący nie przebywa i do którego jego powrót nie będzie możliwy. Sąd miał na uwadze, iż cała rodzina, także R. B., w związku ze złym stanem budynku przy ul.[...], otrzymała lokal zamienny, w związku z czym, zgodnie z ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych Skarżący po opuszczeniu zakładu karnego i zamieszkaniu w nowo przydzielonym lokalu może dokonać w nim zameldowania. Bez znaczenia jest okoliczność, iż dalsze zamieszkiwanie z rodzicami nie jest intencją skarżącego. Kwestia ta nie ma znaczenia z punktu widzenia celu prowadzenia ewidencji ludności, z którym wiąże się instytucja zameldowania. Odnosząc się do zarzutów odnośnie braku możliwości udziału w sprawie trzeba stwierdzić, iż Skarżący został poinformowany o stanie faktycznym i prawnym sprawy, Jak wynika z załączonych do sprawy dokumentów, nie ustosunkował się do pism kierowanych do niego przez organ. Jednocześnie także na etapie wniesienia skargi Skarżący nie podniósł żadnych okoliczności które mogłyby mieć istotne znaczenie z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonego orzeczenia. Nie sporne ustalenia faktyczne uprawniają do uznania,, iż Skarżący opuścił miejsce stałego pobytu. Bez znaczenia, jak wskazano, pozostaje w rozpatrywanym przypadku okoliczność, iż opuszczenie miejsca przebywania przez Skarżącego nie było zgodne z jego wolą. Zameldowanie bowiem w określonym miejscu lub z niego wymeldowanie ma odzwierciedlić stan rzeczywisty. Urzędowe czynności meldunkowe służą zapewnieniu zgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ewidencja ta nie służy odzwierciedleniu subiektywnej woli przebywania w lokalu lecz polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego. Zgodnie więc z ze stanem rzeczywistym, w związku z przebywaniem Skarżącego w Zakładzie Karnym, konieczne było wydanie przez organ orzeczenia uzgadniającego dane w ewidencji ludności. Wobec stwierdzenia faktycznego opuszczenia przez Skarżącego miejsca stałego pobytu przy ul. [...], organ orzekający w sprawie zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I. instancji w przedmiocie wymeldowania. Odnosząc się do kwestii wpływu wymeldowania na możliwość zapewnienia potrzeb mieszkaniowych skarżącego i stabilizacji jego sytuacji życiowej trzeba stwierdzić, iż zameldowanie nie stanowi potwierdzenia prawa do lokalu, potwierdza wyłącznie fakt w nim przebywania. Wymeldowanie Skarżącego nie stanowi przeszkody dla możliwość ubiegania o przydział osobnego lokalu z zasobów komunalnych, adekwatnie potrzeb Skarżącego, które mogą być zaspokojone w miarę możliwości dysponenta tych lokali. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) , orzekł jak w sentencji.