IV SA/Gl 586/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2007r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] nr [...] i decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] nr [...] Wnioskiem z dnia [...] r. M. M. wystąpił do Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w R. o stwierdzenie u niego choroby o etiologii zawodowej - uszkodzenia [...] w związku z wykonywaniem przez [...] lat pracy [...] w KWK A w C. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że decyzją Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. stwierdzono u niego brak istnienia choroby zawodowej [...], podczas gdy w wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] r. sygn. akt [...] uznano istnienie tej choroby w oparciu o sporządzoną dla potrzeb tego Sądu opinię sądowo-lekarską z dnia [...] r. Drugim wnioskiem z dnia [...] r. M. M. wystąpił ponownie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o stwierdzenie u niego choroby zawodowej w postaci [...] zaznaczając, że jest to wniosek o "wydanie decyzji dla aktualnego stanu mojego [...]" oraz przywołał argumenty zawarte w swoim pierwszym wniosku z dnia [...] r. Wnioskiem z dnia [...] r. M. M. wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. o stwierdzenie u niego choroby zawodowej w postaci [...] oraz przywołał argumenty zawarte w swoim pierwszym wniosku z dnia [...] r. wskazując, że jest to wniosek o "wydanie decyzji dla aktualnego stanu mojego [...]" . Kolejnym wnioskiem z dnia [...] r. M. M. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia u niego choroby zawodowej w postaci [...] zakończonego prawomocną decyzją Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. Nr [...] oraz przywołał argumenty zawarte w swoim pierwszym wniosku z dnia [...] r. Poinformował również, iż wcześniej nie wiedział o możliwości złożenia takiego wniosku, a został o tym powiadomiony w czasie przesłuchania w dniu [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 i art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. odmówił wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że M. M. nie dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem podstawą wznowienia był wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] r. sygn. akt [...] oraz opinia sądowo-lekarska sporządzona w roku [...]. Zatem, skoro wniosek o wznowienie postępowania został złożony już po upływie ponad pięciu lat od roku [...], to wznowienie nie było możliwe oraz zaznaczył, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W wyniku złożonego przez M. M. odwołania od tej decyzji, decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylona została w całości decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, po przeanalizowaniu całości dokumentacji zaznaczono, że organ pierwszej instancji błędnie zakwalifikował wniosek o stwierdzenie choroby zawodowej jako wniosek o wznowienie postępowania. W tej sytuacji sprawę należy na nowo rozpoznać zgodnie z pierwszym wnioskiem M. M. z dnia [...] r., czyli przeprowadzić postępowanie w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej w trybie art. 104 K.p.a., uwzględniając dotychczasowy stan sprawy i przedstawione nowe dowody. W wyniku ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. wydana została decyzja z dnia [...] r. nr [...] odmawiająca wydania M. i M. decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej - uszkodzenia [...] wywołanego [...]. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił art. 104 K.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 z późn. zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie zaszły żadne nowe okoliczności uzasadniające wydanie nowej decyzji w sprawie, która została już rozstrzygnięta prawomocną i ostateczną decyzją Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. [...] wydaną na podstawie § 1, § 7 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Dodatkowo organ administracyjny zaznaczył, że skoro M. M. po przejściu w dniu [...] r. na emeryturę [...] nie wykonywał pracy w warunkach narażenia zawodowego, to brak było jego narażenia na czynniki szkodliwe. Nadto, przedstawiona opinia sądowo-lekarska, jak również wyrok sądu powszechnego nie wiążą inspektora sanitarnego oraz nie mogą być podstawą do wydania nowej decyzji w sprawie. W odwołaniu od tej decyzji M. M. wyraził niezadowolenie z treści otrzymanej decyzji, powołał się na pogorszenie stanu zdrowia oraz istniejące u niego dolegliwości wnosząc o poddanie ponownemu badaniu lekarskiemu w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że skoro decyzja Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. Nr [...], wydana na podstawie § 1, § 7 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych jest decyzją ostateczną i prawomocną, a odwołujący wezwany w trybie art. 10 K.p.a. nie podał okoliczności mogących być podstawą wydania nowej decyzji stwierdzającej u niego chorobę zawodową w postaci [...], to nie zaistniały przyczyny do uwzględnienia odwołania i wydania nowej decyzji stwierdzającej chorobę zawodową oraz przeprowadzenia niezbędnego w tym zakresie postępowania, w tym również ponownych badań lekarskich. W skardze od tej decyzji skarżący domagał się jej uchylenia w całości. Organom administracyjnym obu instancji zarzucił naruszenie prawa procesowego poprzez nie uwzględnienie w sprawie opinii sądowo-lekarskiej z dnia [...] r. oraz nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prawidłowego załatwienia jej co do istoty, tak aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko i argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wywiódł, iż niedopuszczalne jest wydanie decyzji w tożsamej sprawie już poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną i przywołał treść decyzji z dnia [...] r. Nr [...]. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że wniosek z dnia [...] r. należy interpretować jako uruchomienie nowego postępowania administracyjnego zmierzającego do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Kontrola aktów administracyjnych sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób rażący albo w stopniu mogącym mieć lub mającym wpływ na jej wynik, a ocena ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego oraz na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Nadto, na podstawie art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Bezspornym jest, że przed wszczęciem niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego skarżący otrzymał decyzję ostateczną Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. Nr [...]. W tej sytuacji, zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a., uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. W rozpatrywanej sprawie w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć podstawową wątpliwość, nie wyjaśnioną przez oba organy administracji orzekające w sprawie, jaka była intencja skarżącego - czy domagał się zmiany ostatecznej decyzji, czy wniósł o wznowienie zakończonego postępowania administracyjnego czy też wnioskował o wszczęcie nowej sprawy w przedmiocie choroby zawodowej. W tym miejscu przypomnieć należy, iż zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną m.in. w art. 63 i art. 128 K.p.a. jest jego odformalizowanie. Nie można jednak przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, to organ administracji jest uprawniony do samodzielnego sprecyzowania treści żądania. Jest to wykluczone chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2002 roku, sygn. akt I SA 2188/00, nie publ.) Stosownie do treści art. 61 § 1 K.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 roku, sygn. akt I SA 367/90, ONSA z 1990, Nr 2-3, poz. 47). Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Postępowaniu temu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W przeciwnym razie mamy do czynienia z naruszeniem art. 7 i art. 9 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia (stanowisko takie zawiera również wyrok NSA z dnia 26 lipca 2006 roku, sygn. akt II OSK 1004/05, LEX nr 266429), tak jak w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednocześnie art. 8 K.p.a. nakazuje prowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Dodatkowo art. 9 K.p.a. zobowiązuje organy administracji państwowej do rzetelnego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwania, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Podać należy, że powołany wyżej przepis art. 7 K.p.a. wymaga załatwienia wniosku po myśli strony, z uwzględnieniem jej słusznego interesu, a wszelkie niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na jej niekorzyść. Przenosząc powyższe rozważania wprost do rozpatrywanej obecnie sprawy uznać trzeba, że postępowanie, w wyniku którego wydana została decyzja przez organ pierwszej instancji, zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia i sprecyzowania treści żądania skarżącego, gdyż ze złożonych w sprawie wniosków nie można było jednoznacznie wywieść w jakim trybie domaga się on zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] r., a wyboru tego nie ułatwiały organy administracji. Skutkowało to składaniem przez skarżącego kolejnych wniosków wbrew powołanym i omówionym wcześniej zasadom postępowania, określonym w art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. Nadto, przy składaniu każdego z nich skarżący nie był prawidłowo pouczony o trybach i konsekwencjach ich złożenia, jak również obowiązujących przepisach prawa materialnego. Uznać przyjdzie, że wydana w sprawie decyzja kasacyjna z dnia [...] r. Nr [...] prawidłowo odniosła się do treści pierwszego wniosku skarżącego z dnia [...] r., ale zawierała błędne pouczenie dla organu pierwszej instancji o trybie wydania przez ten organ nowej decyzji na podstawie art. 104 K.p.a. i dlatego nie mogła pozostać w obrocie prawnym. W konsekwencji uchylona musiała również być decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania, jako że organ administracji dokonał w niej w sposób dowolny samodzielnej kwalifikacji oraz oceny pierwszego wniosku skarżącego. Natomiast, przy ponownym orzekaniu w dniu [...] r. organ pierwszej instancji w decyzji nr [...], sugerując się przywołaną decyzją kasacyjną z dnia [...] r. Nr [...], w podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 104 K.p.a. Jednocześnie w jego uzasadnieniu odniósł się do merytoryczne do treści ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Tym samym nie oparł się na treści art. 104 K.p.a., ale w trybie art. 154 K.p.a. powołał się na zmianę przywołanej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Dodatkowo jako przesłankę uzasadniającą odmowę wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej organ pierwszej instancji wskazał brak u skarżącego wymaganego okresu narażenia na czynniki szkodliwe po przejściu na emeryturę górniczą. Zatem powołał warunki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, póz. 1115), które weszło w życie z dniem 3 września 2002 r., czyli już po dniu wydania przywołanej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. W zaistniałej sytuacji wada zaskarżonej decyzji polega na naruszeniu art. 138 § 1 K.p.a. i zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 K.p.a., bowiem organ odwoławczy obowiązany był ponownie rozpoznać i ocenić sprawę rozstrzygniętą co do istoty przez organ pierwszej instancji. Oznacza to, że jego powinnością było ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, a nie tylko ograniczenie się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i ustosunkowania się do zarzutów odwołującego. Uchybienie to skutkowało zaakceptowaniem wadliwego wyboru trybu rozpoznania wniosku skarżącego oraz niekonsekwencji w uzasadnieniu jego wyboru, co skutkuje zastosowaniem niniejszej sprawie art. 135 P.p.s.a. Zauważyć przyjdzie, jak słusznie wskazał skarżący w skardze, że kierowane do niego pisma organów administracji nie zawierały stosownych wyjaśnień opartych o treść art. 9 K.p.a., czego w zaskarżonym rozstrzygnięciu również nie dostrzegł organ odwoławczy. Dodatkowo oba organy administracji orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę faktu, że pierwszy wniosek skarżącego został złożony jeszcze w dacie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późń. zm.). Dopiero bowiem z dniem 3 września 2002 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, póz. 1115), które ma zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w sprawach chorób zawodowych wszczętych w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia lub później, Powołane rozporządzenie określa nowe przesłanki materialno-prawne stwierdzenia choroby zawodowej, którą można stwierdzić, jeżeli została ujęta w wykazie chorób zawodowych. Nadto, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że ta choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Mając na uwadze powyższe rozważania należało uznać, że wydane dotychczas w sprawie decyzje nie mogły pozostać w obrocie prawnym i wystąpiła konieczność eliminacji zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. nr [...], jak również wcześniejszych decyzji tj. decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r. nr [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi i treści zaskarżonej decyzji przypomnieć trzeba, że do wznowienia postępowania na wniosek strony może dojść po spełnieniu zachowania terminu z art. 148 K.p.a., gdy jest ono dopuszczalne podmiotowo i przedmiotowo. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną. Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2 K.p.a., którego celem jest ustalenie czy postępowania zwyczajne, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyczerpująco wyliczonych w art. 145 § 1 K.p.a., a w razie pozytywnego ustalenia - przeprowadzenie postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Jedną z podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który ją wydał (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający (w rozpatrywanej sprawie Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w R.) nie znał tych dowodów oraz nimi nie dysponował, dlatego nie mógł ich uwzględnić w ostatecznej decyzji z dnia [...] r. i to obojętnie z jakich przyczyn (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2002 roku, III RN 75/01, OSNP 2002/17/401; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 roku, sygn. akt V SA 1831/00, LEX nr 51329; z dnia 5 listopada 1998 roku, sygn. akt III SA 1226/97, LEX nr 35503 i z dnia 27 stycznia 1984 roku, sygn. akt SA/Wr 649/83, ONSA 1984/1/7). Jak wynika z powyższego, organy administracji nie przeprowadziły dokładnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie żądania skarżącego i błędnie kwalifikowały kolejne jego wnioski, dlatego jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane w ich decyzjach. Zarzut dowolności decyzji obu organów administracji orzekających w sprawie może zostać wykluczony dopiero w wyniku ustaleń dokonanych na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia intencji skarżącego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści nawet wtedy, gdy wydane w sprawie decyzje nie uwzględniłyby zgłoszonych przez skarżącego żądań. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy jej przedmiotem będzie pierwszy wniosek skarżącego z dnia [...] r. Organ pierwszej instancji zwróci się zatem do skarżącego o wyjaśnienie żądania zawartego w tym wniosku i to, po odpowiednim pouczeniu, zgodnie z art. 9 K.p.a. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw będących przedmiotem postępowania i uwzględni wywody w naprowadzonych kierunkach, zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu i to w zależności od treści oświadczenia skarżącego, wyjaśniającego jego rzeczywisty zamiar i intencje. Dopiero w oparciu o pełne ustalenia faktyczne i rozważania prawne będzie możliwe dokonanie analizy merytorycznej całokształtu poczynionych ustaleń w sprawie również w zakresie przepisów prawa materialnego mającego w niej zastosowanie (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) i wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia, które organ administracji uzasadni w myśl wymagań określonych art. 107 § 3 K.p.a. Zauważyć przyjdzie jeszcze raz, że skarżący może wnioskować o zmianę ostatecznej decyzji bądź wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, jak również o wszczęcie nowej sprawy w przedmiocie choroby zawodowej, a sprawą organu administracji będzie zastosować odpowiednie przepisy prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt c i art. 135 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji Sąd odstąpił od określenia, w trybie art. 152 P.p.s.a., w jakim zakresie będzie ona wykonana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.