I SA/Po 948/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Asesor sąd. WSA Roman Wiatrowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu w dniu 26 października 2007 r. na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi I. i E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę /-/R Wiatrowski /-/G. Gorzan /-/W. Zygmont I SA/ Po 948/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy P. ustalił I. i E. W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości należnym za 2005r. w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, iż ze złożonej w dniu 14 grudnia 2005r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, wynika, że od dnia 14 października 2005r. I. i E. W. są właścicielami budynku letniskowego położonego w miejscowości W. przy ul. [...], na działce nr [...], o powierzchni 553m². Organ pierwszej instancji wskazał również, że zdaniem podatników wyrażonym w piśmie nadesłanym przez ich pełnomocnika, ww. budynek zakupiony przez strony pozostaje budynkiem mieszkalnym, ponieważ poprzednim właścicielom został ustalony podatek jak za budynek mieszkalny. Pełnomocnik skarżących podniósł również, że jest to jedyna nieruchomość, którą I. i E. W. posiadają w Polsce. W toku wszczętego w dniu 10.01.2006r. postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, że decyzją z dnia 09.09.1997r. Urzędu Rejonowego Oddział Nadzoru Budowlanego w K. zostało wydane pozwolenie na budowę budynku letniskowego. Ponadto z odpisu księgi wieczystej Nr [...] wynika, że przedmiotem kupna sprzedaży pozostawał budynek mieszkalny. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego I instancji do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dokumentów, strony złożyły pisemne wyjaśnienie z dnia 30 stycznia 2006r. i wskazały, że Gmina posiada dokumenty przedmiotowego budynku , którym pozostają decyzje podatkowe i kopia aktu notarialnego, z których wynika, że I. I E. W. nabyli budynek mieszkalny. W piśmie tym podatnicy podnieśli, że zakupili budynek mieszkalny z zamiarem zamieszkiwania w nim na stałe, lecz obecnie zamieszkują w C. w K. – U. Wydana w dniu [...]r. przez organ I instancji decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium w L. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, ponieważ zdaniem SKO w L., organ podatkowy I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie funkcji przedmiotowego budynku mieszkalnego. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania pismem z dnia 25 października 2006r. I. I E. W. zostali wezwani do osobistego stawienia się w celu spisania protokołu i złożenia wyjaśnień, co jednak okazało się niemożliwe, ponieważ podatnicy nadal zamieszkiwali w S. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...]r. Wójt Gminy P. stwierdził ponadto, że przy zaliczeniu danego budynku do kategorii budynków mieszkalnych podstawowe znaczenie ma uzyskanie przekwalifikowania budynku na mieszkalny od organu, który wydał pozwolenie na budynek letniskowy przez wydanie stosownej decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku z letniskowego na mieszkalny. Zdaniem organu podatkowego I instancji argumentem przemawiającym za przyjęciem znaczenia dokumentacji architektoniczno-budowlanej przy zaliczeniu danego budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest wprowadzenie w znowelizowanej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych bezpośredniego odesłania do przepisów ustawy Prawo budowlane w zakresie zaliczania danego obiektu do obiektów budowlanych. Skoro z art. 1 a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że użyte w niej określenie budynek oznacza "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (...)" a zasady wznoszenia i eksploatacji obiektów budowlanych oraz tryb wydawania w tych kwestiach decyzji reguluje ustawa - Prawo budowlane, to zasadne wydaje się stosowanie tych regulacji przy wymiarze podatku od nieruchomości. Organ I instancji wywodzi również, że to, iż poprzedni właściciele przedmiotowego budynku mieli wymierzony podatek jak za budynek mieszkalny nie upoważnia nowych właścicieli do zastosowania dotychczasowych zasad wymiaru podatku od nieruchomości. W stosunku do poprzednich właścicieli było przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, i w wyniku tego postępowania został naliczony podatek jak za budynek mieszkalny, lecz tylko i wyłącznie do celów wymiaru podatku, przy czym zostało uwzględnione - stałe przebywanie oraz zaspokojenie podstawowych potrzeb podatnika i jego bliskich. Natomiast zapis w akcie notarialnym, na który powołuje się pełnomocnik nie jest wiążący, ponieważ nie wynika z żadnych dokumentów, a jest zapisany na podstawie oświadczenia osób sprzedających budynek. W toku postępowania podatkowego dokonano ustaleń, na podstawie których stwierdzono, że I. i E. W. zameldowali się na pobyt stały od dnia 14.10.2005r., lecz pod wskazanym adresem nie przebywają i co zdaniem organu I instancji jest jednoznaczne z tym, że nie realizują swojego życia w W. przy ulicy[...]. Bezspornym jest również fakt, iż obecnie przedmiotowy budynek nie zaspokaja podstawowych potrzeb mieszkaniowych podatników i ich bliskich. Tymczasem jak wywodzi organ I instancji w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na ugruntowany pogląd, iż decydujące znaczenie przy ustalaniu pojęcia "budynek mieszkalny" dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości ma kryterium funkcjonalne. Odwołując się do wyroku NSA z dnia 22.06.2005r. sygn. akt III SA/Wa916/05, organ podatkowy I instancji uznał, że nie można stwierdzić, iż budynek I. i E. W. rzeczywiście służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dla nich i osób im bliskich, ponieważ w nim obecnie nie przebywają, budynek stoi niezamieszkały. To, że podatnicy w przedmiotowym budynku nie przebywają znajduje potwierdzenie w wyżej wspomnianym protokole z dnia 16.11.2006r. " oświadczeniu pełnomocnika i zeznaniu sołtysa. W związku z powyższym organ podatkowy ustalił, że podatek od nieruchomości na rok 2005 za budynek podatników, położony w W. przy ul.[...], należy wymierzyć jak za kategorie budynku pozostałe — budynki letniskowe. Od decyzji organu podatkowego I instancji z dnia 12 grudnia 2006r. podatnicy zastępowani przez pełnomocnika złożyli odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że rozstrzygnięcie organu I instancji pozostaje nieprawidłowe, ponieważ sporny budynek ma charakter mieszkalny i nie powinny być do niego stosowane stawki dotyczące budynków letniskowych. W odwołaniu wskazano następujące okoliczności argumentujące uznanie spornego budynku za budynek mieszkalny: - w latach 2003 — 2005 przedmiotowy budynek był dla celów podatku od nieruchomości traktowany jak budynek mieszkalny, - oświadczenie zbywców nieruchomości, zamieszczone w akcie notarialnym z którego wynika, że budynek znajdujący się na nabywanej nieruchomości ma charakter mieszkalny, - fakt zameldowania się małżonków W. na pobyt stały w przedmiotowej nieruchomości w dniu 14 października 2005r. W odwołaniu potwierdzono, że właściciele nieruchomości przebywają i pracują za granicą jednakże okoliczność ta nie zmienia faktu, że to właśnie przedmiotowy dom zaspakaja ich potrzeby mieszkaniowe w kraju. Wskazano również, że zgodnie z postanowieniami zawartymi w umowie sprzedaży strona sprzedająca zobowiązała się wydać przedmiot umowy w posiadanie stronie kupującej najpóźniej do dnia 30 maja 2006r. Decyzją z dnia 19 lutego 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 12 grudnia 2006r. W motywach uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z założenia ustawodawcy budynki zaliczone do kategorii budynków mieszkalnych, z uwagi właśnie na swoje przeznaczenie i charakterystyczną funkcję (zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych właścicieli), obciążone są preferencyjną znacznie niższą stawką podatkową niż budynki zakwalifikowane do kategorii budynków pozostałych w tym budynków letniskowych. Stąd też, co wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, ustalenie czy określony budynek, wzniesiony jako "domek letniskowy" spełnia warunki uznania go za budynek mieszkalny dla celów podatku od nieruchomości winno oprzeć się na zbadaniu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy w odniesieniu do konkretnych podatników podatku od nieruchomości i uwzględniać przede wszystkim fakty odnoszące się do przeznaczenia i rzeczywistego wykorzystania przez właścicieli nieruchomości i osób im bliskich przedmiotowego domu. Zdaniem składu orzekającego same okoliczności związane z powstaniem tego budynku w procesie unormowanym przepisami prawa budowlanego nie mogą przesądzać o jego klasyfikacji do kategorii budynków mieszkalnych bądź budynków pozostałych. Kolegium wyraża pogląd tożsamy ze stanowiskiem orzecznictwa, że dom letniskowy powinien być zaliczony dla celów podatkowych do kategorii budynków mieszkalnych o ile: spełnia wymogi przewidziane przez odpowiednie przepisy prawa budowlanego dla budynków mieszkalnych i jednocześnie rzeczywiście służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych właściciela nieruchomości i osób mu bliskich. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono natomiast, iż właścicielami spornej nieruchomości od 14 października 2005r. są I. i E. W., którzy przebywają i zamieszkują poza granicami kraju w USA i tam koncentrują swoje plany życiowe. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że budynek posadowiony na przedmiotowej działce, położonej, co wynika z stosownego zaświadczenia właściwego organu, na terenach o przeznaczeniu rekreacyjno-turystycznym, wybudowany w oparciu o dokumentację techniczną i pozwolenie na budowę jako budynek letniskowy, nie służy w rzeczywistości zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych ani współwłaścicieli nieruchomości ani osób im bliskich. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...]r. strony zastępowane przez pełnomocnika złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zostały podniesione te same argumenty, które zostały powołane w odwołaniu. Ponownie wskazano, że za uznaniem spornego budynku za mieszkalny przemawiają następujące okoliczności: - decyzje podatkowe wójta Gminy P. z lat 2003 — 2005, w których budynek był konsekwentnie traktowany jako mieszkalny dla celów podatku od nieruchomości, - oświadczenie zbywców nieruchomości, od których strona nabyła przedmiotową nieruchomość, znajdujące się w §2 aktu notarialnego z dnia 14 października 2005. (Rep. A[...]), z którego wynika, że budynek znajdujący się na nabywanej nieruchomości ma charakter mieszkalny; - fakt zameldowania się małżonków W. na pobyt stały w przedmiotowej nieruchomości, co dokonało się w Urzędzie Gminy P. w dniu 14 października 2005 r. Zdaniem skarżących w toku postępowania wyjaśniającego zostało ponadto wskazane, że sporna nieruchomość to jedyna własność i jedyne miejsce zamieszkania I. i E. małżonków W. w Polsce. Bezsporna okoliczność przebywania stron poza granicami kraju nie zmienia jednak faktu, że to właśnie posiadany dom zaspokaja ich potrzeby mieszkaniowe w ojczyźnie. Ponadto w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono faktu zameldowania i zamieszkiwania w przedmiotowym budynku poprzednich właścicieli (państwa R.). co miało miejsce przez cały rok 2005 oraz połowę roku 2006r. Pełnomocnik skarżących zauważa, że §4 powołanego wyżej aktu notarialnego obejmującego umowę sprzedaży nieruchomości przyznano poprzednim właścicielom prawo zamieszkiwania w budynku do dnia 30 maja 2006r., z którego to prawa poprzedni właściciele skorzystali. Przedmiotowy dom zaspokajał nadal ich potrzeby mieszkaniowe do czasu wyprowadzki w połowie roku 2006. Oznacza to, że w całym roku 2005 nie doszło do jakiejkolwiek zmiany sposobu wykorzystywania budynku. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej podkreśla, że budynek którego dotyczy niniejsze postępowanie spełnia warunki definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartej w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tj. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) W piśmie procesowym z dnia 28 maja 2007r. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w odpowiedzi na skargę nadal nie odniesiono się do dwóch podstawowych zarzutów, które obejmują następujące okoliczności : - okoliczność, że sporna nieruchomość stanowi jedyną własność skarżących w Polsce, zaspakajając ich potrzeby mieszkaniowe w kraju, co podkreśla niekwestionowany fakt zameldowania, - okoliczność, że w 2005r. nie nastąpiła jakakolwiek zmiana stanu faktycznego, odnośnie do zamieszkiwania w budynku. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 24 września 2007r. pełnomocnik skarżących zwraca uwagę na okoliczność, że zameldowania podatników na pobyt stały w W. przy ul. [...]dokonał ten sam organ, który wydał decyzję ustalającą podatek od nieruchomości. Skoro organ dopuścił do zameldowania na pobyt stały, to uznał, że budynek ten ma charakter mieszkalny. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej zachowanie organu, który z jednej strony potwierdza fakt zameldowania podatników w domu będącym ich własnością, a z drugiej nie traktuje domu jako mieszkalny dla celów podatkowych jest niekonsekwentne i narusza słuszny interes zainteresowanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Zgodnie z art.133 §1 i art.134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej powoływanej jako Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest sprawa zaliczenia budynku wybudowanego na działce znajdującej się w W. gmina P. przy ul. [...]- nr działki [...] o pow. 553 m2, którego właścicielami od dnia 14 października 2005r. zostali I. i E. W., do określonej kategorii budynków bądź mieszkalnych bądź pozostałych co wiąże się z zastosowaniem odpowiedniej stawki podatkowej podatku od nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o podatkach i opłatach lokalnych) podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z takim zastrzeżeniem, iż jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. W art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych upoważniono rady gmin do określenia stawek podatku od nieruchomości, wyznaczając jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. Zgodnie z tym przepisem stawki podatku zostały zróżnicowane, m.in. ze względu na kryterium sposobu korzystania z tych nieruchomości lub ich części. W ramach tego zróżnicowania w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) została wyodrębniona kategoria budynków mieszkalnych, dla których przewidziano preferencyjną (najniższą) stawkę podatkową. Wyższe stawki podatkowe przewidziano dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i zajętych na określone rodzaje działalności gospodarczej - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b)-d). Budynki nie mieszczące się w tych kategoriach, określone jako budynki pozostałe wskazane zostały w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) z właściwą dla nich stawką podatkową. W 2005r. od budynków mieszkalnych stawki te nie mogły przekraczać 0,54 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej ( art. 5 ust.1 pkt2 lit. a ustawy), a 6,01 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej dla pozostałych budynków ( art. 5 ust.1 pkt2 lit. e). W ocenie składu orzekającego podstawowym kryterium stanowiącym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków jest dokumentacja architektoniczno-budowlana danego obiektu. Wynika to pośrednio z definicji zawartej w art. 1a ust.1 pkt1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten stanowi, że budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, tzn. obiekt, którego zasady wznoszenia i eksploatacji określone zostały w ustawie z dnia 07 lipca 1994r. ( tj. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm., dalej powoływanej jako Prawo budowlane). Organ podatkowy nie ma podstaw do kwestionowania określenia rodzaju budynku zawartego w takich decyzjach. Zgodnie bowiem z art. 194§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Tekst jednolity Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn.zm.) dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jeżeli z pozwolenia na budowę wynika, że jest to budynek letniskowy, a podatnik twierdzi, że jest to budynek mieszkalny to powinien niejasności te wyjaśnić w organie, który wydał decyzję ( podobnie Etel L. Komentarz do art. 5 teza6, w Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2005r.).Trafnie zauważył, to organ I instancji, że dla zmiany kwalifikacji budynku podstawowe znaczenie ma uzyskanie przekwalifikowania budynku na mieszkalny od organu, który wydał pozwolenie na budynek letniskowy. Podatnicy natomiast w toku postępowania nie powoływali się na okoliczność zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku. Wobec tego, że organ podatkowy I instancji nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń w zakresie kwalifikacji obiektów w rozumieniu prawa budowlanego wbrew dokumentacji architektoniczno-budowlanej, strony skarżące w celu wywiedzenia innej kategorii budynku nie mogą odwoływać się bezpośrednio do treści przepisu art. 3 pkt2a ustawy Prawo budowlane. Natomiast w rozpatrywanej sprawie bezsporne pozostaje, że decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. Urząd Rejonowy w Oddział Nadzoru Budowlanego w K. m.in. udzielił pozwolenia na budowę budynku letniskowego. Wobec powyższego choćby ze względu na okoliczność, że zgodnie z przepisami prawa budowlanego realizowana była inwestycja polegająca na budowie budynku letniskowego należy uznać stanowisko organów podatkowych o braku podstaw do zastosowania stawki podatku od nieruchomości właściwej dla budynków mieszkalnych. Na wybór kategorii, do której zaliczony powinien być sporny budynek nie może mieć natomiast znaczenia oświadczenie zbywców, zamieszczone w akcie notarialnym, z którego wynika, że budynek znajdujący się na nabywanej nieruchomości ma charakter mieszkalny. Nie jest to bowiem stanowisko organu uprawnionego do dokonywania kwalifikacji w zakresie kategorii budynków. W orzecznictwie prezentowany jest również pogląd, że kryterium decydującym o zaliczaniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest kryterium zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela (uchwały NSA: z dnia 17 października 2001 r., sygn. akt FPK 9/01; z dnia 22 kwietnia 2002 r. sygn. akt FPK 17/01 oraz z dnia 1 lipca 2002 r. sygn. akt FPK 3/02). W szczególności w uchwale z dnia 1 lipca 2002r. sygn. akt FPK 3/02, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 5 sędziów uznał, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Wbrew stanowisku skarżących nawet przyjęcie poglądów reprezentowanych w powyższych orzeczeniach nie pozwala uznać, że w przedmiotowej sprawie I. I E. W. w 2005r. powinni płacić podatek od nieruchomości wg stawek właściwych dla budynków mieszkalnych. Istotne jest, bowiem to że w ww. orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia czy przedmiot opodatkowania jest budynkiem mieszkalnym, czy też letniskowym jest kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych nie abstrakcyjnego mieszkańca, lecz właściciela nieruchomości i osób mu bliskich jako podatników podatku od nieruchomości. W z godności z prezentowaną w ww. orzeczeniach, wykładnią pojęcia budynku mieszkalnego, pozostaje stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji że, ustalenie czy określony budynek, wzniesiony jako "domek letniskowy" spełnia warunki uznania go za budynek mieszkalny dla celów podatku od nieruchomości winno oprzeć się na zbadaniu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy w odniesieniu do konkretnych podatników podatku od nieruchomości i uwzględniać przede wszystkim fakty odnoszące się do przeznaczenia i rzeczywistego wykorzystania przez właścicieli nieruchomości i osób im bliskich przedmiotowego domu. W przedmiotowej sprawie, jak prawidłowo ustaliły organy podatkowe i co nie pozostaje przedmiotem sporu właścicielami nieruchomości zabudowanej położonej w miejscowości W. gmina P. przy ul.[...], oznaczonej nr działki[...], o pow. 553 m2 są od 14 października 2005r. I. i E. W., którzy w 2005r. przebywali i zamieszkiwali poza granicami kraju w Clovis w stanie Kalifornia w USA. Wobec powyższego nie można uznać, że budynek ten mógł w 2005r. służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych właścicieli. Przeciwnie, jak podnosi pełnomocnik podatników w skardze, w zakupionym budynku do płowy 2006r. zamieszkiwali poprzedni jego właściciele, co miało podstawy w zapisie §4 ww. aktu notarialnego z dnia 14 października 2005. (Rep. A[...]). Wobec czego bezskuteczny pozostaje postawiony w skardze zarzut, że przy wydaniu decyzji nie uwzględniono faktu zameldowania i zamieszkiwania w poprzednim budynku poprzednich właścicieli tj. Państwa R., ponieważ Państwo R. w okresie, za który w przedmiotowej sprawie ustalony został podatek od nieruchomości, nie byli już właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Skoro nie może być kwestią sporną, że I. i E. W. w 2005r. nie przebywali w W. przy ul.[...], lecz przebywali poza granicami kraju, a w spornym budynku zamieszkiwali jego poprzedni właściciele, to sama okoliczność zameldowania pod wskazanym adresem w W. nie może stanowić o fakcie realizacji w 2005r. własnych potrzeb mieszkaniowych nowych właścicieli budynku. Faktu braku realizacji własnych celów mieszkaniowych w 2005r. przez I i E W nie może zaprzeczyć również powoływana w skardze okoliczność, że sporna nieruchomość to jedyna własność i jedyne miejsce zamieszkania podatników w Polsce. Ta okoliczność nie tylko nie daje podstaw do sformułowania wniosku o realizacji przez podatników i własnych celów mieszkaniowych w spornym budynku, ale nie świadczy też, że małżonkowie będą realizowali w W własne potrzeby mieszkaniowe w przyszłości. Ta ostatnia okoliczność będzie możliwa do stwierdzenia dopiero, jeśli w przyszłości zaistnieją zdarzenia, które pozwolą na przyjęcie, że małżonkowie rzeczywiście realizują w tej nieruchomości własne cele mieszkaniowe. Dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości I i E W nie ma znaczenia również okoliczność, że poprzedni właściciele spornego budynku płacili podatek od nieruchomości. Nie można wywodzić uprawnienia z okoliczności ewentualnego wadliwego zastosowania przepisów prawa podatkowego wobec innych podatników. Ponadto należy uznać, że rozbieżność ta została przekonująco uzasadniona w decyzji organu I instancji, w której podniesiono, że w stosunku do poprzednich właścicieli było przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, i w wyniku tego postępowania został naliczony podatek jak za budynek mieszkalny, ze względu na ustalenia z których wynikało, że budynek ten stanowił miejsce stałego przebywania oraz zaspokojenia podstawowych potrzeb podatnika i jego bliskich. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. /-/ R. Wiatrowski /-/ G. Gorzan /-/ W. Zygmont