IV SA/Wa 916/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2007 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - skargę oddala - G. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] o wymeldowaniu G. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Prezydent W. w wyżej wymienionym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2007 r. podniósł, że w uzasadnieniu powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. popełniono omyłkę wpisując błędne oznaczenie lokalu, podczas gdy sprawa dotyczy lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Z postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. nie zgodził się G. K., który w zażaleniu podniósł, iż naruszono art. 124 k. p. a. poprzez niewskazanie w tym postanowieniu stron oraz niedokładne wskazanie podstawy prawnej, tj. bez wskazania mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa formalnego i materialnego oraz bez powołania źródeł jego publikacji. Ponadto żalący się podniósł, iż sprostowanie jest niedopuszczalne, gdy zmienia błędnie ustalony stan faktyczny lub koryguje rozbieżności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem. Zdaniem żalącego się w sprawie o wymeldowanie wskazanie innego adresu niż ten, pod którym jest on zameldowany jest istotnym i merytorycznym błędem, a nie oczywistą omyłką pisarską. Wskazał, że organ nie uzasadnił, dlaczego uznaje ten błąd za oczywistą omyłkę, a praktyka wskazuje na niedopuszczalność sprostowania w trybie art. 113 § 1 k. p. a., jeżeli są rozbieżności pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji. Wojewoda Mazowiecki w wyżej wskazanym postanowieniu z dnia [...] marca 2007 r. utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji podniósł, że błędne wpisanie w treści uzasadnienia nazwy ulicy i numeru lokalu jest oczywistą omyłką, ponieważ w treści aktu wyrażono coś, co jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów. Błędy takie zdarzają się czasami przy sporządzaniu postanowienia przy użyciu komputera, gdyż wykorzystuje się wtedy niektóre elementy postanowień podjętych wcześniej w innych sprawach zapominając o ich usunięciu lub poprawieniu. Oczywistość omyłki można stwierdzić poprzez porównanie decyzji z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Organ wskazał, że tego typu błędy w każdym wypadku wymagają odrębnej, indywidualnej analizy, stąd nie można wyrazić kategorycznego poglądu, że każda powstała w ten sposób rozbieżność między sentencją a uzasadnieniem aktu nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k. p. a. Jeżeli chodzi o wskazanie stron w akcie, to organ podniósł, iż najważniejsze jest to, aby były one w nim określone. Nie ma znaczenia, gdzie to nastąpi. Możliwe jest to w rozdzielniku, szczególnie gdy stron jest więcej. Wojewoda Mazowiecki wskazał ponadto, że brak powołania miejsca publikacji podstawy prawnej wydania aktu nie jest przesłanką do stwierdzenia jego nieważności. W skardze na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2007 r. G. K. zarzucił błędne zastosowanie art. 113 § 1 k. p. a. poprzez uznanie, że błędy zawarte w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r. są oczywistymi omyłkami pisarskimi oraz naruszenie art. 124 k. p. a. poprzez niedokładne wskazanie podstawy prawnej, tj. z pominięciem miejsca publikacji. Podniósł ponadto, że twierdzenie organu, iż rzekoma omyłka pisarska powstaje czasami w toku sporządzania postanowień na komputerze pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji wyrażoną w art. 8 k. p. a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p. p. s. a.", (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym, stosownie do art. 134 p. p. s. a., zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym na wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanym dalej "k. p. a.", organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć. W związku z tym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć. "Błąd pisarski" oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a "błąd rachunkowy" - omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia. "Inne oczywiste omyłki" są to omyłki co do swej istoty stojące na równi z błędami pisarskimi, a zatem omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Nie jest więc dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zastąpienie w dwóch miejscach w uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r. błędnego oznaczenia lokalu jest sprostowaniem oczywistej omyłki, a więc jest zgodne z art. 113 § 1 k. p. a. Podkreślić należy, że powyższa decyzja organu pierwszej instancji została wydana w postępowaniu wszczętym na wniosek M. B. o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Od początku tego postępowania oczywiste i bezsporne było, iż dotyczy ono tego właśnie, a nie innego lokalu. Świadczą o tym liczne dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, np. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 24 stycznia 2006 r., wezwanie skarżącego w charakterze strony z dnia 24 stycznia 2006 r., dokumenty dotyczące przydziału lokalu mieszkalnego, pisma skarżącego z dnia 10 lutego 2006 r., z dnia 7 marca 2006 r., z dnia 14 kwietnia 2006 r., zeznania skarżącego jako strony z dnia 14 grudnia 2006 r., zeznania świadków W. J., W. B., T. L., W. G., E. S. i R. K. (ojca skarżącego). W takiej sytuacji nie można zasadnie twierdzić, że powyższe postępowanie administracyjne nie dotyczyło wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Zresztą właściwe określenie lokalu nastąpiło nie tylko w sentencji decyzji, ale także w dwóch miejscach w jej uzasadnieniu. Nie można zatem mówić w niniejszej sprawie o zmianie ustalonego stanu faktycznego ani o oczywistej sprzeczności między sentencją a uzasadnieniem decyzji, stąd nie jest uzasadniony zarzut skarżącego, że sprostowanie uzasadnienia decyzji spowodowało jej zmianę w zakresie meritum. Organ może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie, w tym również po upływie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a nawet po przekazaniu skargi do tego sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1993 r., I SA 1429/92, ONSA 1994, nr 1, poz. 39). Dopuszczalne jest więc także sprostowanie oczywistej omyłki po wpłynięciu odwołania od decyzji będącej przedmiotem sprostowania. Sprostowanie, którego dokonał organ, jest prawidłowe, ponieważ nie prowadzi do rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Stosownie do art. 124 k. p. a. postanowienie powinno zawierać oznaczenie strony lub stron. W sprawie administracyjnej zakończonej wydaniem zaskarżonego postanowienia stronami są G. K. i M. B. Oznaczenie stron zostało dokonane zarówno w postanowieniu Prezydenta W. z dnia [...] stycznia, jak i w postanowieniu Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2007 r. Skarżący został wymieniony w sentencji i uzasadnieniu tych postanowień, natomiast oznaczenie M. B. jako strony zostało dokonane przez określenie jej jako osoby otrzymującej te postanowienia. Zgodnie z art. 124 k. p. a. postanowienie powinno zawierać także powołanie podstawy prawnej. W ramach powołania podstawy prawnej organ administracji nie może ograniczyć się do wskazania jedynie nazwy aktu prawego, ale jest zobowiązany powołać konkretny przepis (np. artykuł, paragraf) oraz miejsce jego publikacji. Zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r., w którym jako podstawę prawną jego wydania powołano "art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego". Wadliwość powołania podstawy prawnej w tym przypadku polega na niepodaniu miejsca publikacji k. p. a. Utrzymanie w mocy zaskarżonym postanowieniem przez Wojewodę Mazowieckiego postanowienia organu pierwszej instancji obarczonego tego typu wadą nie stanowi takiego naruszenia przepisu art. 124 k. p. a., które miałoby wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalił skargę.