IV SA/Gl 1514/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. z dnia [...] r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. nakazał K. M. – przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Restauracja A z siedzibą w Ż. w terminie do [...] zapewnić aby hałas powstający w czasie czynności wykonywanych w restauracji A w Ż. ul K. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, przenikający do pomieszczeń mieszkalnych B. i A. C. nie przekraczał wartości dopuszczalnych, określonych w tabeli [...] wiersz [...][...]oraz udokumentować wykonanie powyższych zaleceń wynikami pomiarów natężenia hałasu, przeprowadzonych w budynku mieszkalnym w/wym. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz § 323 ust. 1 i § 326 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wskazano także, że rozstrzygnięcie to wydano w związku z interwencją B. C. dotyczącą uciążliwego hałasu przenikającego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. K. w Ż. z Restauracji A, uwzględniając wyniki pomiarów poziomu dźwięku zamieszczonych w sprawozdaniu z badań nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w celu ustalenia ewentualnego zagrożenia zdrowia oraz ustalenia źródeł hałasu przeprowadzono w dniu [...] kontrolę sanitarną w Restauracji A oraz w dniu [...] w porze nocnej dokonano pomiarów poziomu dźwięku hałasu w budynku mieszkalnym B. i A. C. Kontrola sanitarna wykazała, że w pomieszczeniach na I piętrze budynku restauracji organizowane są wesela na 100 osób z udziałem zespołu muzycznego. Wysokość pomieszczeń sali konsumpcyjnej dla gości wynosi 2,50m a nad miejscem dla zespołu muzycznego 2,12m. Wentylacja pomieszczeń odbywa się przy zastosowaniu wentylacji mechanicznej, grawitacyjnej oraz przez dwa uchylne okna. Ponadto stwierdzono, że pomieszczenia te sąsiadują bezpośrednio z pomieszczeniami mieszkalnymi P. C. Natomiast pomiary hałasu wykonane w pomieszczeniach mieszalnych w/wym. wykazały przekroczenie dopuszczalnego równoważnego i maksymalnego poziomu dźwięku A kolejno o [...] dB i [...] dB dla pokoju gościnnego oraz o [...] dB i [...] dB dla sypialni. Na tej podstawie organ stwierdził, że w przedmiotowych pomieszczeniach mieszkalnych występuje czynnik szkodliwy dla zdrowia ludzi wykazany w § 1 ust. 1 lit. b zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 marca 1996 r. w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia, wydzielanych przez materiały budowlane, urządzenia i elementy wyposażenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (Dz. U. Nr 19, poz. 231), którego natężenie przekracza dopuszczalne wartości określone w Polskiej Normie PN-87B-02151/02 "Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach". Mając na względzie zagrożenie da zdrowia ludzi wynikające ze stwierdzonych nieprawidłowości organ orzekł jak w sentencji. Od powyższej decyzji K. M. wniosła odwołanie zarzucając jej naruszenie przepisów wskazanych w podstawie prawnej rozstrzygnięcia oraz § 1 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 marca 1996 r. w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia (...) poprzez ich niezastosowanie lub błędne zastosowanie polegające na stwierdzeniu naruszenia w czasie czynności wykonywanych w Restauracji A wymagań zdrowotnych, pomimo nie ustalenia czy stężenie lub natężenie oraz czas trwania czynnika szkodliwego (hałasu) stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzi, jak również wyznaczenie nierealnego do zachowania terminu wykonania decyzji. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż organ nie przeprowadził żadnych dowodów i nie poczynił ustaleń na okoliczność, czy stwierdzone przekroczenia normy poziomu hałasu w budynku mieszkalnym P. C. zagrażają ich zdrowiu. Zdaniem strony niewielkie przekroczenie normy wyznaczającej dopuszczalny poziom hałasu, a przede wszystkim sporadyczność jego występowania nie stanowi czynnika zagrażającego zdrowiu w/wym. Podniosła, iż pomiary akustyczne wykonywane podczas uroczystości i imprez rozrywkowych są nieadekwatne do określenia dopuszczalnego poziomu dźwięku z uwagi na ich losowy, przypadkowy charakter. Ponadto, w jej ocenie, przed wszczęciem postępowania należało ustalić dopuszczalny poziom emisji hałasu do środowiska, którego wynik winien uwzględniać środowisko otaczające budynek mieszkalny. Natężenie, a przede wszystkim częstotliwość hałasu wywołanego ruchem komunikacyjnym, zdaniem strony, jest znacznie większe niż pochodzące i to sporadycznie z jej lokalu. Dodała, że P C. na etapie planowania inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku z przeznaczeniem na restaurację wyrazili na tą inwestycję zgodę, zdając sobie sprawę ze sposobu w jaki lokal będzie wykorzystywany. Zauważyła jednocześnie, iż Inspekcja Sanitarna brała czynnie udział w procesie inwestycyjnym i przekazaniu obiektu do użytkowania nie wnosząc żadnych zastrzeżeń, podobnie jak Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Strona kwestionowała również zbyt krótki okres realizacji obowiązków, gdyby przyjąć zasadność ich nałożenia. Zwróciła uwagę na konieczność przeprowadzenia szeregu prac projektowych, budowlanych , pomiarowych i dokumentacyjnych. Ponadto wskazała na niewykonalność decyzji argumentując, że nałożone obowiązki dotyczą również nieruchomości osób trzecich, zaś wszelkie prace budowlane i pomiary poziomu hałasu wymagają ich udziału. Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art 138 § 1 ust. 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i nakazał K. M. 1) zapewnić aby poziom dźwięku A hałasu przenikającego do pomieszczeń mieszkalnych B. i A. C. w Ż. przy ul. K., związanego z działalnością Restauracji A w Ż. przy ul. K., nie przekraczał wartości dopuszczalnych, określonych dla pory dziennej i nocnej w Tablicy [...], wiersz [...] kolumny [...] Polskiej Normy nr [...], 2) udokumentować wykonanie zaleceń określonych w pkt 1 decyzji wynikami odnośnych pomiarów poziomu dźwięku A, dokonanymi w pomieszczeniach mieszkalnych P. C. Na realizacje powyższego organ wyznaczył termin do dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy dokonał tożsamych co w zaskarżonej decyzji ustaleń. Wskazał, że w trakcie kontroli interwencyjnej przeprowadzonej w dniu [...] poinformowano Pana M., iż w pomieszczeniach mieszkalnych B. C. zostaną wykonane pomiary hałasu. Pomiary te zostały wykonane dniu [...] zgodnie z normami [...] "Akustyka budowlana. Metody pomiaru poziomu dźwięku A w budynkach" oraz [...] "Akustyka budowlana. Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach. Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach". Wyniki pomiarów wykazały wystąpienie przekroczeń dopuszczalnego i maksymalnego poziomu dźwięku w pokoju gościnnymi i sypialni. Ponadto podał, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. pismem z dnia [...] wystąpił do PPIS w Ż. o rozpatrzenie zgodnie z kompetencjami interwencji P. C. w sprawie uciążliwości hałasu związanych z działalnością restauracji A oraz poinformował o braku możliwości przeprowadzenia pomiarów emisji do środowiska hałasu z tej restauracji ze względu na niemożność usytuowania punktu pomiarowego w sposób zapewniający ustalenie emisji do środowiska z restauracji kierunku zabudowy P. C. To na tej podstawie, zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] nr [...] zawiadomił strony o wynikach pomiarów oraz wszczęciu postępowania w sprawie, możliwości zapoznania się z dokumentacja, złożenia wyjaśnień oraz uzgodnienia ewentualnego terminu usunięcia nieprawidłowości. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż P. M. jako inwestorzy nie występowali do PPIS w Ż. z wnioskiem o zaopiniowanie projektu budowlanego pod względem warunków higieniczno-sanitarnych. Dalej wskazał, że rysunki i opis techniczny do projektu nie zawierają informacji co do planowanego stosowania w obiekcie szczególnej izolacji akustycznej, stąd uznał, iż brak przesłanek do zajmowania stanowiska w tej kwestii. Natomiast PPIS w Ż. pozytywnie zaopiniował zgodne z przeznaczeniem eksploatowanie pomieszczeń będących przedmiotem odbioru oraz decyzją z dnia [...] orzekł, iż "Restauracja A" spełnienia wymagania konieczne dla zapewnienia higieny w zakresie produkcji i obrocie artykułami spożywczymi. Dalej Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że organ I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe. Pomiary hałasu zostały wykonane, zgodnie z obowiązującymi normami. Za nieuzasadnione uznał sugestie strony o wpływie hałasu środowiskowego na ostateczne wyniki pomiarów dźwięku. W tym zakresie wskazał, że poziom tła akustycznego zmierzony w czasie przerwy w grze zespołu muzycznego jednoznacznie wskazuje na przyczynę stwierdzonych przekroczeń, natomiast oceny wyników pomiarów dokonano stosując poprawki uwzględniające wpływ tła akustycznego na wynik pomiarów. Zaskarżona decyzja, zdaniem organu, została wydana w sposób prawidłowy, gdyż zgodne z § 1 zarządzenia MZiOS z dnia 12 marca 1996 r. hałas jest czynnikiem szkodliwym dla zdrowia ludzi, jeśli natężenie oraz czas trwania stwarza zagrożenie dla zdrowia u ludzi. Przywołanie w tym zarządzeniu obowiązującej normy [...] określającej zarówno dopuszczalny poziom dźwięku A w pomieszczeniach mieszkalnych jak i czas trwania mierzonej szkodliwości ustala warunki uznane za szkodliwe dla zdrowia w przypadku nadmiernego hałasu. Natomiast zgodnie z art 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, organ sanitarny nakazuje w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych naruszeń. Zmianę decyzji organu I instancji organ odwoławczy uzasadnił nieprecyzyjnym sformułowaniem jej sentencji oraz argumentacją strony co do zbyt krótkiego terminu realizacji nałożonych tą decyzją obowiązków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości względnie o jej zmianę poprzez przesunięcie terminu wykonania nakazu objętego tą decyzją co najmniej [...] oraz o wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca nie zgadzając się z zasadnością zaskarżonej decyzji, a w szczególności z terminem wyznaczonym do wykonania zawartych w niej nakazów, podtrzymała wszystkie zarzuty podniesione przez nią w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, a ponadto ustosunkował się do zarzutów przedstawionych w skardze. Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik skarżącej podniósł, iż stroną w postępowaniu administracyjnym powinien być również M. M., który w oparciu o zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej prowadzi wraz ze skarżącą w przedmiotowym budynku restaurację i hotel. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przyjdzie wyjaśnić, iż jak stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, albo stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem dokonują kontroli legalności również z urzędu, niezależnie od oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Nadto, jak głosi jej art.135, stosują przewidziane nią środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przeprowadzone w tych ramach badanie zgodności z prawem obu zapadłych w sprawie decyzji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. W pierwszej kolejności przyszło zauważyć, że rozstrzygnięcie w sprawie zostało oparte o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, organ Inspekcji nakazuje usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Zatem o ile organ uzna, iż zachodzą przesłanki wydania decyzji w zakresie określonym w tym przepisie uprawniony jest do wydania odnośnej decyzji działając również z urzędu. Organ administracji publicznej wszczynając postępowanie jest zobowiązany zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie będącej przedmiotem postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.). Oznacza to, że organ administracji powinien ustalić z urzędu, które osoby będą stronami w postępowaniu administracyjnym wszczynanym zarówno z urzędu lub na żądanie jednej ze stron, kierując się w tym względzie przepisem art. 28 k.p.a. i przepisami szczególnymi, a następnie powiadomić te strony o wszczęciu tego postępowania. Powyższe wiąże się jednocześnie z realizacją zasady ogólnej postępowania administracyjnego zapewnienienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art 10 k.p.a.). Natomiast jednym z aspektów realizacji tej zasady jest zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania w sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.). Gwarancją realizacji prawa strony jest sankcja wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zatem dana sprawa, co do której organ wszczął postępowanie powinna być rozpatrywana z udziałem wszystkich stron, bowiem rozstrzygnięcie organu administracji publicznej wpływa na sytuację prawną tych stron równocześnie. Wszczynając postępowanie w przedmiotowej sprawie rzeczą organu było ustalenie jakie osoby mają status prawny strony w tym postępowaniu (art. 28 k.p.a.), a więc ustalenie z działalnością jakich osób wiąże się stwierdzone przez organ sanitarny naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych, skutkujące zastosowaniem normy określonej w art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji zapadłych w rozpoznawanej tu sprawie wynika, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu na skutek interwencji B. C. dotyczącej uciążliwości związanej z hałasem dochodzącym z bezpośrednio przylegających do jej budynku mieszkalnego pomieszczeń Restauracji A, w czasie organizowania w nich imprez rozrywkowych. W związku z przeprowadzoną kontrolą interwencyjną, a następnie w oparciu wyniki pomiarów poziomu dźwięku przeprowadzonych w budynku mieszkalnym B. C. w porze nocnej, w czasie gdy w restauracji tej odbywało się przyjęcie weselne przy udziale zespołu muzycznego, organ sanitarny stwierdził przekroczenie dopuszczalnego równoważnego i maksymalnego poziomu dźwięku w pomieszczeniach mieszkalnych. Zatem w tej sprawie istotne było ustalenie kto prowadzi działalność w tej restauracji, z którą wiążą się stwierdzone przez organ nieprawidłowości w zakresie poziomu natężenia hałasu przenikającego do pomieszczeń mieszkalnych. Wszczęcie postępowania w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy o Inspekcji Sanitarnej ma bowiem bezpośredni wpływ na sferę prawną tych osób. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. zawiadomił o wszczęciu postępowania M. M. oraz B. C. W piśmie tym organ powiadomił jednocześnie o możliwości zapoznania się stron z dokumentacją zgromadzoną w sprawie, złożenia dodatkowych wyjaśnień lub dowodów oraz uzgodnienia ewentualnego terminu usunięcia nieprawidłowości. Tymczasem wydaną w tej sprawie decyzją, organ ten nałożył obowiązki na K. M. - przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Restauracja A, pomimo, iż nie zawiadomił jej o wszczęciu postępowania oraz nie zapewnił w nim udziału, czym naruszył art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 k.p.a. Z kolei decyzja ta nie została skierowana do M. M., choć organ pierwszej instancji powiadomił go, działając na podstawie art. 61 § 4 k.p.a., o wszczęciu postępowania. Również postępowanie przed organem odwoławczym, na skutek odwołania K. M., toczyło się bez udziału M. M., chociaż organ ten w motywach rozstrzygnięcia wskazał, że strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania. Nie zauważył jednak, iż zawiadomienie to zostało skierowane do M. M., nie zaś do K. M. Z zawiadomienia tego nie wynika natomiast aby M. M. działał jako pełnomocnik K. M.. Niezrozumiałe jest zatem dlaczego postępowanie zostało wszczęte wobec M. M., zaś decyzja została skierowana do K. M. Organy w ogóle w tej kwestii nie wypowiedziały się, pomimo, że wymagała ona rozważenia i rozstrzygnięcia. Trzeba stwierdzić, iż w protokole kontroli interwencyjnej z dnia [...] roku przeprowadzonej w restauracji A wskazano M. M. oraz K. M. jako właścicieli restauracji oraz kierujących obiektem kontrolowanym. W aktach znajduje się kopia zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, iż przedsiębiorcą prowadzącym działalność pod nazwą Restauracja A jest K. M. oraz że działalność ta jest prowadzona od [...]. W aktach tych zalega również kserokopia decyzji PPIS w Ż. z dnia [...] wydanej na wniosek K. i M. M. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "Restauracja A w Ż. przy ul K. Na tą decyzje powołał się również organ odwoławczy w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zatem organy powinny były jednoznacznie wyjaśnić czy również M. M. prowadzi w tym obiekcie działalność gospodarczą, czy działalność ta prowadzona jest odrębnie czy też wspólnie z K. M. oraz z działalnością prowadzoną przez którego z nich wiążą się stwierdzone pomiarami nieprawidłowości w zakresie poziomu natężenia hałasu. Jeżeli działalność ta jest prowadzona wspólnie to organ nakładając obowiązek tylko na jednego z nich powinien to wyjaśnić oraz uzasadnić. Brak poczynienia ustaleń oraz rozważań w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy. Dodatkowo stwierdzać należy, że organ odwoławczy, orzekając w pkt 2 zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie wziął pod uwagę, iż przywołany w podstawie prawnej art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może stanowić podstawy do nałożenia w drodze decyzji obowiązku przedłożenia wyników przeprowadzonych pomiarów potwierdzających wykonanie nałożonego obowiązku. Końcowo przyszło również zauważyć, że po wejściu w życie Konstytucji RP, co nastąpiło w dniu 17 października 1997 r., zarządzenia nie stanowią już źródła prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z art. 93 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej, zarządzenia ministrów mają charakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki organizacyjnie podległe organowi wydającemu te akty. Natomiast źródłami powszechnie obowiązującego prawa są wyłącznie Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (art. 87 Konstytucji). Zdaniem Sądu, jeżeli zarządzenie nie utraciło swojej mocy obowiązującej w związku z obwieszczeniem Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. wydanym na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 120, poz. 1268) oraz w związku z brzmieniem art. 78 tej ustawy, to rola tego aktu prawa ograniczona być musi do przepisów wewnętrznych administracji, pozostających jednak bez wpływu na zakres ustalenia obowiązków adresata decyzji administracyjnej. Powyższe wynika z art. 93 Konstytucji oraz stanowiska judykatury (wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.07. 2001 r. I SA 415/00, LEX Nr 53943, Sądu Najwyższego z 08.03. 2001 r. I CKN 991/2000 LEX Nr 52460; 3 kwietnia 2001 r. I CKN 1405/98 LEX nr 52703, Trybunału Konstytucyjnego z 10.06. 2003 r. SK 37/02 publ. OTK ZU 203 nr 6, poz. 53 i z 2002 nr 11, 03.04. 2001 r. I CKN 1405/98 LEX nr 52703). Stanowisko takie potwierdza również wymóg formy aktu wykonawczego (rozporządzenia) zawarty w delegacji ustawowej z art. 11 ustawy Prawo budowlane w jej obecnym brzmieniu. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 powołanej wyżej ustawy.