II OSK 950/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia del. NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant Katarzyna Latuszek po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy skargi kasacyjnej S.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 338/07 w sprawie ze skargi S.T. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia dopełnienia obowiązku wykonania robót budowlanych i przedłożenia dokumentów oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r. (sygn. akt II SA/Bk 338/07) oddalił skargę S.T. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia dopełnienia obowiązku wykonania robót budowlanych i przedłożenia dokumentów. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] nałożył na M.G. obowiązek realizacji robót budowlanych, które polegały na zmianie miejsca usytuowania osadników na nieczystości płynne wybudowanych na działce nr [...] we wsi [...] gm. [...] w celu ich usytuowania zgodnie z planem zagospodarowania działki budowlanej, stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę (pkt 1 decyzji) oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej, oraz oświadczenia osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane o zgodności wykonania nakazanych robót budowlanych z pozwoleniem na budowę i obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi (pkt 2 decyzji). W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdził, że zgodnie z jeszcze wydanym przez Starostę Bielskiego pozwoleniem na budowę z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] przedmiotowe osadniki powinny być usytuowane w odległości 2,20 m od strony działki sąsiedniej nr [...]. Natomiast podczas oględzin w dniu 29 maja 2006 r. ustalono, iż osadniki objęte powyższym pozwoleniem usytuowane są w odległości odpowiednio 1,0 m i 0,9 m od ogrodzenia z działką S.T. o nr [...]. Dlatego też wskazuje to, że zbiorniki zostały wybudowane niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym stanowiącym integralną część pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2000 r. Natomiast jako podstawę prawną nałożenia obowiązków właściwy organ powołał art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bielsku Podlaskim decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, stwierdził wykonanie obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu podkreślił, że w dniu 3 października 2006 r. inwestor przedłożył wymagane prawem oświadczenie osoby posiadającej uprawnienia budowlane o wykonaniu robót zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami prawa budowlanego oraz obowiązującymi normami, a także o przydatności zbiornika na nieczystości do eksploatacji (oświadczenie S.G.). Następnie inwestor złożył w dniu 1 grudnia 2006 r. wymaganą mapę geodezyjną powykonawczą potwierdzającą usytuowanie przedmiotowych urządzeń budowlanych zgodnie z projektem i decyzją o pozwoleniu na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji S.T. podniósł następujące zarzuty. Po pierwsze, stwierdził, że jego zdaniem dokumentacja poinwentaryzacyjna została złożona po terminie wskazanym w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., tj. po dniu 30 września 2006 r. Po drugie, podniósł, że nieprawdziwe jest oświadczenie S.G. o zgodności usytuowania zbiorników z wymaganiami pozwolenia na budowę, ponieważ jest to sprzeczne z ustaleniami wizji lokalnej z dnia 7 grudnia 2006 r. przeprowadzonej przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego w Warszawie. Dlatego też według odwołującego się, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że usytuowanie szamba nie spełnia przepisów Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu podkreślił, że na wykonanie przedmiotowego urządzenia do gromadzenia nieczystości płynnych inwestor posiadał pozwolenie na budowę. Ponadto inwestor zrealizował nałożony na niego obowiązek przedstawienia odpowiednich dokumentów, stąd organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania decyzji potwierdzającej wykonanie nałożonego obowiązku. Jednocześnie dodał, że późniejsze złożenie wymaganych dokumentów nie skutkuje żadnymi ujemnymi konsekwencjami prawnymi, których nałożenia domaga się odwołujący, ponieważ termin określony w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. był uznaniowy, a nie zawity. Ponadto organ odwoławczy dodał, że inwestor pismem z dnia 10 stycznia 2007 r. ustosunkował się do zarzutów S.T. i wyjaśnił kwestię związaną z ustanowieniem granicy między działkami. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. złożył do Sądu I instancji S.T. W treści skargi stwierdził, że wybudowanie przez M.G. przedmiotowych zbiorników na nieczystości stanowi samowolę budowlaną, ponieważ zostały usytuowane około 30 cm od płotu, którego postawienie nastąpiło z "przywłaszczeniem" przez inwestora części nieruchomości należącej do rodziny T. Ponadto według skarżącego, organy I i II instancji przyjęły miejsce lokalizacji płotu za granicę posesji, zaś pojawiające się wątpliwości co do jej przebiegu poleciły rozwiązać w drodze postępowania przed geodetą lub przed sądem powszechnym. Natomiast zdaniem skarżącego w wyniku dokonanego rozgraniczenia ustalono, że M.G. przywłaszczył teren posesji rodziny T. "o ok. 1,5 m" i został zobowiązany do przesunięcia płotu na właściwą granicę geodezyjną. Oznacza to, podkreślił skarżący, że studzienka szamba znalazła się w nieprawidłowej odległości od tej granicy, czyli - jej usadowienie narusza przepisy Prawa budowlanego i stosunki dobrosąsiedzkie (protokół z wizji lokalnej przeprowadzonej przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego w dniu 7 grudnia 2006 r.). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Natomiast odnosząc się do podniesionego w skardze sporu o granicę działek podkreślił, że nie ma on wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwana dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł następujące okoliczności prawne i faktyczne. Po pierwsze, stwierdził, że M.G. uzyskał ostateczną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę danego obiektu budowlanego w miejscu określonym w planie realizacyjnym stanowiącym załącznik do decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...]. Ponadto co jest bezsporne, występuje od dawna konflikt pomiędzy rodziną T. i rodziną G. odnośnie przebiegu linii granicznej pomiędzy nieruchomościami skarżącego – nr [...] i inwestora – nr [...]. Natomiast dokonane w dniu 29 maja 2006 r. oględziny wykazały, że dane dwa osadniki na nieczystości płynne są usytuowane na działce nr [...] w odległości odpowiednio 1,0 m i 0,9 m do ogrodzenia z działką nr [...] należącą do S. T., zaś inne odległości w stosunku do granic geodezyjnych wynikały z pozwolenia na budowę. Z tych względów decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nałożono na inwestora odpowiednie obowiązki. Następnie w dniu 3 października 2006 r. inwestor przedłożył ocenę techniczną, kserokopię uprawnień budowlanych oraz kserokopię zaświadczenia o członkostwie osoby sporządzającej opinię we właściwej izbie inżynierów budownictwa (k. 6-9 akt adm. [...] tom II). Natomiast w dniu 1 grudnia 2006 r. przedłożył mapę poinwentaryzacyjną z jednoczesnym oświadczeniem uprawnionego geodety o treści: "obiekt niniejszy zainwentaryzowano i stwierdzono, że został wybudowany zgodnie z projektem" (k. 17). Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że skarżący nie zakwestionował w postępowaniu administracyjnym prawidłowości tych dokumentów, chociaż w postępowaniu przed sądem przedłożył opinię techniczną z dnia 16 września 2007 r. (k. 193-194), lecz opinia ta nie mogła zostać oceniona i uwzględniona przez organy administracji, ponieważ strona w postępowaniu administracyjnym jej nie złożyła (została bowiem sporządzona prawie rok później). Jednocześnie, Sąd I instancji orzekł, odnośnie zawartych w niej stwierdzeń dotyczących spornego obiektu – osadników na nieczystości (pkt 1), iż inne usytuowanie studzienek na planie realizacyjnym z 1984 r. odnoszącym się do budynku mieszkalnego, wynikające także z kserokopii dokumentu na k. 190 przedłożonej przez S.T., nie ma żadnego znaczenia dla tej sprawy, gdyż plan realizacyjny z 1984 r. dotyczył projektu budowlanego i pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego. Ponadto odrębne pozwolenie na budowę spornych osadników inwestor uzyskał dopiero w 2000 r. co nastąpiło decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. (k. 8 akt adm. I inst.). Dlatego też dla organu nadzoru budowlanego w tym postępowaniu były wiążące ustalenia planu realizacyjnego z dnia 15 czerwca 1999 r. stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r., nie zaś ustalenia planu sporządzonego kilkanaście lat wcześniej i w celu posadowienia na gruncie innego obiektu niż osadniki. Oznacza to, że jeśli inwestor uzyskał wskazane pozwolenie na budowę – z 2000 r., to organ nadzoru budowlanego powinien sprawdzić czy dany obiekt został wykonany zgodnie z tym pozwoleniem (nie z pozwoleniem z 1984 r. jak twierdzi skarżący). Natomiast w szczególności mapa poinwentaryzacyjna z dnia 6 listopada 2006 r. wykazała, że dany obiekt został wybudowany zgodnie z projektem budowlanym. Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że m.in. zgodność odległości osadników do granicy z działką skarżącego dotyczy stanu wynikającego z planu realizacyjnego będącego załącznikiem do pozwolenia na budowę i tę zgodność uprawniony geodeta potwierdził. Natomiast rozbieżność w stosunku do faktycznej linii granicy w postaci płotu nie stanowi podstawy prawnej do ingerencji organów nadzoru budowlanego z powodu odstąpienia od wymogów pozwolenia na budowę, ponieważ zgodność z pozwoleniem na budowę musi być oceniana w odniesieniu do stanu wynikającego z dokumentacji technicznej stanowiącej załącznik do pozwolenia na budowę. Także zarzut dotyczący przekroczenia terminu wynikającego z decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. jest chybiony, gdyż dzień 30 września 2006 r. przypadał w sobotę – dzień wolny od pracy, czyli koniec terminu "przechodził" na poniedziałek – 2 października 2006 r. Inwestor zawiadomił organ o wykonaniu czynności dnia 3 października 2006 r., a więc pierwszego dnia po zakończeniu terminu wskazanego w decyzji. Natomiast wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego został złożony w dniu 1 października 2006 r., a więc przed zakończeniem okresu wyznaczonego inwestorowi. Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku i wydaje decyzję o stwierdzeniu jego wykonania lub – w sytuacji niewykonania obowiązku – nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, lub doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W tej sprawie sprawdzenie wykonania obowiązku doprowadziło do ustalenia stwierdzenia jego wykonania, orzekł Sąd I instancji. Skargę kasacyjną zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 marca 2008 r. wniósł S.T. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. W zarzutach kasacyjnych podniesiono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie następujących przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 141 § 4 p.p.s.a., które polega na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. z powodu oddalenia skargi pomimo naruszenia przez organy art. 7, 77 i 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ponownie podkreślono, że przedmiotowe osadniki na nieczystości zostały zdaniem strony skarżącej zlokalizowane w odległości mniejszej niż określa to pozwolenie na budowę. Stąd podniesiono w skardze kasacyjnej, że nie ma znaczenia ustalenie faktycznej linii granicy, na którą to okoliczność wskazuje Sąd I instancji, ponieważ według istniejącej linii granicy z daty wydania pozwolenia na budowę, jak i ustalonej w oparciu o protokół graniczny z dnia 25 listopada 2003 r. zbiorniki na nieczystości pozostają w odległości mniejszej aniżeli 2 m, określonej w pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego tej spornej kwestii nie może rozstrzygnąć mapa poinwentaryzacyjna, gdyż tylko w postępowaniu dowodowym w drodze wizji lojalnej (oględzin) można by stwierdzić wystąpienie tych nieprawidłowości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli więc nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a uprawniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto jeszcze podczas pierwszej rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 9 czerwca 2009 r., Sąd postanowił rozprawę odroczyć gdyż wezwał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Hajnówce do nadesłania akt sprawy dotyczących budynku mieszkalnego położonego na działce [...] we wsi [...] (prawdopodobny nr [...]), w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia. Skarżący złożył bowiem na rozprawie wniosek o uzupełnienie akt niniejszej sprawy o akta Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Hajnówce dotyczące budynku mieszkalnego położonego na działce [...] we wsi G. (prawdopodobny nr [...]). Ponadto należy podkreślić, co wynika z protokołu rozprawy z dnia 6 marca 2008 r. przed Sądem I instancji, że ten Sąd także postanowił dopuścić dowód z akt administracyjnych dołączony do sprawy sygn. akt II SA/Bk 685/06 w szczególności z dokumentów k. 3 do 8 akt administracyjnych I instancji (pozwolenie na budowę z załącznikami) i protokołu oględzin z dnia 29 maja 2006 r. k. 49 oraz k. 15 akt administracyjnych II instancji (decyzja z dnia 26 lutego 2001 r.). Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek. Po pierwsze, całkowicie chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 7, 77 i 80 k.p.a., z powodu oddalenia skargi przez Sąd I instancji, chociaż miało nastąpić przez właściwe organy naruszenie powyższych przepisów k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wynika to z tego, że wbrew zarzutom ze skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że M.G. jako inwestor w dniu 3 października 2006 r. przedłożył ocenę techniczną, kserokopię uprawnień budowlanych oraz kserokopię zaświadczenia o członkostwie osoby sporządzającej opinię we właściwej izbie inżynierów budownictwa (k. 6-9 akt adm. [...] tom II). Ponadto inwestor w dniu 1 grudnia 2006 r. przedłożył mapę poinwentaryzacyjną z jednoczesnym oświadczeniem uprawnionego geodety o treści: "obiekt niniejszy zainwentaryzowano i stwierdzono, że został wybudowany zgodnie z projektem". Powyższe obowiązki zostały nałożone na inwestora decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Ponadto z ustaleń oględzin dokonanych w dniu 29 maja 2006 r. wynika, że inne usytuowanie przedmiotowych studzienek na planie realizacyjnym z 1984 r. odnoszącym się do budynku mieszkalnego, jak i wynikające z kserokopii dokumentu (na k. 190) przedłożonej przez S.T. nie stanowi dowodu w przedmiotowej sprawie potwierdzającego zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Powyższy plan realizacyjny z 1984 r. dotyczył projektu budowlanego i pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, zaś odrębne pozwolenie na budowę było wydane dla spornych osadników, które to pozwolenie inwestor uzyskał dopiero w 2000 r. ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. Oznacza to, że dla organu nadzoru budowlanego w przedmiotowym postępowaniu były wiążące ustalenia planu realizacyjnego z dnia 15 czerwca 1999 r. stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r., o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Dlatego też, jeżeli inwestor posiadał prawomocne pozwolenie na budowę – z 2000 r. to właściwe organy nadzoru budowlanego były obowiązane zbadać czy dany obiekt budowlany został wykonany zgodnie z tym pozwoleniem, a nie z pozwoleniem na budowę z 1984 r. Natomiast w przedmiotowym postępowaniu, w trakcie postępowania dowodowego przeprowadzonego zgodnie z dyspozycją art. 7, 77 i 80 k.p.a., wbrew zarzutom kasacyjnym prawidłowo ustalono, że złożona w dniu 1 grudnia 2006 r. przez inwestora mapa poinwentaryzacyjna z dnia 6 listopada opracowana przez uprawnionego geodetę wykazała, że dany obiekt budowlany (osadniki) zostały wybudowane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Jednocześnie, zasadnie Sąd I instancji orzekł, że kwestionowana m.in. zgodność odległości przedmiotowych osadników do granicy z działką skarżącego dotyczy stanu faktycznego wynikającego z planu realizacyjnego stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę i tę zgodność uprawniony geodeta potwierdził. Z kolei ewentualna rozbieżność w odniesieniu do faktycznej linii granicy, a więc płotu nie może stanowić podstawy prawnej do ingerencji organów nadzoru budowlanego z powodu odstąpienia od wymogów pozwolenia na budowę. Powyższa zgodność z osnową pozwolenia na budowę musi być oceniana wobec stanu faktycznego wynikającego z dokumentacji technicznej stanowiącej załącznik do pozwolenia na budowę. Natomiast Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 133 § 1 p.p.s.a. orzeka na podstawie akt sprawy czyli nie może przeprowadzać wizji lokalnej (oględzin), przesłuchiwać świadków czy też powoływać biegłych. Z kolei uzupełniające dowody z dokumentów może dopuścić z urzędu lub na wniosek strony zgodnie z dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a. jeżeli jest to konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w tej sprawie. Stąd także w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny na powyższej podstawie prawnej dopuściły dowody uzupełniające z dokumentów. Dlatego też chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający "na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym". W tym zakresie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji wbrew zarzutowi kasacyjnemu zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanej sprawie przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji została dokonana w oparciu o całokształt okoliczności faktycznych sprawy, z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawnych istotnych w rozpoznawanej sprawie, co znalazło wyraz w wyczerpującym uzasadnieniu Sądu I instancji. Z tych względów z powodu braku usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 cytowanej ustawy p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.