IV SA/Wa 1714/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Opyrchał, Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2007 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie nakazu zniszczenia przesyłki puszkowanej karmy dla zwierząt 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Granicznego Lekarza Weterynarii w S. z dnia (...) maja 2007 r. nr (...), 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Głównego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącego L. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) Główny Lekarz Weterynarii utrzymał mocy decyzję Granicznego Lekarza Weterynarii w S. z dnia (...) maja 2007 r, znak (...), w sprawie nakazu zniszczenia sprowadzanej przez p. L. S., zwanego dalej "skarżącym", prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P., ul. (...) (...) S. przesyłki puszkowanej karmy dla zwierząt. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał, co następuje. W dniu 7 maja 2007 r., p. I. W., zwana dalej "spedytorem", prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "E." ul. (...), (...) S., działając we własnym imieniu na rzecz skarżącego zgłosiła do weterynaryjnej kontroli granicznej przesyłkę 185 opakowań puszkowanej karmy dla zwierząt sprowadzanej ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Weterynaryjna kontrola graniczna wykazała, iż opakowania nie są oznakowane w sposób wymagany przez art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045). Wobec stwierdzenia nieprawidłowości Graniczny Lekarz Weterynarii w S. pismem z dnia 7 maja 2007 r. wezwał osobę odpowiedzialną za przesyłkę do określenia sposobu postępowania z przedmiotową, przesyłką ze względu na niespełnienie wymagań przywozowych. W wezwaniu pouczono stronę o sposobach postępowania wobec przesyłki i określono związane z tym wymagania. W dniu 9 maja 2007 r. w imieniu skarżącego odpowiedział spedytor, który do swojej odpowiedzi załączył także stanowisko importera przesyłki. W odpowiedziach zarzucono Granicznemu Lekarzowi Weterynarii w S. działanie bez podstawy prawnej gdyż ustawa o paszach ma nie obejmować swoim zakresem karmy dla zwierząt domowych. W odpowiedziach nie odniesiono się do kwestii dalszego postępowania z zakwestionowaną przesyłką. Dodatkowo w dniu 10 maja 2007 r. spedytor powiadomił Granicznego Lekarza Weterynarii w S. o gotowości zaopatrzenia opakowań w odpowiednie etykiety. Graniczny Lekarz Weterynarii w S. pismem z dnia 11 maja 2007 r. poinformował osobę odpowiedzialną za przesyłkę o przyczynach zastosowania w przedmiotowej sprawie ustawy o paszach oraz ponownie wezwał do określenia sposobu dalszego postępowania z przesyłką niespełniającą wymagań przywozowych. W wezwaniu graniczny lekarz weterynarii szczegółowo określił wymagania jakie należy spełnić by* przesyłka mogła zostać odesłana poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej. W odpowiedzi pismem z dnia 14 maja 2007 r. skarżący nie wyraził zgody na zniszczenie przesyłki i powtórzył swoją argumentację odnośnie braku zastosowania w przedmiotowej sprawie ustawy o paszach, a tym samym o spełnianiu przez przesyłkę wymagań przywozowych. W dniu (...) maja 2007 r. Graniczny Lekarz Weterynarii w S. wydał decyzję nakazującą zniszczenie przedmiotowej przesyłki w związku z brakiem oznakowania w języku polskim wymaganym przez ustawę o paszach. Ze względu na to iż skarżący na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w trybie art. 5 pkt 2 rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 236 z 23.9.2003) reprezentowany był w postępowaniu przez spedytora był on adresatem decyzji. W dniu 31 maja 2007 r. skarżący powiadomił Granicznego Lekarza Weterynarii w S. o wypowiedzeniu spedytorowi pełnomocnictwa do reprezentowania go w przedmiotowej sprawie. W dniu 11 czerwca 2007 r. skarżący złożył do Głównego Lekarza Weterynarii odwołanie od decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w S. W odwołaniu tym skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji obrazę art. 34 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. Nr 165, poz. 1590 z późn. zm.), poprzez zaniechanie wydania decyzji przewidzianej w art. 34 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy w przedmiocie niespełnienia przez przesyłkę wymagań przewozowych i polecenia odesłania przesyłki poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej oraz pomimo braku takiej decyzji oraz braku zgody osoby odpowiedzialnej za przesyłkę wydania decyzji nakazującej zniszczenie przesyłki. Skarżący zarzucił decyzji ponadto obrazę art. 4 pkt 2 i 20 oraz art. 46 ust 1 ustawy o paszach poprzez wadliwe zastosowanie unormowań tej ustawy do karmy dla zwierząt domowych sprowadzanej przez odwołującego się, podczas gdy z treści tych przepisów oraz przywołanych w nim unormowań art. 3 pkt 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, z późn. zm.) ma jednoznacznie wynikać, że ustawa ta ma zastosowanie tylko do paszy produkowanej dla zwierząt hodowlanych lub używanej do żywienia zwierząt hodowlanych, zamiast zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE L 273 z 10.10.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 37, str. 92, z późn. zm.). W wyniku rozpatrzenia sprawy Główny Lekarz Weterynarii stwierdził, co następuje. Odnosząc się do przywołanych przez skarżącego zarzutów dotyczących nieprawidłowego rozstrzygnięcia o sposobie postępowania z przesyłką należy stwierdzić, iż art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045) przewiduje, iż wprowadzane na obszar celny Unii Europejskiej pasze lub pasze lecznicze podlegają kontroli granicznej przeprowadzanej przez granicznego lekarza weterynarii, zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale V rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), z przepisami o weterynaryjnej kontroli granicznej oraz ustawą. Należy tym samym uznać, iż rozstrzygnięcie dokonane przez Granicznego Lekarza Weterynarii w S. mieści się w katalogu działań dopuszczalnych przez ustawę o weterynaryjnej kontroli granicznej, ustawę o paszach oraz art. 19 rozporządzenia Nr 882/2004. Zgodnie z przytoczonym powyżej przepisem art. 19 rozporządzenia Nr 882/2004 pasze lub żywność przywożone z państw trzecich nienależących do Unii Europejskiej, które nie są zgodne z wymogami prawa paszowego lub żywnościowego, podlegają urzędowemu zatrzymaniu przez właściwy organ. Po wysłuchaniu podmiotów gospodarczych prowadzących przedsiębiorstwo paszowe lub żywnościowe, odpowiedzialnych za przesyłkę, właściwy organ wydaje polecenie zniszczenia takich pasz lub żywności lub wysłania z powrotem poza Wspólnotę jeżeli: a) miejsce przeznaczenia zostało uzgodnione z podmiotem prowadzącym przedsiębiorstwo paszowe lub żywnościowe odpowiedzialnym za przesyłkę; oraz b) podmiot prowadzący przedsiębiorstwo paszowe lub żywnościowe uprzednio powiadomił właściwy organ państwa trzeciego pochodzenia lub, państwa trzeciego przeznaczenia, w przypadku gdy jest to inne państwo, o przyczynach i okolicznościach uniemożliwiających wprowadzanie do obrotu danych pasz lub żywności we Wspólnocie; oraz jeżeli państwo trzecie przeznaczenia nie jest państwem trzecim pochodzenia, właściwy organ państwa trzeciego przeznaczenia zawiadomił właściwy organ o swojej gotowości do przyjęcia przesyłki. Jak widać z przytoczonego przepisu odesłanie przesyłki pasz jest możliwe w sytuacji gdy spełnione są dodatkowe przesłanki polegające w szczególności na uprzednim powiadomieniu przez podmiot właściwego organu państwa trzeciego pochodzenia lub, państwa trzeciego przeznaczenia, w przypadku gdy jest to inne państwo, o przyczynach i okolicznościach uniemożliwiających wprowadzanie do obrotu danych pasz lub żywności we Wspólnocie. W ocenie Głównego Lekarza. Weterynarii przepisy art. 19 rozporządzenia Nr 882/2004 należy zastosować harmonijnie wraz z normą wynikającą z art. 34 ust 2 pkt 1 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej. Mając na względzie powyższe należy uznać, iż jeżeli nie zostaną spełnione dodatkowe wymagania odnośnie odesłania przesyłki określone w art. 19 rozporządzenia Nr 882/2004 zachodzi niemożność odesłania przesyłki tak, jak określono to w art. 34 ust 2 pkt 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej wobec czego należy przesyłkę zniszczyć. Graniczny Lekarz Weterynarii w S. w postępowaniu w I instancji dwukrotnie wezwał osobę odpowiedzialną za przesyłkę do wypowiedzenia się odnośnie sposobu dalszego postępowania z przedmiotową przesyłką. W pismach z dnia 7 maja, jak i 11 maja 2007 r. Graniczny Lekarz Weterynarii w S. szczegółowo poinformował stronę o obowiązkach ciążących na niej w przypadku podjęcia przez nią decyzji o odesłaniu przesyłki. Dwukrotnie też osoba odpowiedzialna za przesyłkę pominęła tę kwestię w swoich odpowiedziach lub też ograniczyła swoje stanowisko do braku zgody na zniszczenie przesyłki. Należy tu stwierdzić, iż brak zgody strony nie oznacza automatycznego spełnienia przytoczonych powyżej wymagań, od których uzależniona jest możliwość odesłania przesyłki. Jednocześnie w sprawie znajdują w ocenie Głównego Lekarza Weterynarii zastosowanie przepisy ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045). Art. 30 ust. 1 i 2 ww. ustawy nakazuje by materiały paszowe mieszanki paszowe wprowadzane do obrotu były oznakowane przez umieszczenie, w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny, na każdym opakowaniu materiału paszowego lub mieszanki paszowej lub dołączonej do opakowania etykiecie, informacji w języku polskim określającej, w zależności od rodzaju materiału paszowego lub mieszanki paszowej, w szczególności: ich rodzaj i nazwę; wytwórcę i numer identyfikacyjny zakładu, w którym są wytwarzane, jeżeli został nadany; ich masę netto, a dla płynów objętość albo masę netto; okres ich trwałości oraz okres karencji, jeżeli został określony; przeznaczenie, z uwzględnieniem gatunku i wieku zwierząt, dla których są przeznaczone; kategorie grupujące kilka materiałów paszowych charakteryzujących się tym samym źródłem pochodzenia, w przypadku mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt domowych; zawartość w nich składników pokarmowych;datę ich produkcji albo numer serii; sposób ich stosowania, w tym zasady ich bezpiecznego użycia. Należy przy tym stwierdzić, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. Nr 165, poz. 1590 z póżn. zm.) przywóz oznacza wprowadzenie do wolnego obrotu zwierząt lub produktów, a także zamiar wprowadzania do wolnego obrotu w rozumieniu przepisów prawa celnego Zgodnie zaś z przepisem art. 30 ust. 1 ustawy o paszach do obrotu wprowadza się materiały paszowe i mieszanki paszowe oznakowane. Oznacza to tym samym, że przywożone pasze powinny być oznakowane w opisany powyżej sposób już w chwili przedstawienia do weterynaryjnej kontroli granicznej. Ponadto ponieważ dla zastosowania w sprawie ustawy o paszach istotna jest definicja paszy należy stwierdzić, iż ustawa o paszach określając pojęcie paszy odwołuje się do definicji zawartej art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, z późn. zm.). Przedmiotowa definicja brzmi następująco: "pasza" (lub "materiały paszowe') oznacza substancje lub produkty, w tym dodatki, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do karmienia zwierząt. Rozporządzenie Nr 178/2002 przez zwierzęta rozumie wyłącznie zwierzęta hodowlane na co wskazuje art. 3 pkt 1. Należy stwierdzić jednak, iż ustawa o paszach korzystając z definicji paszy posługuje się własną definicją zwierząt zaczerpniętą z rozporządzenia Nr 1774/2002 i określa zwierzęta jako każde zwierzę należące do kręgowców lub bezkręgowców (włącznie z rybami, gadami i płazami). Ponadto słowniczek ustawy wprowadza rozróżnienie zwierząt hodowlanych i domowych. Zgodnie z zasadą racjonalnego ustawodawcy w przypadku gdyby pasze miały oznaczać wyłącznie substancje przeznaczone do karmienia zwierząt hodowlanych, jak argumentuje skarżący, znalazłoby to odzwierciedlenie w definicji. Stanowisko skarżącego nie uwzględnia także faktu, iż przepis art. 30 ust. 6 ustawy o paszach określa expressis uerbis, iż materiały paszowe i mieszanki paszowe przeznaczone dla zwierząt domowych mogą być wprowadzane do obrotu również pod nazwą "karma", z podaniem gatunku zwierzęcia domowego, dla którego są przeznaczone. Wskazuje tym samym wyraźnie, iż ustawa o paszach dotyczy także pasz dla zwierząt domowych. Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, iż wobec przedmiotowej przesyłki znajdują w pełni zastosowanie przepisy ustawy o paszach i co za tym idzie wymagania dotyczące oznakowania przesyłki. Niezrozumiały jest zatem wywód skarżącego, iż odesłanie do definicji pasz z rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności oznacza, iż cały ten akt prawny ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie Główny Lekarz Weterynarii przyjmuje, iż kwestia braku oznakowania przesyłki w języku polskim jest niesporna. Strona sama podnosiła w pismach skierowanych do Granicznego Lekarza Weterynarii w S. ten fakt, deklarując równocześnie chęć umieszczenia na opakowaniach odpowiednich etykiet. Odnosząc się do deklaracji o gotowości następczego oznakowania opakowań należy stwierdzić, iż stan taki jest sprzeczny z przytoczonymi powyżej przepisami ustawy o paszach, które określają prawidłowe oznakowanie materiału paszowego, jako konieczną przesłankę do dopuszczenia do obrotu. Ponieważ kontrola tożsamości wykonywana w ramach weterynaryjnej kontroli granicznej przesyłki polega na sprawdzaniu wzrokowym i potwierdzeniu zgodności świadectw weterynaryjnych lub dokumentów towarzyszących przesyłce z tą przesyłką lub sprawdzaniu i potwierdzeniu umieszczenia i zgodności oznaczeń znajdujących się na zwierzętach lub produktach z treścią świadectw weterynaryjnych lub dokumentów towarzyszących przesyłce, z samej jej istoty wynika, że przesyłka winna być oznakowana w sposób odpowiedni w chwili dokonywania weterynaryjnej kontroli granicznej, a nie następczo w wyniku korygowania stwierdzonych uchybień. W skardze skarżący zarzucił organom orzekającym w sprawie, co następuje. Organy naruszyły art.34 ust.2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej, albowiem jeżeli weterynaryjna kontrola graniczna wykaże nieprawidłowości, po złożeniu wyjaśnień przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję w sprawie odesłania przesyłki poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej z tego samego granicznego posterunku kontroli do miejsca uzgodnionego z osobą odpowiedzialną za przesyłkę, przy użyciu tego samego typu środka transportu, w terminie 60 dni od dnia wydania decyzji, jeżeli wyniki weterynaryjnej kontroli granicznej oraz wymagania zdrowotne na to pozwalają lub zniszczenia przesyłki, jeżeli jej odesłanie jest niemożliwe albo upłynął powyższy termin 60 dniowy, albo osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na to zgodę. Przewidziana tym przepisem decyzja nie została wydana. Organy naruszyły również art.4 pkt 2, 20 i art.46 ust.1 ustawy o paszach poprzez wadliwe zastosowanie unormowań tej ustawy do karmy dla zwierząt domowych sprowadzonej przez skarżącego, podczas gdy z treści tych przepisów oraz przywołanych w nim unormowań art.3 pkt 1 i 4 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 jednoznacznie wynika, że ustawa ta ma zastosowanie tylko do paszy produkowanej dla zwierząt hodowlanych lub używanej do żywienia zwierząt hodowlanych, zamiast stosowania rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r, nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm. -zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało uwzględnić, albowiem decyzje organów orzekających w sprawie wydano z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż jakkolwiek uzasadnienia decyzji organów obu instancji są sporządzone w sposób staranny i bardzo obszerny, szczegółowo odnoszą się do równego rodzaju kwestii zarówno o charakterze faktycznym, jak i prawnym sprawy wykazującej się znacznym stopniem złożoności, niemniej należy poczynić im zarzut niekompletności. Rozstrzygając sprawę administracyjną organ administracji ma obowiązek zadośćuczynić obowiązkom nałożonym nań w art.107§3 k.p.a. Najogólniej rzecz ujmując organ ma obowiązek wypowiedzieć się co okoliczności faktycznych sprawy, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a zatem je opisać, wskazać w oparciu o jakie dowody uznał te okoliczności za udowodnione, a następnie wypowiedzieć się co do prawnej kwalifikacji ustalonych faktów. Organ ma zatem obowiązek szczegółowo wyjaśnić, z jakich przyczyn wydał rozstrzygnięcie takiej a nie innej treści. Wyjaśnienie to musi uwzględniać również odniesienie się przez organ do stanowiska strony postępowania, którego organ nie podziela. Wymagana przez ustawodawcę kompleksowość uzasadnienia wynika stąd, iż jak podkreśla się w piśmiennictwie prawniczym i judykaturze uzasadnienie decyzji spełnia różne funkcje: spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta, daje podstawę kontroli poprawności decyzji, może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, oraz wobec organów orzekających, przed którymi sprawa może się toczyć w trybie odwoławczym, jest elementem wpływającym na kształtowanie praktyki precedensowej i przewidywalności decyzji oraz na kształtowanie się postaw oceniających wśród organów orzekających może ponadto stanowić materiał, który uwzględniony przez prawodawcę będzie wpływał na zmiany stanu prawnego. W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego obowiązek uzasadniania decyzji wiąże się również z zasadą przekonywania (art. 11) oraz z wyrażoną w art. 8 zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli. Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa polega nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej w każdej decyzji i przytoczeniu obowiązującego prawa, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej decyzji, czyli na wytłumaczeniu, dlaczego właściwy organ orzekający zastosował określony przepis rozstrzygając sprawę, względnie też dlaczego daną wykładnię przyjął, skoro strona przedstawiła wykładnię odmienną. W kontekście powyższych założeń stwierdzić należy, iż w toku całego postępowania administracyjnego toczącego się przed organami obu instancji skarżący konsekwentnie podnosił, iż jego sytuację prawną winny regulować przepisy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r., ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz. WE L 273 z dnia 10 października 2002 r. z późn.zm. Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.3, t.37, str.92, z późn.zm.), nie zaś ustawy o paszach. Twierdzenie to zawarł w kierowanych do organu I instancji pismach z dnia 9, 10 i 14 maja 2007 r. oraz w odwołaniu z dnia 11 czerwca 2007 r. skierowanym do organu II instancji. Skarżący argumentował, iż wspomniane rozporządzenie nr 1774/2002, dotyczy produktów przeznaczonych dla zwierząt gospodarskich, których tkanki nie są przeznaczone do spożycia dla ludzi a tego rodzaju produkt skarżący sprowadził. Teza ta podtrzymała została również w skardze złożonej do Sądu. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, iż orzekające w sprawie organy nie poddały tego zarzutu wnikliwej weryfikacji. Niewystarczające w tym zakresie jest stanowisko organu I instancji, iż o ile za słuszne uznać należy stanowisko, iż w sprawie obowiązuje rozporządzenie nr 1774/2002, o tyle nie można zgodzić się, iż zastosowanie znajduje wyłącznie to rozporządzenie oraz odwołanie się przez organy obu instancji do definicji legalnej zawartej w tym rozporządzeniu, dotyczącej zwierząt. Z uwagi na konsekwentne stanowisko skarżącego należało bowiem wykazać precyzyjnie, mając na uwadze przedmiot regulacji rozporządzenia nr 1774/2002, w jakim zakresie odnosi się ono do produktu sprowadzonego przez skarżącego, jakich natomiast kwestii nie reguluje i czy powyższe może wpływać na wykładnię przepisów ustawy o paszach, a w efekcie, czy powyższe może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Analiza w powyższym zakresie nie została poczyniona. Powyższe uchybienie należy zakwalifikować jako uchybienie art.7 i 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić jednakże należy, iż niniejszy wyrok nie przesądza, iż wydane w sprawie decyzje są wadliwe w zakresie ich rozstrzygnięcia, stwierdza natomiast, iż towarzyszący im wywód prawny nie jest kompletny, co stanowi przeszkodę do ustalenia, czy rozstrzygnięcia te są prawidłowe. Nie jest natomiast trafne stanowisko skarżącego, iż wydanie decyzji o zniszczeniu przesyłki, o której mowa w art.34 ust.2 pkt 2 ustawy o paszach jest uzależnione od uprzedniego wydania - na podstawie art.34 ust.2 pkt 1 ustawy - decyzji o odesłaniu przesyłki poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej. Z literalnego brzmienia art.34 ust.2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej wynika, iż jeżeli weterynaryjna kontrola graniczna wykaże, że przesyłka produktów nie spełnia wymagań przywozowych lub taka kontrola wykaże nieprawidłowości, po złożeniu wyjaśnień przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę, graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję w sprawie: 1) odesłania przesyłki poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej z tego samego granicznego posterunku kontroli do miejsca uzgodnionego z osobą odpowiedzialną za przesyłkę, przy użyciu tego samego typu środka transportu, w terminie 60 dni od dnia wydania decyzji, jeżeli wyniki weterynaryjnej kontroli granicznej oraz wymagania zdrowotne na to pozwalają; 2) zniszczenia przesyłki, jeżeli jej odesłanie jest niemożliwe albo upłynął termin, o którym mowa w pkt 1, albo osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na to zgodę. Z brzmienia tego nie wynika, aby wydanie decyzji z pkt 2 było możliwe dopiero po wydaniu decyzji z pkt 1. O zależności takiej można mówić wyłącznie w odniesieniu do jednej z trzech wymienionych w pkt 2 sytuacji, w których nakazanie zniszczenia przesyłki jest dopuszczalne, tj. do sytuacji, w której upłynął termin, o którym mowa w pkt 1 (w tym wypadku nakazanie zniszczenia przesyłki musi istotnie być następstwem bezskutecznego upływu terminu do odesłania przesyłki poza terytorium UE, wyznaczonego w decyzji nakazującej odesłanie). Brak jednakże podstaw do wywodzenia, iż dopuszczalność nakazania zniszczenia przesyłki jest uzależniona od wcześniejszego nakazania jej odesłania w sytuacji, w której odesłanie to jest niemożliwe albo osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na to zgodę. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145§1 ust.1 lit.c, art.152 i art.200 p.p.s.a