VIII SA/Wa 513/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot, Asesor WSA Andrzej Kuna /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2007 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia (...) nr (...) 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. na rzecz skarżącego kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Policji w R. działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), nałożył na J.S. prowadzącego firmę "T-J" transport samochodowy, dalej skarżący, karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Powyższa kara została nałożona za wykonywanie transportu drogowego pojazdem marki Scania nr rej. [...] niezgłoszonym do licencji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie nałożonej kary pieniężnej w całości lub w części, ewentualnie rozłożenie jej na raty. Zdaniem skarżącego za brak wypisu winę ponosi organ administracyjny. Ponadto powołał się na trudną sytuację materialną. W piśmie zatytułowanym "Pismo odwołującego się" z dnia 23 maja 2007 roku skarżący, zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę przepisu art. 87 ust.1 i 92 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 75, 77 i 107 k.p.a. Na podstawie art. 138 par. 1 pkt. 1 i 268a k.p.a. oraz na podst. art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 Ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2004 r Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i zgodnie z l.p. 1.2 taryfikatora opłat, Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że z akt sprawy wynika, iż skarżący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów pojazdami uniwersalnymi wykonuje od dnia 17 listopada 2004 roku. Działalność ta została rozpoczęta z wykorzystaniem jednego pojazdu ciężarowego marki Renault o nr rej. [...], dla którego w dacie 1 grudnia 2004 strona uzyskała licencję i wypis na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W roku 2006 w ramach rozszerzenia prowadzonej działalności skarżący zakupił kolejne pojazdy ciężarowe, w tym kontrolowany pojazd marki Scania o nr rej. [...]. Pojazdu tego nie przerejestrowała jednak na swoje nazwisko, do czasu kontroli przeprowadzonej w dniu 6 marca 2007 roku. Brak dowodu rejestracyjnego danego pojazdu stanowił istotną przeszkodę do wydania wypisu z licencji dla tego pojazdu, o czym strona została ustnie poinformowana w Starostwie Powiatowym w Z., w momencie składania wniosku o wydanie wypisu w dniu 28 grudnia 2006 roku. Brak w postaci dowodu rejestracyjnego potwierdzającego tytuł prawny do dysponowania pojazdem marki Scania o nr rej. [...], wnioskujący uzupełnił dopiero 22 marca 2007 roku, w następstwie czego w dniu 23 marca 2007 roku otrzymał wypisy z licencji w ilości czterech egzemplarzy, w tym również dla pojazdu marki Scania o nr rej. [...], uprzednio zarejestrowanego pod numerem [...]. Powyższe ustalenia dowodzą, że skarżący przez okres prawie czterech miesięcy t.j. od nabycia pojazdu marki Scania w dniu 5 listopada 2006 roku do czasu odebrania wypisu, wykonywał przewozy drogowe pojazdem niezgłoszonym do licencji. W ocenie organu, samo złożenie wniosku z brakami formalnymi, nie wywołuje żadnych skutków prawnych, gwarantujących legalność wykonywania przewozów z użyciem pojazdów wskazanych we wniosku. Niezbędnym warunkiem podjęcia i wykonywania transportu jest bowiem uzyskanie wypisu, który otrzymuje się po spełnieniu określonych wymogów t.j. przedstawieniu dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania pojazdem, ubezpieczenia OC danego pojazdu oraz uiszczeniu opłaty za wydanie wypisu. Niespełnienie jednego z wyżej wskazanych wymogów uzyskania wypisu oznacza nieskuteczność dokonanego zgłoszenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ naruszył art.92 ust.4 ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej za niezgłoszenie pojazdu do licencji, gdy faktycznie takie zgłoszenie miało miejsce. Zgłoszenie pojazdu do licencji nie jest czynnością sformalizowaną i ma charakter deklaratoryjny. Organ nie wydaje w tej sprawie decyzji, ani postanowienia. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art.107 k.p.a., ponieważ jej uzasadnienie jest zbyt lakoniczne oraz art. 6 i 7 k.p.a. przytaczając brzmienie powyższych przepisów i orzeczenia sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącego organ naruszył również art.139 k.p.a. wydając decyzje na niekorzyść skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym faktem jest, że w czasie przeprowadzonej kontroli skarżący nie dysponował wypisem z licencji dotyczącym kontrolowanego pojazdu. Stosownie do art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o wydanie licencji, a do wniosku należy dołączyć m. in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, natomiast w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Zgodnie z kolei z art. 14 ust. 1 i 2 w/w ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika więc wyraźnie, że przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić na piśmie organowi licencyjnemu w terminie 14 dni o każdym przypadku zmiany w wykazie pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji. Czynność ta ma charakter wyłącznie deklaratoryjny Pojazd marki Scania o nr rej. [...] kupiony w dniu 5 listopada 2006 roku, skarżący zgłosił do licencji w dniu 28 grudnia 2006 roku. Organ uznał, że z datą zakupu pojazdu skarżący rozpoczął wykonywanie przewozów drogowych, nie czyniąc w tym kierunku żadnych ustaleń. Ustalenie daty faktycznego rozpoczęcia wykonywania przewozów drogowych ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny, czy skarżący zachował czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 14 ust. 1 i 2 w/w ustawy. Ponadto organ przyjął, że w chwili zgłaszania wniosku o wydanie wypisu z licencji skarżący nie przerejestrował samochodu Scania o nr rej. [...] na swoje nazwisko. Natomiast w wykazie samochodów zgłoszonych do licencji z dnia 28 grudnia 2006 roku, który stanowi załącznik do wniosku o wydanie licencji, pod pozycją 5 przy omawianym samochodzie podane są dwa numery rejestracyjne - [...], a więc poprzedni numer oraz nowy numer [...]. Powyższa okoliczność winna być wyjaśniona przed podjęciem decyzji. Niezależnie od powyższego, organ oceniając zebrany materiał dowodowy nie uwzględnił dyspozycji art. 64 § 2 k.p.a., który stanowi: "Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania". Tak więc dopiero nieusunięcie w terminie 7 dni braków formalnych przez wezwaną stronę, skutkuje pozostawieniem podania bez rozpoznania, co oznacza, że jest ono bezskuteczne z mocy prawa i nie może wywołać żadnych skutków prawnych. W sytuacji, gdy uprawniony organ do wydawania wypisów z licencji nie wezwał skarżącego w trybie art.64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków i formalnie nie pozostawił podania bez rozpoznania, organ wydający decyzję nie miał podstawy prawnej do uznania, że złożony wniosek o wydanie wypisu z licencji z brakami formalnymi, nie wywołał żadnych skutków prawnych i w konsekwencji do przyjęcia, iż pojazd nie został zgłoszony do licencji. Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji niezachowania przez organ procedury wnikającej z treści art. 64 § 2 k.p.a. Organ rozpoznając ponownie sprawę dokona ustaleń faktycznych zgodnie z treścią art. 7 i 77 k.p.a. oraz rozważy, czy omawiany stan faktyczny nie stanowi przesłanki do przyjęcia, że wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne miało miejsce z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte z naruszeniem powołanych przepisów, Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.