III SA/Wr 244/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, Protokolant Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 października 2007 r. sprawy ze skargi D.T. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w transporcie drogowym oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora Wydziału Dróg, Komunikacji i Transportu Publicznego w Urzędzie Marszałkowskim Województwa z dnia [...] Nr [...] w sprawie cofnięcia firmie "A" (obecnie "B") Spółka z o.o. w W. zezwolenia z dnia [...]. Nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej W. – S. Z. – Ś. – Ś., decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił dotychczasowe postępowanie w sprawie. Mianowicie dnia [...] Spółce "A" wydano zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W. – S. Z. – Ś. - Ś. Do zezwolenia załączono rozkład jazdy obejmujący kursy na tej trasie, godziny odjazdów oraz przystanki, na których mogły się zatrzymywać pojazdy należące do Spółki, a także liczbę i klasę pojazdów. Po doniesieniach o naruszaniu warunków zezwolenia przez Spółkę, Marszałek Województwa zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we W. o przeprowadzenie kontroli. Dwukrotne kontrole wykazały naruszenie warunków zezwolenia polegające na zatrzymywaniu się pojazdów Spółki na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy, opóźnieniach w czasie przejazdu oraz braku w pojeździe wypisu z zezwolenia. Wydano zatem decyzje nakładające na Spółkę kary pieniężne. W postępowaniu odwoławczym utrzymano je w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargi Spółki na decyzje II instancji. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD) wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o cofnięcie posiadanych przez Spółkę zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób. W uzasadnieniu powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonych w dniach [...], [...], [...] i [...] oraz w dniach [...], [...] i [...], w wyniku których nałożono na Spółkę kary administracyjne. Według WITD Spółka podczas wykonywania przewozów pasażerskich systematyczne naruszała art. 18b ustawy o transporcie drogowym. Organ I instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] cofnął Spółce zezwolenie Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Spółka odwołała się od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Podkreśliła, że od uzyskania zezwolenia podmioty konkurencyjne podjęły działania przedstawiające negatywnie działalność Spółki, a wyjaśnienia Spółki pomijano. Spółka troszczy się o pasażerów niepełnosprawnych. Służy temu jej niskopodłogowy tabor. Spółka przyznała, że jej pojazdy zatrzymywały się na przystankach nieuwzględnionych w rozkładzie jazdy na skutek próśb osób niepełnosprawnych. Spółka kilkakrotnie starała się pro publico bono o dodanie nowych przystanków do rozkładu jazdy. Zezwolenia takiego nie otrzymała. Jej zdaniem czyny podyktowane interesem społecznym nie mogą być uznane za naruszające prawo. W zaskarżonej decyzji pominięto stanowisko Spółki wyrażone w piśmie z [...], złożonym po zapoznaniu się przedstawicieli Spółki z materiałem dowodowym sprawy. Stanowi to naruszenie procedury. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie stwierdziło, że Spółka "A" zmieniła nazwę firmy na "B" oraz siedzibę i skład zarządu. Odnotowano to dnia [...] w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...]. Organ II instancji stwierdził, że decyzją z [...] wydano Spółce zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób. Powołując się na zasady wykonywania przewozów regulowane przez art. 18b ust. 1 tej ustawy, organ II Instancji stwierdził, że z materiału dowodowego sprawy wynika wielokrotne naruszanie przez Spółkę tych zasad i zakazów. Mianowicie dnia [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził zatrzymanie się autobusu Spółki i wymianę pasażerów na pięciu przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy. Spowodowało to opóźnienie odjazdów z wyznaczonych przystanków (protokół kontroli nr [...]). Dnia [...] inspektor WITD stwierdził pięciokrotne zatrzymywanie się autobusu Spółki na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy (protokół nr [...]). Z kolei Zarząd Dróg i Komunikacji w trakcie kontroli z dnia [...] (pismo [...]) stwierdził, że pojazdy Spółki obsługujące linię komunikacyjną Nr [...] zatrzymywały się na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy oraz w miejscach niebędących przystankami. Inne naruszenia warunków zezwolenia opisał Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego we wniosku o cofnięcie zezwolenia. Przykłady takie są też powoływane w pismach firm konkurencyjnych kierowanych do Urzędu Marszałkowskiego. Biorąc to pod uwagę organ II instancji stwierdził, że te zdarzenia świadczą o naruszeniu zasad wykonywania przewozów określonych w powołanych przepisach art. 18b ust. 1 pkt 3 i pkt 7, a także zakazów z art. 18b ust. 2 pkt 2, 3 i 5 ustawy o transporcie drogowym. Organ stwierdził, że Spółka nie neguje naruszania warunków zezwolenia oraz podkreśla, że zatrzymywanie się autobusów na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy miały miejsce na skutek próśb pasażerów, w szczególności niepełnosprawnych. Według organu II instancji bezsporność naruszenia warunków zezwolenia czyni jednak zasadnym zastosowanie art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, według którego zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Organ podkreślił, że przepisem tym ustawodawca nakazuje cofnąć zezwolenie w przypadku naruszenia lub zmiany warunków zezwolenia. Przepis ten nie daje organowi orzekającemu możliwości wartościowania przyczyn, które do tego doprowadziły. Nie pozwala zatem na ocenę motywów, którymi kierowała się Spółka, dopuszczając do zatrzymywania się należących do niej pojazdów na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy. Nieskuteczne starania o zwiększenie liczby przystanków także nie mogą mieć wpływu na zmianę decyzji o cofnięciu zezwolenia. Znaczenie ma to, że mimo nieuzyskania zezwolenia na zwiększenie liczby przystanków, Spółka postępowała samowolnie, niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Naruszała zatem warunki zezwolenia mimo nakładanych dyscyplinujących kar administracyjnych. Organ II instancji rozpatrzył zarzut naruszenia przepisów proceduralnych w związku z przemilczeniem przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska przedstawionego przez Spółkę co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w piśmie złożonym w organie I instancji w dniu [...] Organ II instancji stwierdził, że w piśmie tym nie zgłoszono wniosków dowodowych, lecz kolejny raz opisano sytuację Spółki, dbałość o pasażerów, zamierzenia na przyszłość i trudności z ich realizacją, spowodowane głównie działaniami nieuczciwej konkurencji. Organ II instancji przyznał, że w zasadzie organ I instancji winien był w treści uzasadnienia decyzji odnieść się do stanowiska Spółki przedstawionego w tym piśmie. Jednakże wobec treści tego pisma, nie wnoszącego do sprawy nowych okoliczności mających znaczenie dla merytorycznego załatwienia sprawy, organ II Instancji uznał, że waga tego uchybienia nie jest na tyle znacząca, by wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części przez organ I instancji w ponownie przeprowadzanym postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji utrzymał w mocy decyzję I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, bądź stwierdzenie niezgodności z prawem obydwu decyzji. Spółka zarzuciła decyzjom naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; w szczególności art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), przez przyjęcie, że zachodzą przesłanki bezwzględnego cofnięcia Spółce wymienionego w skardze zezwolenia; naruszenie przepisów procesowych, to znaczy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy przez przyjęcie, że naruszenia uzasadniają zastosowanie wobec Spółki art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym; nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu II instancji, że art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym nakazuje cofnąć zezwolenie w przypadku naruszenia lub zmiany warunków zezwolenia. Według Spółki należało rozważyć, czy wobec uchybień w wykonywaniu przewozów zasadne było zastosowanie tak radykalnego środka prawnego, jakim jest cofnięcie zezwolenia, czy też należało poprzestać na innych środkach. Chodzi głównie o zastosowanie wezwania do usunięcia stwierdzonych uchybień w trybie art. 90 ustawy lub kary pieniężnej z art. 94 ustawy. Spółka przyznała, że wykładnia językowa (literalna) przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy zobowiązuje organ do cofnięcia zezwolenia w razie jakiegokolwiek naruszenia warunków, na jakich zostało ono wydane oraz określonych w zezwoleniu. Oznaczałoby to jednak, że w przypadku najdrobniejszego, także nieumyślnego naruszenia warunków zezwolenie musiałoby być cofnięte. Wprawdzie językowe znaczenie tekstu prawnego ma pierwszeństwo, ale zdaniem Spółki od takiej wykładni wolno odstąpić, gdy konsekwencje wynikające z tej wykładni są absurdalne z punktu widzenia społecznego, nie dają się pogodzić z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. Zdaniem Spółki należy zastosować wykładnię celowościową i systemową przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy oraz kierować się ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego i ukształtowaną w prawie europejskim zasadą proporcjonalności, zgodnie z którą "podjęta ingerencja nie może wykraczać poza to, co jest niezbędne do realizacji celu" (G. Łaszczycka, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, Warszawa 2003 r., s. 84-89). Według Spółki takie wnioski potwierdza wykładnia systemowa przepisów ustawy o transporcie drogowym. Mianowicie w przepisie art. 24 ust. 4 określono inne przypadki, w których cofa się zezwolenie (pkt. 1 i pkt 4), dotyczące istotnych nieprawidłowości w działalności przewoźnika. Cofnięcie licencji ma miejsce, gdy przedsiębiorca utracił atrybut przewoźnika. Wtedy logiczne jest odebranie mu zezwolenia na wykonywanie przewozów. Cofnięcie licencji dopuszczalne jest także w razie poważniejszych, rażących uchybień w działalności przewoźnika na skutek okoliczności zależnych od niego (art. 15 ust. 1 ustawy). W przypadkach innych naruszeń licencja może być cofnięta, niekiedy z uprzednim pisemnym ostrzeżeniem (art. 15 ust. 1-3 ustawy). Niezależnie od tego treść art. 90 oraz art. 92 ustawy pozwala na stwierdzenie, że ustawodawca wyposażył organy administracji w instrumenty prawne pozwalające na rozważenie, czy stosować art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy. Przy uwzględnieniu wykładni systemowej i celowościowej oraz zasady proporcjonalności, zgodnie z którą należy stosować jedynie środki niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu, według Spółki, przepis art. 24 ust. 4 pkt 2 ma zastosowanie jedynie w sytuacji naruszenia warunków zezwolenia wymagającego natychmiastowego cofnięcia zezwolenia dla zapewnienia prawidłowego wykonywania przewozów. Zastosowania tak radykalnego środka, jak cofnięcie zezwolenia w przypadku naruszenia warunków zezwolenia, powinno być więc rozważone i uzasadnione w decyzji, gdyż zasadność wyboru środka podlega kontroli. Zdaniem Spółki nie może więc być uznana za prawidłową i pozostawiona w obrocie prawnym zaskarżona decyzja. Wykładnia przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 przez organ odwoławczy jest bowiem błędna, a przepis zastosowany niewłaściwie. Organ nie rozważył i nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji zasadności zastosowania wobec Spółki tak drastycznego środka. Powyższy pogląd znajduje poparcie w orzecznictwie sądowym (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26.01.2006 r., sygn. akt II SA /Sz 242705 ZNSA 2006 /4-5/122 ). Spółka podniosła, że jej stanowisko zawarte w piśmie z [...] wraz z załączonym pismem z dnia [...] Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych było wbrew poglądowi organu II instancji istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wynikało z niego, że Spółka jako jedyny przewoźnik na opisanej trasie dysponuje specjalistycznym transportem dla przewozu osób niepełnosprawnych. Spółka podkreśliła, że zatrzymywanie się na przystankach nie ujętych w rozkładzie jazdy miało miejsce na prośbę pasażerów niepełnosprawnych, a więc na skutek okoliczności niezależnych od przewoźnika, który kierował się w tych sytuacjach pobudkami wyłącznie humanitarnymi. Spółka zarzuciła, że organ II instancji pominął przy rozstrzyganiu sprawy również istotny fakt zmian w umowie Spółki, który nastąpił dnia [...]. Należy wziąć pod uwagę, że ostatnią karę pieniężną wymierzono Spółce dnia [...]. Nowi udziałowcy i zarząd spółki nie mieli dostatecznego czasu na wyeliminowanie nieprawidłowości. Organ nie uwzględnił też deklaracji zarządu Spółki o zamiarze eliminacji naruszeń. Dla rozstrzygnięcia sprawy jest też ważne, że Spółki nigdy nie wezwano do usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych uchybień. Natychmiast po doniesieniach firm konkurencyjnych stosowano wobec Spółki kary pieniężne. Organ II instancji nie uwzględnił także tego, że cofnięcie zezwolenia wyeliminuje Spółkę z rynku i doprowadzi do jej bankructwa. Życie osób niepełnosprawnych stanie się więc jeszcze trudniejsze, przy ogólnym braku środków i rozwiązań technicznych dla ich potrzeb. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej bądź stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. z 2004 r., Dz.U. nr 204, poz. 2088 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1f tej ustawy, wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego przez marszałka województwa w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże nie wykraczających poza obszar województwa. Takie zezwolenie Spółka uzyskała decyzją z dnia [...] Nr [...]. Zasady wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym reguluje art. 18b tej ustawy. Z niekwestionowanego przez Spółkę materiału dowodowego sprawy wynika, że w toku wielokrotnie przeprowadzonych kontroli przez powołane do tego organy, między innymi w dniach [...], [...], [...] i [...], [...], [...] i [...], stwierdzono zatrzymywanie się autobusów należących do Spółki i wymianę pasażerów na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy. Wynikiem tego były opóźnienia w odjazdach z przystanków wyznaczonych rozkładem jazdy. Stwierdzono także zatrzymywanie się autobusów Spółki w miejscach niebędących przystankami. Na takie naruszenia warunków zezwolenia wskazywano też w pismach pasażerów oraz firm konkurencyjnych kierowanych do organu I instancji. Sąd stwierdza, że opisane zdarzenia w trakcie wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym przez autobusy Spółki na podstawie zezwolenia z dnia [...] Nr [...], stanowią naruszenie następujących przepisów o transporcie drogowym, a mianowicie: zasady wsiadania i wysiadania pasażerów tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 3); zakazu korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów (art. 18b ust. 2 pkt 2); zakazu zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 2 pkt 3). Naruszenia te miały charakter kwalifikowany w tym sensie, że Spółka dokonywała ich systematycznie, w długim okresie czasu. Każda kontrola przeprowadzona w okresie przekraczającym 1 rok, to jest między [...] a [...], wykazywała bowiem takie naruszenia. Nie miały one charakteru bagatelnego, jak Spółka sugeruje w skardze. Przedstawiona sytuacja wyczerpuje bowiem dyspozycję art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, według którego zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Okolicznością wyłączającą stosowanie tego przepisu nie może być ani to, że autobusy Spółki zatrzymywały się w miejscach nieprzewidzianych przez rozkład jazdy na żądanie pasażerów - nawet niepełnosprawnych, ani też to, że Spółka wielokrotnie bezskutecznie starała się o zezwolenie na większą liczbę przystanków. Samowolne zwiększanie liczby przystanków prowadziło do nieprzestrzegania siatki godzinowej rozkładu jazdy stanowiącego integralną część pozwolenia. Rozważania skargi na temat językowej czy systemowej wykładni przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy są prowadzone na poziomie ogólnym. Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy ma natomiast konkretny charakter. Dotyczy sytuacji, w których miało miejsce długotrwałe naruszanie przez Spółkę prawa, wyczerpujące dyspozycję powołanego przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 oraz uzasadniające jego zastosowanie. Zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym, w tym zasada proporcjonalności, na które powołuje się Spółka, nie mogą prowadzić do legalizacji tego rodzaju naruszenia prawa, z którym prawo wiąże wyraźne skutki w postaci cofnięcia zezwolenia. Przed podjęciem decyzji z dnia [...] organ I instancji wezwał Spółkę pismem z dnia [...] do przestrzegania warunków, na jakich zostało udzielone zezwolenie i określonych w zezwoleniu pod rygorem wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Pismo to zostało doręczone Spółce [...]. Podobne pisma były już wcześniej kierowane do Spółki, a mianowicie dnia [...] oraz dnia [...], doręczone Spółce odpowiednio [...] oraz [...]. Pisma te spełniają według Sądu wymogi wezwania do usunięcia uchybień określonego w art. 90 pkt 2 ustawy. Sąd stwierdza, że zarzuty Spółki co do niewyczerpania przez organ I instancji tego trybu są zatem bezzasadne. Według Sądu organy orzekające prawidłowo zakwalifikowały ustalony stan faktyczny sprawy, cofając Spółce zezwolenie z dnia [...] Nr [...] na podstawie powołanego przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy. Ten radykalny środek prawny został bowiem zastosowany po bezskutecznym wzywaniu Spółki do zaprzestania naruszeń. Kary pieniężne, wymierzane na podstawie art. 92 i n. ustawy za konkretne naruszenia jej postanowień nie są natomiast środkiem prawnym zastępującym cofnięcie zezwolenia, jak to sugeruje Spółka. Sąd uznaje, że stanowisko Spółki wyrażone w piśmie z [...], które wpłynęło do organu I instancji [...] wraz z załączonym pismem z dnia [...] Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych, nie obejmuje kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Dobro osób niepełnosprawnych korzystających z taboru Spółki było podkreślane w wielu pismach procesowych Spółki. Akta sprawy zawierają także pisma Spółki o jej stosunku wobec poczynań konkurencyjnych przedsiębiorców. Przedmiot sprawy nie dotyczy natomiast kwestii dostępu tych przedsiębiorców do informacji o działalności Spółki. Organ I instancji był już wcześniej informowany w toku postępowania o zmianach dokonywanych w jej strukturze własnościowej, nazwie oraz władzach. Sąd podkreśla jednak, że adresatem zezwolenia z dnia [...] Nr [...] była Spółka "A", która zmieniła jedynie nazwę na "B" oraz siedzibę. Zachowano zatem ciągłość istnienia osoby prawnej posiadającej zezwolenie oraz ponoszącej odpowiedzialność prawidłowe korzystanie z niego. Stąd nie można prawnie skutecznie umniejszać czy przenosić tej odpowiedzialność na poprzednie władze Spółki czy na kierowców, naruszających warunki zezwolenia. Jeśli idzie o skutki społeczne czy majątkowe cofnięcia zezwolenia z dnia [...] w postaci ewentualnych strat finansowych Spółki czy jej upadłości, Sąd zwraca uwagę na to, że nie mają one charakteru administracyjnoprawnego. Nie są zatem objęte właściwością Sądu. Cywilnoprawne roszczenia nowych udziałowców Spółki wobec poprzednich udziałowców mogą być natomiast dochodzone przed właściwym sądem powszechnym. Nie może się zatem ostać zarzut skargi odnośnie naruszenia prawa materialnego zawartego w art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Organy orzekające nie naruszyły także przepisów art. 7, 77 § 1 kpa. Wyjaśniły bowiem przed wydaniem decyzji wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. Wydane decyzje w rozpatrywanej sprawie zostały uzasadnione zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Z tych wszystkich względów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono zatem jak w sentencji wyroku.