VI SA/Wa 1053/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2007 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J.P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] listopada 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. P. pozwolenia na broń palną myśliwską, z uwagi na prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w L., [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Na mocy powyższego wyroku J. P. został uznany za winnego popełnienia czynu określonego w art. 178a § 1 kk, polegającego na tym, że [...]. W dniu [...] listopada 2006 r. dokonano sprawdzenia zabezpieczenia broni palnej, w toku której to czynności ustalono, że broń przechowywana jest w szafie drewnianej, zamykanej na zamek meblowy, pod którą przebiega przewód wentylacyjny od kominka. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku, Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 kpa i art. 268a kpa cofnął J. P. wydane w dniu [...] czerwca 1994 r. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu organ wskazał, że fakt prawomocnego skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 kk pozwolił na zakwalifikowanie J. P. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ ustalił też, że J. P. przechowywał broń niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W dniu [...] kwietnia 2006 r. J. P. złożył odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o przywrócenie pozwolenia na broń oraz podając, że jest [...] od ponad [...] lat i nigdy wcześniej nie był karany. Wskazał również, że szafka na broń została zdemontowana z uwagi na remont. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu organ podał, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy jest jedynie wytyczną interpretacyjną, a katalog wskazanych w nim okoliczności nie jest zamknięty, dlatego też organ ma prawo i obowiązek uwzględniania także innych rodzajów przestępstw, za popełnienie których posiadacz pozwolenia został skazany. Organ powołał art. 115 § 16 kk, według którego stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Zdaniem organu skarżący [...]. Organ podał też, że prawomocny wyrok sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa wiąże organ w postępowaniu administracyjnym, dlatego też Komendant Główny Policji uznał, że popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk przez posiadacza tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, spowodowało utratę przez skarżącego wiarygodności co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Skarżący, jak wskazał organ, decydując się na [...], wykazał się nieodpowiedzialnością, bowiem narażał na uszczerbek [...], godząc w ten sposób - pośrednio - także w inne dobra chronione prawem, tj. życie lub zdrowie, a zatem czyn skarżącego pozwolił organowi uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje on wystarczającej rękojmi, aby zachować pozwolenie na broń. Zdaniem organu, nie można bowiem wykluczyć, iż w takim stanie, w jakim [...] nie użyje również broni. Organ wskazał również na art. 32 ustawy o broni i amunicji, podając, że skarżący uchybił zasadom przechowywania broni, określonym w § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), co dało organowi możliwość cofnięcia pozwolenia na broń w oparciu o wskazany powyżej przepis. Organ zastosował art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż według niego nie ma znaczenia argument skarżącego, iż zdemontował już szafę, w której przechowywał broń. W dniu [...] czerwca 2007 r. J. P. złożył skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, polegające na braku odniesienia tych przepisów do przedmiotowego stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego przepisy te stanowią o obligatoryjnej podstawie cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku zagrożenia użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności wobec osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, zaś w niniejszej sprawie okoliczności takie nie zachodzą. Przypisane skarżącemu przestępstwo wchodzi – w jego ocenie – w zakres przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a nadto nie było związane z zagrożeniem użycia broni, zaś zalecenie przechowywania broni w kasetach metalowych, szafach, lub sejfach ma charakter instrukcyjny, a niedostosowanie się do niego nie powoduje zaistnienia ustawowej podstawy cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, szczególnie, kiedy była ona zabezpieczona w zamkniętym pomieszczeniu. Skarżący podniósł też zarzut obrazy przepisów postępowania: art. 6, 7, 8, 9 i 10 § 1 kpa przez naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, rzetelnej informacji i gwarancji należytego rozważenia sprawy oraz prawidłowego zapewnienia obrony obywatela oraz art. 77 § 1 kpa przez niewystarczające zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także art. 107 § 3 kpa przez oparcie rozstrzygnięcia na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego ujawnionej w nieprawidłowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący podał, że ustawa o broni i amunicji nie zna takich pojęć jak brak "nieskazitelnej postawy" czy "utrata wiarygodności". Zdaniem skarżącego organy obu instancji naruszyły art. 7 i 77 § 1 kpa, ponieważ nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego sprawy, jak również nie wskazały na podstawie jakich realnych okoliczności, poza skazaniem za przestępstwo nie objęte katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wywiodły obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ – według skarżącego – nie dopełnił obowiązku wykazania związku przyczynowo-skutkowego między rodzajem popełnionego przestępstwa, dotychczasowym postępowaniem i trybem życia skarżącego a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wskazał, że organ nie dokonał również oceny zabezpieczenia przechowywania broni i pominął, że była ona należycie zabezpieczona w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Zdaniem skarżącego organ powinien okoliczność tę dowodowo sprawdzić i protokolarnie stwierdzić, bowiem są to istotne przesłanki dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podając, że cechy charakteru skarżącego wynikające z rodzaju popełnionego przestępstwa oraz fakt skazania go za czyn z art. 178a § 1 kk, pozwalają zaliczyć go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a skutkiem tego jest obligatoryjne cofniecie pozwolenia w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Organ podał, że od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii, bowiem ma to ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący orzeczeniem sądu karnego, uzasadnia ocenę organu, iż skarżący nie powinien posiadać pozwolenia na broń. Organ stwierdził, że skarżący, [...], utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i posługiwania się bronią w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ponieważ naruszył przepisy prawa, co oznacza, że nie daje on także gwarancji przestrzegania przepisów ww. ustawy w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni. Ponadto, zdaniem organu J. P. przechowywał broń niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), gdyż w dniu kontroli przechowywał broń w szafie drewnianej wyposażonej w zamek meblowy. Jak wskazał organ, nie ma znaczenia, że szafa, w której skarżący przechowywał broń była w zamkniętym pokoju, do którego dostęp miał wyłącznie on, ponieważ takiego obowiązku przepisy rozporządzenia nie nakładają. Skoro zatem skarżący nie przechowywał broni i amunicji prawidłowo, to decyzję cofającą mu pozwolenie na broń także organ uznał za słuszną i celową z punktu widzenia ochrony interesu społecznego. Odnosząc się do zarzutów, dotyczących naruszenia przepisów kpa, organ wskazał, że działał na podstawie przepisów prawa, podjął wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zapewnił skarżącemu udział w postępowaniu i umożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych materiałów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Mając te przesłanki na uwadze, skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu, dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wskazuje, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny, stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej, a więc pozbawionej uznaniowości. Jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji mają w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi, jak chociażby przesłanką "interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Takie sformułowanie treści art. 15 ust.1 pkt 6 ww. ustawy nie oznacza dowolności w działaniu organów Policji. Z uwagi na zastosowanie w ww. przepisie wyrażeń nieostrych, organ zobowiązany jest do rozważenia w sposób wyjątkowo szczegółowy przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, aby wykazać, że dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, uznać należy, iż organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności niniejszej sprawy, a przede wszystkim nie wyjaśniły dostatecznie powodów uznania zaistnienia w stosunku do skarżącego przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, a co się z tym wiąże powodów cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Niesporne jest, że J. P. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, określonego w art. 178a § 1 kk i prawomocnie skazany na karę [...]. Jednak w świetle podstawy prawnej zaskarżonej decyzji skazanie za czyn godzący w bezpieczeństwo w komunikacji powinno skłonić organ do wnikliwej oceny całości materiału dowodowego i wskazania przekonujących argumentów co do zaistnienia obawy, że skarżący, który posiada od [...] r. pozwolenie na broń palną myśliwską, obecnie musi być pozbawiony tego uprawnienia wobec obawy – w ocenie organu – użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Według Sądu, obawa ta wynikać powinna z całokształtu okoliczności, w szczególności dotyczących rodzaju popełnionego przez skarżącego czynu. Przestępstwo, za które skazano J. P., objęte przepisem art. 178a § 1 kk, usytuowane jest w Rozdziale XXI kk, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", dlatego też przedmiotem ochrony tego przepisu nie jest życie i zdrowie człowieka. Normalnym następstwem tego rodzaju zachowania, tj. [...], nie jest skutek w postaci wypadku komunikacyjnego, w którym inne osoby odnoszą obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 kk albo następstwem którego jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu. Dlatego też – wobec skierowania popełnionego przez skarżącego przestępstwa przeciwko dobru prawnemu w postaci bezpieczeństwa w komunikacji, a nie przeciw życiu i zdrowiu człowieka – nie można tracić z pola widzenia bezspornego i jakże istotnego dla rozstrzygnięcia faktu, że zarzucany skarżącemu czyn nie ma żadnego związku z posiadaniem przez niego broni. Organ więc tym bardziej wnikliwie winien był dokonać oceny, czy na podstawie ustalonych okoliczności czynu, tj. jego umyślności, pospolitości, oczywistego lekceważenia porządku prawnego, postawy w trakcie postępowania, występuje w stosunku do skarżącego uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem i niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany, jego cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 III SA 2258/02, LEX nr 158939 i powołany tam wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02). Ponadto, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę całkowicie podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. (sygn. akt II OSK 88/06, niepubl.), że fakt jednorazowego prowadzenia w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego nie może uzasadniać twierdzenia – na którym oparł się organ – że skarżący również w stanie nietrzeźwości może korzystać z posiadanej broni. Zastosowanie przez organ takiego wnioskowania jest całkowicie dowolne i niczym nieuzasadnione. Także w orzeczeniu z dnia 4 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 863/06, niepubl.) NSA wskazał, że samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, choć [...] jest czynem wymagającym napiętnowania. O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni. Zdaniem Sądu, trafny jest zarzut skarżącego, że organ nie przeprowadził żadnych własnych autonomicznych ustaleń, by przekonująco wykazać dlaczego obawa użycia borni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w tym konkretnym przypadku jest uzasadniona. Sam fakt prawomocnego skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., jak wyżej wskazano, nie wystarcza do uznania, iż obawa, o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji istnieje lub też może zaistnieć. Gdyby bowiem przyjąć za zasadne stanowisko organów, prezentowane w uzasadnieniu decyzji obu instancji, że sam fakt skazania za każde przestępstwo popełnione w stanie nietrzeźwym powodowałby cofnięcie pozwolenia na broń, to prowadziłoby to w efekcie do wprowadzenia dodatkowej, nieprzewidzianej przepisami prawa kary dodatkowej. Organ nie ocenił również opinii, jakie w toku postępowania zgromadził o skarżącym, do czego był zobowiązany na zasadzie art. 77 § 1 kpa. Przy ocenie stanu faktycznego nie można także pominąć okoliczności, że skarżący – przed zarzucanym mu czynem – posiadał wszelkie przymioty osoby przestrzegającej porządku prawnego i spełniał kryteria niezbędne do udzielenia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej i sytuacja ta trwała przez ponad [...] lat. Tym samym organy Policji nieprawidłowo – w ocenie Sądu – zastosowały przepisy prawa procesowego poprzez dokonanie oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, a w szczególności niedostateczne wyjaśnienie zaistnienia w stosunku do skarżącego przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Należy również zważyć na nieprawidłowość zastosowania przez organy obu instancji drugiej z podstaw wydania zaskarżonych decyzji, a mianowicie art. 18 ust. 5 pkt 4 ww. ustawy. Naruszenie zasad przechowywania broni jest odrębną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń, a decyzja wydana w oparciu o tenże przepis ma charakter uznaniowy, co oznacza że organ po wnikliwym i wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego powinien szczegółowo uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy i dostatecznie zindywidualizować przesłanki, którymi się kierował w odniesieniu do osoby skarżącego. Ww. przepis odsyła do art. 32 ustawy, zgodnie z którym broń należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. W rozpoznawanej sprawie organ w zakresie przechowywania broni nie wyjaśnił w sposób wystarczający podstawy do przyjęcia, że broń była przechowywana w sposób niewłaściwy. Z protokołu sprawdzenia zabezpieczenia broni palnej, w toku której to czynności ustalono, że broń przechowywana jest w szafie drewnianej, zamykanej na zamek meblowy, pod którą przebiega przewód wentylacyjny od kominka, nie wynika czy inne osoby mogły mieć dostęp do tej broni. W szczególności organ nie wziął pod uwagę, ani też nie odniósł się do podanej przez skarżącego okoliczności, że pomimo zabezpieczenia szafy przez zamontowanie w niej zamka meblowego, to drzwi do pokoju, w którym znajdowała się szafa, również zamykane były na zamek, a do pokoju tego wstęp miał jedynie skarżący. Już w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżący podał, że szafa została zdemontowana w związku z trwającym remontem, co winno było skutkować ponownym sprawdzeniem przez organ warunków, w jakich broń była przechowywana, chociażby w drodze dokonania kolejnego sprawdzenia zabezpieczenia broni palnej. Organ jednak nie podjął żadnych innych czynności – oprócz pierwszego i jedynego ustalenia warunków przechowywania broni – na których powinien oprzeć ustalenia faktyczne w zakresie objętym dyspozycją art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji podał, że nie wiadomo co wynika ze stwierdzenia, że skarżący szafę już zdemontował. W razie wątpliwości co do twierdzeń skarżącego organ winien je wyjaśnić. Było to o tyle istotne, że to szafa pancerna do przechowywania broni była zdemontowana na czas remontu, co – w konsekwencji wskazywało – że stan nieprawidłowego przechowywania broni jest przejściowy. Nie wiadomo też na jakiej podstawie organ przyjął, że skarżący co najmniej od dnia [...] października 2000 r. przechowuje broń niezgodnie z przewidzianymi przepisami wymogami. Organ więc nie odniósł się do tego, czy nieprawidłowe przechowywanie broni ma charakter przejściowy, ani nie wskazał, dlaczego w konkretnych warunkach zaistniałych w niniejszej sprawie właściwe jest skorzystanie z uprawnienia do cofnięcia pozwolenia na broń. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było cofanie broni w każdym przypadku zaistnienia przesłanek z ww. przepisu to zobligowałoby organ do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, tymczasem kwestię tę pozostawił uznaniu organu. Rozważając zastosowanie powyższego przepisu organ winien mieć na uwadze, czy warunki przechowywania broni są zbliżone do zasad, o których mowa w art. 32 ustawy, czy też od tych zasad w sposób znaczący odbiegają. Aby możliwa była sądowa ocena legalności decyzji w aspekcie przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 cyt. ustawy, uzasadnienie decyzji musi zawierać przesłanki, którymi kierował się organ rozstrzygając o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na bron palną myśliwską z uwagi na naruszenie zasad przechowywania broni, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Przy braku tych przesłanek decyzję w tym zakresie należy uznać za dowolną. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego uznaje, iż dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru mają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie jego osoby w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 6 tejże ustawy. W tym celu powinien dokonać oceny zgromadzonych dotychczas dowodów dotyczących bezpośrednio skarżącego. Wymóg dostatecznego i szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy dotyczy w równym stopniu zasad przechowywania broni przez skarżącego, a co się z tym wiąże ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego w taki sposób, aby możliwa była kompleksowa ocena postawy skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwolą organowi na podjęcie decyzji realizując przesłankę wskazaną w art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 tej ustawy. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd uznał, że obie zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 tejże ustawy, a także prawa procesowego, gdyż organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji, opierając rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności o art. 152 tejże ustawy, zaś o kosztach postanawiając na zasadzie art. 200 ww. ustawy.