I OZ 667/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Mazur (del.) po rozpoznaniu w dniu 9 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1037/07 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie . Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną W. K., reprezentowanego przez pełnomocnika z urzędu, adwokata M. P., wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1037/07, oddalającego skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna wniesiona została, mimo iż nie zostało sporządzone uzasadnienie wyroku. W. K. z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia zwrócił się w dniu 22 września 2007 r., uchybiając terminowi wskazanemu w art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 października 2007 odmówił sporządzenia uzasadnienia wskazanego wyroku, a orzeczenie to stało się prawomocnym po oddaleniu zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I OZ 107/08 W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego termin do wystąpienia ze skargą kasacyjną rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzonym na w trybie wskazanym w art. 141 § 2 powołanej ustawy, a z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie uzasadnienie nie zostało sporządzone, Sąd I instancji uznał, że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zażalenie na to postanowienie wniósł W. K., reprezentowany przez tego samego adwokata, domagając się uchylenia orzeczenia w całości i zarzucając mu naruszenie art. 247 P.p.s.a. oraz art. 177 § 1 w zw. z art. 173 § 1 tej ustawy i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego stwierdził, że niezasadnym jest stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że wniesienie skargi kasacyjnej jest możliwe tylko wówczas, gdy strona zażądała w terminie siedmiu dni od ogłoszenia wyroku doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Zdaniem adwokata działającego w sprawie stwierdzenie takie stanowi dodatkowy warunek dopuszczalności skargi kasacyjnej, nieprzewidziany przepisami. Zdaniem pełnomocnika skarżącego sporządzenie uzasadnienia wyroku ma na celu jedynie umożliwienie stronie zapoznanie się z tokiem rozumowania Sądu oraz argumentacją, jaka stanowiła przesłankę rozstrzygnięcia, nie może jednakże stanowić warunku dopuszczalności skargi kasacyjnej. Ponadto podkreślono, iż odrzucenie skargi kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika działającego w ramach prawa pomocy przyznanego stronie, narusza art. 247 w zw. z art. 193 P.p.s.a., zgodnie z którym niedopuszczalne jest przyznanie prawa pomocy stronie, której skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Skoro Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika celem sporządzenia skargi kasacyjnej, to – zdaniem autora skargi – uznać należy, iż środek zaskarżenia wnoszony przez W. K. nie był uznany za oczywiście bezzasadny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć trzeba, iż zupełnie niezasadnym jest postawiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 247 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, a poprzez odesłanie z art. 193 P.p.s.a. zastosowanie ma on również w przypadku prawa pomocy przyznawanego na etapie postępowania kasacyjnego. W przedmiotowej sprawie nie może być mowy o oczywistej bezzasadności skargi kasacyjnej W. K., bowiem – jak wskazał to Sąd I instancji – skarga ta była jedynie niedopuszczalna z uwagi na niedopełnienie wymogów formalnych i z tego powodu podlegała odrzuceniu. Zasadnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż warunkiem koniecznym dla stwierdzenia dopuszczalności skargi kasacyjnej jest wcześniejsze doręczenie stronie odpisu orzeczenia, które podlega zaskarżeniu, wraz z jego uzasadnieniem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie takie – wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony nie będące jedynie informacją o argumentach Sądu – sporządzone winno być na wniosek skarżącego, o jakim mowa w art. 141 § 2 P.p.s.a., który powinien być złożony w terminie siedmiu dni od ogłoszenia wyroku oddalającego skargę W. K.. Na bieg tego terminu nie ma wpływu fakt, iż skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika celem sporządzenia skargi kasacyjnej. Podkreślić także trzeba, że zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wystąpienia ze skargą kasacyjną rozpoczyna swój bieg nie od dnia ogłoszenia wyroku, czy też od momentu ustanowienia dla strony zastępstwa procesowego w ramach prawa pomocy – a taki pogląd w istocie prezentuje ustanowiony w sprawie pełnomocnik – ale właśnie od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Z treści tego przepisu wynika jasno, że sporządzenie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia jest warunkiem koniecznym do wniesienia skargi kasacyjnej, która jest środkiem sformalizowanym i dlatego objętym w jej sporządzeniu tzw. przymusem adwokacko – radcowskim. Wymóg ten ma gwarantować stronie, że środek procesowy, sporządzany w jej imieniu przez profesjonalnego pełnomocnika, zobligowanego do znajomości obowiązujących przepisów i procedur, będzie pozbawiony wad i braków dyskwalifikujących jego dopuszczalność. Wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia po upływie ustawowego terminu – w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił postanowieniem z dnia 30 października 2007 r. sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 11 września 2007 r., zaś zażalenie na to postanowienie oddalone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt I OZ 107/08 – spowodowało, że wniesiona w sprawie skarga kasacyjna nie mogła być przez Sąd rozpoznana, gdyż termin do wystąpienia z tym środkiem zaskarżenia nie rozpoczął w ogóle swojego biegu. Adwokat, działający w imieniu W. K., winien był wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i dopiero po jego ewentualnym uwzględnieniu i doręczeniu stronie uzasadnienia orzeczenia możliwe byłoby wniesienie skargi kasacyjnej. Jednakże zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie upłynął już także termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie wskazanego wyżej terminu, bowiem zgodnie z art. 87 § 2 wniosek taki złożyć trzeba w terminie siedmiu dni od chwili ustania przyczyny uchybienia, a w niniejszym postępowaniu moment taki nastąpił najdalej w chwili doręczenia pełnomocnikowi skarżącego postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną, z którego dowiedział się, wniosek strony o sporządzenie uzasadnienia wyroku został złożony po terminie. Doręczenie tego postanowienia nastąpiło w dniu 23 lipca 2008 r., a zatem termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia minął w dniu 30 lipca 2008 r. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.