II SA/Kr 1225/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [....] w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie WSA Piotr Głowacki NSA Jan Zimmermann / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2007 r. sprawy ze skargi ,,[ ]" SA z siedzibą w na decyzję Wojewody z dnia w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych - skargę oddala - II SA/Kr 1225/06 UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją z dnia .........2006 r. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez R.Z - firmę ,,[......]" S.A. w K. , określonych jako "ustawienie nośnika reklamowego (tablicy reklamowej) o wymiarach 3x4 m" przy .......... W uzasadnieniu napisano, że zgłoszone roboty budowlane polegają na wybudowaniu wolnostojącej konstrukcji wsporczej pod tablicę reklamową, dla zamocowania której zaprojektowano podstawę fundamentową (betonowy element stabilizujący), bezpośrednio na gruncie. Budowa takiej konstrukcji nie mieści się w katalogu robót wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane i wykracza poza zakres robót, które mogą być przyjęte zgłoszeniem. Napisano, że zgodnie z art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są roboty budowlane polegające na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych (...)" Za "instalowanie", uznaje się roboty budowlane polegające na instalowaniu w sposób rozłączny lub rozłączny np. tablic, krat, urządzeń i innych elementów na istniejącym obiekcie. Wnioskodawca zobowiązany więc jest do uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu wniesionym przez ,,[......]" S.A. w P. , .....zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa: 1) art. 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie, 2) art. 30 ust.6 pkt. l ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie. 3) art. 10 KPA poprzez nie umożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, 4) art. 7 i 77 KPA poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego, 5) art. 107 § 3 KPA poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego odwołania wskazano następujące argumenty: 1) Skarżąca Spółka dokonała zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego w trybie art. 29 ustawy Prawo budowlane. Przy czym podstawę prawną stanowić mógł nie tylko art. 29 ust. ł pkt 22, ale również art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy. Z treści cyt. przepisu wynika, że dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie. Nieuprawniony jest pogląd, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane dotyczy wyłącznie instalowania tablic reklamowych na istniejących obiektach. 2) Organ błędne zastosował przepis art. 30 ust. 6 ustawy, nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. 3) Brak jest w aktach dokumentów potwierdzających umożliwienie skarżącej czynny udział w postępowaniu, jak również brak jest adnotacji o przyczynach odstąpienia od ww. zasady. 4) Organ l instancji potraktował wybiórczo dowody dołączone do wniosku dokonując ustaleń, że skarżąca nie dokonuje instalacji urządzenia reklamowego w trybie art. 29 ust. 2 pkt. 6, ale robót budowlanych nie korzystających ze zwolnienia. W szczególności organ nie wziął pod uwagę opinii projektanta, który opisał zarówno nośnik reklamowy, sposób jego posadowienia i konstrukcję, z których to informacji wynika, iż jest to urządzenie składające się z półelementów, które następnie będą składane w jedną całość, a więc "instalowane" na gruncie. 5) Uzasadnienie decyzji nie odpowiada regułom k.p.a. Organ l instancji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz dowodów którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz nie wskazał dlaczego tak postąpił. Organ nie wziął pod uwagę opisu nośnika reklamowego sporządzonego przez architekta i załączonego do wniosku. Organ l instancji nie wziął w ogóle pod uwagę faktu, że nośnik reklamowy skarżącej jest gotowym elementem konstrukcyjnym, który może być ustawiony w dowolnym miejscu, bez konieczności wykonywania fundamentu, bezpośrednio na gruncie, który ustawia się za pomocą dźwigu samojezdnego. Skarżąca zamierzała zainstalować urządzenie reklamowe zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a organ bezpodstawnie przyjął, że skarżąca ma wykonać roboty budowlane innego rodzaju. Ponadto organ powinien w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić podstawę prawną wydanej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Samo stwierdzenie, że "budowa nośników reklamowych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę" nie czyni zadość w/w wymaganiom. Wojewoda ............. decyzją z dnia .................utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda napisał, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 Kpa, skoro postępowanie administracyjne jest prowadzone z udziałem tylko jednej strony, będącej zarazem wnioskodawcą jak i adresatem decyzji, - a jednocześnie materiał dowodowy, tj. wniosek inwestora, jest dostatecznie jasny dla oceny organu wyrażonej w decyzji. Obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego nie nakładają na organ obowiązku zapoznania strony z projektem decyzji. Wojewoda napisał dalej, że w art. 29 Prawa budowlanego wymienione zostały obiekty budowlane i roboty budowlane, których realizacja jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i które mogą być wykonywane w oparciu o zgłoszenie. Zawarty w tym przepisie katalog stanowi zbiór zamknięty. Oznacza to, że tylko budowa tych obiektów i tylko te roboty budowlane są wyłączone spod działania ogólnej zasady, zawartej w art. 28 Prawa budowlanego. W art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest mowa, iż zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jak z powyższego wynika ustawodawca objął zwolnieniem tylko prace polegające na instalowaniu. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalowanie". Instalacja, czyli zakładanie czy montowanie jest to łączenie elementów (urządzeń technicznych) w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub nierozłączny za pomocą spawu, nitów, klei itd. Wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu stanowi budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego za "budowlę" uznaje się między innymi "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Dodać w tym miejscu należy, że ustawodawca w art. 3 pkt 3 ww. ustawy zaliczył do budowli również "fundament pod ... urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów, składających się na całość użytkową". Podstawa z gotowego elementu stabilizującego wraz z konstrukcją wsporczą, do której zainstalowana jest tablica reklamowa nie został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie wskazać należy, że również takie roboty jak ustawienie gotowego obiektu na nieruchomości stanowią w rozumieniu Prawa budowlanego roboty budowlane (art. 3 pkt 7). Czynnikiem decydującym o kwalifikacji danego urządzenia reklamowego jest, czy urządzenie to jest trwale związane z gruntem, czy też nie. Zgodnie z art. 3 pkt l lit. b i pkt 3 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane, za obiekt budowlany-budowlę uważa się, między innymi "wolno stojące trwale z gruntem związane urządzenia reklamowe". Nie decyduje przy tym fakt, czy dana budowla ma na przykład fundamenty, ale czy jest trwale związana z gruntem. Ponieważ projektowana reklama jest konstrukcją przymocowaną do słupów, zamocowanych do betonowej podstawy (elementu stabilizującego), która musi stawiać czoło parciu wiatrów oraz innych warunków atmosferycznych, to musi być też w odpowiedni sposób powiązana trwale z gruntem, nawet jeśli ta podstawa nie będzie zagłębiona w gruncie. W dniu ........2006 r. ,,[......" S.A. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga ta jest niemal równobrzmiąca ze wniesionym wcześniej odwołaniem. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kluczowym zagadnieniem w analizowanej sprawie jest to, czy roboty zgłoszone przez Spółkę ,,[.....]" stanowią "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 z późn. zm.), czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Art. 3 pkt 3 cyt. ustawy nakazuje traktować jako "budowlę" m. in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie ze zgłoszeniem skarżącej Spółki planuje ona ustawienie nośnika reklamowego, będącego wolnostojącą konstrukcją wsporczą o podstawie fundamentowej - betonowej, posadowionej bezpośrednio na gruncie. Posadowienie tej podstawy "na gruncie" a nie w gruncie co prawda pozwala na twierdzenie, że nie jest to podstawa "trwale związana z gruntem", ale też samo jej zaplanowanie wyklucza wniosek, że mamy do czynienia jedynie z "instalacją" tablicy reklamowej czy urządzenia reklamowego. Należy tu wskazać, że zasadą prawa budowlane jest to, że wszelkie zamierzenia budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast wyliczenie tych kategorii, co do których zamiast obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę istnieje obowiązek zgłoszenia jest zespołem wyjątków od przyjętej zasady. Nie pozwala to na ich wykładnię rozszerzającą. Skoro więc zamierzenie skarżącej Spółki nie stanowi "instalacji" tablicy reklamowej na jakiejś istniejącej już podstawie, ale polega również na wzniesieniu tej podstawy w postaci betonowej, to nie ma do niego zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 cyt. Ustawy. Spółka powinna zatem uzyskać pozwolenie na budowę planowanego obiektu. W przedstawionej sytuacji zarzuty strony skarżącej nie są trafne. Ze względu na powyższe ustalenia nie można uznać, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy prawa budowlanego. Stosując przepisy ustawy do ustalonego stanu faktycznego organy te nie popełniły błędu. Nie można również twierdzić, że doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przynajmniej w zakresie, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia mogłyby wpłynąć na rozstrzygnięcie Sądu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, póz. 1270). W szczególności w aktach sprawy nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Skoro zaplanowana inwestycja została jasno opisana we wniesionym zgłoszeniu nie było potrzeby dodatkowego wysłuchiwania wnioskodawcy. To samo dotyczy postępowania dowodowego. Wbrew twierdzeniu skargi organy obu instancji wzięły pod uwagę załączony opis nośnika reklamowego i właśnie w oparciu o ten opis uznały, że nie ma się on składać jedynie z ruchomego elementu konstrukcyjnego, ale obejmuje również betonową bazę, która ma być posadowiona w przewidzianym punkcie. Wojewoda ........... wyjaśnił to w obszernym uzasadnieniu, które nie narusza dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i skargę oddalił w oparciu o art. 151 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.