I OSK 2013/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia NSA Jacek Hyla Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 19 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1053/06 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 29 września 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1053/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku, Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział ppłk. M. K. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Powyższa decyzja zapadła na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w wojskowych komendach uzupełnień, stanowiącego, że Wojskowa Komenda Uzupełnień w O., w której ppłk M. K. pełnił zawodową służbę wojskową, z dniem 1 listopada 2003r. uległa przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną. Skutkiem tego było zmniejszenie stanu etatowego jednostki, w konsekwencji czego zajmowane przez M. K. stanowisko służbowe uległo likwidacji i brak było możliwości zaproponowania mu innego stanowiska służbowego, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji wojskowych. Od decyzji tej M. K. nie złożył odwołania. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną dla celów ewidencyjnych, zwolnił ppłk. M. K. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2003 r. i przeniósł do rezerwy na skutek upływu, skróconego na wniosek żołnierza, terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez organ wojskowy. W dniu 14 listopada 2005r., M. K., powołując się na przepisy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, zarzucając, iż przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż zajmowane przez niego stanowisko służbowe faktycznie uległo likwidacji dopiero w dniu 1 listopada 2003 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...], wszczęto postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wyższego Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], lecz po jego przeprowadzeniu nie stwierdzono wad wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] w przedmiocie wypowiedzenia ppłk. M. K. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wskazano na okoliczność, że M. K. nie odwołał się od wręczonego mu wypowiedzenia, co świadczy o tym, że w owym czasie nie kwestionował jego zasadności. Podkreślono, że skorzystał on z możliwości jaką stwarzała w tym okresie ustawa z dnia 25 maja 2001r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001-2006 (Dz. U. Nr 76, poz. 804 z późn. zm.). Przepis art. 14 tej ustawy dawał możliwość skrócenia okresu wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy i otrzymania z tego tytułu odszkodowania, niezależnie od wszystkich innych należności przysługujących mu z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zdaniem organu, w sprawie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Decyzją z dnia [...], nr [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w motywach rozstrzygnięcia powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Wskazano, że organ administracji nie jest związany rozstrzygnięciami zapadłymi w innych indywidualnych sprawach, dotyczących innych osób. Na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc jej o uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], zarzucając powyższym decyzjom naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. oraz przepisów postępowania, stanowiących podstawę ich wydania, polegających na przyjęciu w świetle przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, że dopuszczalne było wydanie decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego w sytuacji, gdy stan etatowy jednostki uległ zmniejszeniu w dniu 1 listopada 2003r. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 32 Konstytucji RP i praktycznie wszystkich zasad postępowania administracyjnego. Wyrokiem z dnia 29 września 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1053/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Sąd wskazał, że wyrażona w art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych oznacza, że decyzje te nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym i samodzielnym postępowaniem zmierzającym do ustalenia, czy nastąpiło między innymi rażące naruszenie prawa, czy też naruszenie zwykłe. Z powyższymi pojęciami ustawa wiąże bowiem różne skutki prawne. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie można mówić o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszaniem prawa. Wskazano, że dla prawidłowości rozkazów personalnych istotne jest, aby były one wydane najwcześniej z chwilą wejścia w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...], a zatem w dniu 3 września 2002r. W przedmiotowej sprawie wypowiedzenie M. K. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zostało dokonane decyzją z dnia [...] grudnia 2002r., a zatem po wejściu w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Sąd podkreślił, że w aktach personalnych znajduje się notatka z rozmowy służbowej przeprowadzonej z M. K. w dniu [...] września 2002r, uprzedzająca o zamiarze wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w trybie dokonania wypowiedzenia przez organ wojskowy, w trakcie której zainteresowany nie zgłosił żadnych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (jedn. tekst Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) wynika, że musi istnieć związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego i taki związek w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie występuje. Analiza akt personalnych skarżącego pozwala także na stwierdzenie, że spełniona została również druga przesłanka wymagana do wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, to jest braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Według Sądu organy orzekające w sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności przedmiotowego wypowiedzenia. Decyzja ta nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. Bowiem istnienie jednostkowych decyzji odmiennie traktujących innych żołnierzy, jak podaje skarżący, przy identycznym stanie faktycznym, nie uzasadnia zarzutu nierównego traktowania obywateli, zatem zarzut naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP, nie jest uzasadniony. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006r. skargę kasacyjną złożył M. K., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu drugiej instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 78 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) - poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie wobec Skarżącego, w sytuacji bowiem, gdy jednostka wojskowa (WKU O.), w której skarżący pełnił służbę podlegała przeformowaniu (lecz stan etatowy tej jednostki zmniejszył się dopiero w dniu 1 listopada 2003r.), rażąco naruszało prawo dokonywanie wypowiedzenia skarżącemu przed datą zmniejszenia się stanu etatowego tej jednostki choćby o jedno stanowisko i oceny Sądu w tym względzie przeciwne temu stanowisku są wadliwe prawnie (nie odpowiadają prawu); 2. naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przez nieuwzględnienie skargi mimo dającego się stwierdzić naruszenia prawa materialnego przez organ skarżony, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów art. 133 § 1 zd. 1 w związku z art. 106 § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i w związku z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem wadliwość wyroku z powodu naruszenia przytaczanych powyżej przepisów postępowania, jest w szczególności konsekwencją naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasady swobodnej oceny dowodów, która w danym przypadku była oceną formułowaną bez udowodnienia w postępowaniu faktów do których się odnosiła (brak dowodów na zmniejszenie się stanu etatowego WKU w O. przed dniem 10 stycznia 2003r.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego a wypowiedzeniem, wynikający z art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, powinien być realny, a nie jedynie potencjalny, teoretyczny, natomiast w niniejszej sprawie zmniejszenie stanu etatowego nastąpiło dopiero z dniem 1 listopada 2003r. Ta okoliczność wynika wprost z treści rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...]. Organ wojskowy nigdy nie wykazał dokumentem urzędowym faktu zmniejszenia się stanu etatowego jednostki Skarżącego (choćby o jedno stanowisko służbowe) przed datą dokonania mu wypowiedzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis, przy czym obie te podstawy nie mogą zachodzić równocześnie. Na wstępie swych rozważań, należy zauważyć, że Sąd w zasadzie nie jest władny kwestionować zasadności zmian strukturalnych i organizacyjnych w Siłach Zbrojnych pod względem celowości i prowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej polityki kadrowej. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i sprowadza się wyłącznie do badania, czy nie noszą one cech dowolności, a więc, czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego i poprzedził swoje rozstrzygniecie wszechstronnym i dogłębnym rozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W niniejszej sprawie podstawę skargi kasacyjnej stanowi zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z jego dyspozycji wynikają dwa warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby organ wojskowy mógł dokonać wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierzowi zawodowemu: 1) jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, 2) brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe. Dla precyzyjności niniejszego wywodu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne podkreślenie, że pojęcie "rozformowanie" oznacza likwidację, rozwiązanie, natomiast "przeformowanie" to przekształcenie, uformowanie na nowo. W rozpoznawanej sprawie pierwsza przesłanka uzasadniająca dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego w trybie art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, niewątpliwie została spełniona i jej zaistnienie nie jest przez skarżącego kwestionowane. Niespornym bowiem jest, że jednostka, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową uległa przeformowaniu, w wyniku czego z dniem 1 listopada 2003r. nastąpiło zmniejszenie jej stanu etatowego, a stanowisko zajmowane przez M. K. w Wojskowej Komendzie Uzupełnień uległo likwidacji. Nie ulega też żadnej wątpliwości, że wskutek upływu skróconego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego (który to okres został skrócony na wniosek samego skarżącego), M. K. z dniem [...] lutego 2003r. został przeniesiony z zawodowej służby wojskowej do rezerwy. Wskazać jednak należy, że ustalony w art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych warunek, jakim jest brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, odnosi się wyłącznie do jednostki organizacyjnej, w której żołnierz pełnił służbę, przy czym musi istnieć związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego. Wypowiedzenia stosunku służbowego można zatem dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów, a organ wojskowy przy dokonywaniu wypowiedzenia stosunku służbowego, nie ma obowiązku wykazania braku możliwości wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe w innych jednostkach organizacyjnych (por. wyr. NSA z dnia 9 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1377/01 oraz z dnia 26 lipca 2001r., sygn. akt II SA 2673/00). W związku z tym, skoro dokonane skarżącemu wypowiedzenie stosunku służbowego wynikało z likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego w jednostce, w której pełnił on zawodową służbę wojskową, zaś brak było możliwości zaproponowania mu innego stanowiska służbowego, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji wojskowych, to uznać należy, że istniała podstawa do zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy. Co zaś do zarzutu skarżącego, że doręczono mu decyzję o wypowiedzeniu przed przeformowaniem Wojskowej Komendy Uzupełnień, w której pełnił służbę, wskazać należy, że jest on chybiony w świetle okoliczności, że wypowiedzenie doręczono skarżącemu w dniu 10 stycznia 2003r. (co potwierdził własnoręcznym podpisem), w związku z czym termin rozpoczął swój bieg od dnia 1 lutego 2003r. (pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia), a zatem, gdyby nie dokonano skrócenia okresu wypowiedzenia (o co wnosił sam skarżący), to jego koniec przypadłby w dacie faktycznego zakończenia procesu zmniejszania liczby stanowisk etatowych w Wojskowej Komendzie Uzupełnień, bowiem powołana ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przewidywała dziewięciomiesięczny okres wypowiedzenia stosunku służbowego, o czym stanowi art. 79 ust. 4 tej ustawy. Zapis ten brzmi: "Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku określonym w art. 78 ust. 2 następuje w ostatnim dniu dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia". W związku z powyższym uznać należy, że uzasadnienie faktyczne i prawne dokonane w zaskarżonym wyroku nie budzi zastrzeżeń, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył obowiązującego prawa, w związku z czym niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Odnośnie oceny zasadności wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, należy wskazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Jeśli zaś z orzeczenia wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej. Wskazać bowiem należy, że art. 145 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy, a więc wynik sprawy, a nie sposób postępowania Sądu przed określeniem wyniku tego postępowania. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 tej ustawy mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za nietrafny uznać należy także zarzut naruszenia art. 133 § 1 zd. 1 w związku z art. 106 § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zarzut ten został sformułowany wadliwie. Bowiem zarzut naruszenia tych przepisów mógłby mieć zastosowanie wówczas, gdyby zostało także wskazane naruszenie art. 106 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednak w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna takiego zarzutu nie podniosła. Naczelny Sąd Administracyjny natomiast nie jest uprawniony do uzupełnienia postawionych zarzutów, bowiem do jego zadań należy zbadanie postawionych zarzutów w granicach skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.