VIII SA/Wa 502/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot, Asesor WSA Andrzej Kuna /sprawozdawca/, Protokolant Anita Sałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Na podstawie art. 126 ust. 1 pkt 9 i art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 roku Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 21 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 roku w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 ze zm.) - po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego wszczętego w dniu 16 kwietnia 2007 roku przeciwko kpr. D.K. - starszemu strażnikowi działu ochrony Zakładu Karnego w Z., dalej skarżącemu, obwinionemu o to, że w dniu 14 kwietnia 2007 roku około godz. 18.30 stawił się do służby w Zakładzie Karnym w stanie po spożyciu alkoholu uniemożliwiającym wykonywanie zadań służbowych. Dyrektor Zakładu Karnego w Z. orzeczeniem z dnia [...] wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Pismem z dnia 14 maja 2007 roku skarżący złożył zażalenie podnosząc, że wymierzona kara jest zbyt surowa, ponieważ nie uwzględniono pozytywnych opinii służbowych. W oparciu o art.132 ust.2 ustawy o Służbie Więziennej i § 52 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w W. orzeczeniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W lakonicznym uzasadnieniu Sąd Dyscyplinarny przywołał art.125 ust.3 pkt.7 ustawy o służbie więziennej oraz powołał się na fakt uprzedniej karalności skarżącego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący stwierdza, że wymierzona kara jest niewspółmierna do stopnia zawinienia. Przy orzekaniu Sąd Dyscyplinarny nie uwzględnił pozytywnych opinii służbowych, a wymierzona uprzednio kara dyscyplinarna dotyczyła zupełnie innego błahego przewinienia. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia W odpowiedzi na skargę Sąd Dyscyplinarny podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia powyższych zasad skarga zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym faktem jest, że skarżący w dniu 14 kwietnia 2007 roku stawił się do pracy pod wpływem alkoholu. Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Służby Więziennej uregulowana została ustawą z dnia 26 kwietnia 1996 r o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.), natomiast zasady i tryb postępowania dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy tej służby uregulowane zostały w wydanym na podstawie delegacji ustawowej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 ze zm.), w brzmieniu tych aktów obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przepis art. 126 ust. 1 powołanej ustawy o Służbie Więziennej zawiera katalog kar dyscyplinarnych, wśród których kara wydalenia ze służby jest karą najsurowszą. Szczegółowe zasady wymierzania kar określone zostały w rozdziale 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Zgodnie z §3 ust. 1 tego aktu przy wymiarze kary bierze się pod uwagę m.in. rodzaj i wagę przewinienia, pobudki czynu, stopień winy, zachowanie się obwinionego przed i po popełnieniu przewinienia, okres pozostawania w służbie i opinię służbową. Zgodnie z § 3 ust. 2 tego aktu wymiar kary dyscyplinarnej powinien ponadto uwzględniać skutki przewinienia, czy popełnione było pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego oraz czy w stosunku do funkcjonariusza jest już orzeczona kara dyscyplinarna. W świetle powyższego należy wskazać, iż wymierzając karę należy brać pod uwagę zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające. W niniejszej sprawie ustalając wysokość kary dyscyplinarnej wymogów określonych w powołanych przepisach nie zastosowano. Wymierzając najsurowszą z możliwych kar dyscyplinarnych organy obu instancji nie uwzględniły pozytywnych opinii służbowych. Z treści uzasadnień wydanych w sprawie decyzji wynika bowiem, iż podstawowe znaczenie dla wymiaru kary miało wcześniejsze wymierzenie skarżącemu kary surowej nagany oraz niezatarcie tej kary. Jednakże charakter obu przewinień jest zdecydowanie różny. W przypadku wcześniejszej kary skarżącemu przypisano przewinienie polegające na wykonywaniu obowiązków oddziałowego sprzecznie z obowiązującymi przepisami. Podniesienie w uzasadnieniu wyłącznie kwestii uprzedniej karalności skarżącego, świadczy jednoznacznie, że organ orzekający nie uwzględnił przy wymiarze kary wszystkich okoliczności wskazanych w § 3 powołanego rozporządzenia, naruszając tym samym zasady wymiaru kary dyscyplinarnej. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni zarówno dyspozycje art. 126 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, jak również § 3 omawianego rozporządzenia. Mając zatem na uwadze, iż zaskarżone orzeczenie zostało podjęte z naruszeniem powołanych przepisów, Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na zasadzie art. 152 p.p.s.a