VI SA/Wa 1400/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę "P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13.260,- złotych - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 9 stycznia 2007 r., podczas kontroli należącego do strony skarżącej pojazdu marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez M. G., przeprowadzonej w W., na drodze wojewódzkiej nr [...], stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójną oś napędową pojazdu o 9,71 tony (nacisk na podwójną oś napędową wynosił 24,21 tony), a także przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 6,66 tony (rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosiła 38,66 tony). Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłaszał do jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń (vide: Protokół kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. – k. 6 akt administracyjnych). Pismem z dnia 15 stycznia 2007 r. organ powiadomił skarżącą spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, przesyłając stronie kserokopię w/w protokołu kontroli, a także kserokopię świadectwa legalizacji wag oraz protokołu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, na którym dokonano kontroli pojazdu należącego do strony. Ponadto organ pouczył stronę m.in. o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - działając m.in. na podstawie przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c ust. 1 i 2, art. 41 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) w zw. z art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), oraz § 3 ust. 1 pkt 8, § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2002 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), a także na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz Lp. 6 pkt 9 lit. d), Lp. 6 pkt 9 lit. e), Lp. 9 pkt 15 lit. c) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych - nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 13.260,- złotych z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia drogą wojewódzką nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ – powołując się na ustalenia dokonane w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 9 stycznia 2007 r. - wskazał, iż w wyniku dokonanego ważenia pojazdu skarżącej stwierdzono nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu w wymiarze 24,21 t, co spowodowało przekroczenie dopuszczalnego nacisku (14,4 t) o 9,71 t, na drodze wojewódzkiej nr [...] o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W konsekwencji organ I instancji uznał, iż zachodziła podstawa do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 11.820,- zł, zgodnie z Lp. 6 pkt 9 lit. d) i Lp. 6 pkt 9 lit. e) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Ponadto organ wskazał, iż w wyniku dokonania ważenia czteroosiowego pojazdu stwierdzono, że rzeczywista masa kontrolowanego pojazdu samochodowego wyniosła 38,66 t, co spowodowało przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu (32 t) o 6,66 t., co w konsekwencji dało podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.440,- zł, zgodnie z Lp. 9 pkt 15 lit. c) załącznika nr 2 do cyt. ustawy. Skarżąca spółka złożyła w dniu 28 lutego 2007 r. odwołanie od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie wydanej decyzji strona zarzuciła organowi I instancji rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż brak jest podstaw do uznania wyników ważenia pojazdu za miarodajne z uwagi na niewłaściwy przebieg całego procesu ważenia pojazdu w dniu 9 stycznia 2007 r. Zdaniem skarżącej spółki wynikało to z nieodpowiedniego przygotowania placu wagowego, a w szczególności zagłębień wagowych, które znajdują się na placu. Według skarżącej zagłębienia wagowe, wykorzystane do ważenia, nie pasowały do wag, którymi ważono pojazd należący do spółki, zaś same wagi nie były przystosowane do miejsca, na którym ten pojazd ważono. Skarżący wskazał, iż powierzchnia placu w obrębie wag była i jest popękana, a także posiada nierówną powierzchnię. Skarżąca stwierdziła ponadto, iż zagłębienia w powierzchni, będące podłożem do ułożenia wag są nieodpowiednie, albowiem w zagłębieniach tych gromadzi się woda. Strona wskazała, iż w takim przypadku zagłębienia do wag powinny być wyposażone w urządzenia odwadniające. Zdaniem skarżącej zagłębienia w powierzchni placu, na którym ważono samochód spółki nie są wyposażone w takie urządzenia, a więc nie odpowiadają wymaganiom wskazanym w przepisie § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz.U. z 2004 r. Nr 35, poz. 316). Według skarżącej brak urządzeń odwadniających w zagłębieniach wagowych jest niewątpliwie poważnym uchybieniem wpływającym na możliwość zafałszowania uzyskanych podczas ważenia wyników. W konsekwencji strona uznała, iż ważenie dokonane w miejscu, które nie odpowiada podstawowym wymogom, należałoby uznać jako wadliwe, zaś wynik tego ważenia nie może posłużyć jako podstawa do wymierzenia kary pieniężnej. Dodatkowo skarżąca spółka podniosła, iż zagłębienia wagowe powinny być dostosowane do wag zarówno pod względem szerokości, długości, jak i głębokości, albowiem różnice parametrów objętościowych używanych wag oraz parametrów zagłębień wagowych mogą być przyczyną znacznych odchyleń od rzeczywistych parametrów ważonego pojazdu. W ocenie skarżącej spółki ważenie pojazdu przeprowadzone w dniu 9 stycznia 2007 r. nie mogło być wykonane prawidłowo, ponieważ przeprowadzono je, używając do ważenia zagłębień wagowych, które nie spełniają wymogów określonych w cyt. rozporządzeniu, co w konsekwencji mogło wypaczyć wyniki spornego ważenia. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej – organ I instancji wydając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, posłużył się wynikiem ważenia pojazdu, który był obarczony błędem. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy - powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a także na ustalenia zawarte w protokole z przeprowadzonej w dniu 9 stycznia 2007 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącej - uznał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej organ wskazał, że z podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowcę protokołu kontroli wynika, iż pomiar nacisków na osi oraz masy całkowitej wykazał nienormatywność pojazdu. Organ stwierdził, iż funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając urządzeń, które posiadają ważną legalizację. Organ odwoławczy wskazał, iż pomiarów dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych posiadających legalizację Głównego Urzędu Miar. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego również kwestionowane przez skarżącą spółkę miejsce przeprowadzenia ważenia posiada dokument potwierdzający spełnianie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Organ II instancji podniósł, iż punkt ważenia posiada operat geodezyjny – tzw. protokół z pomiaru pochylenia terenu, który daje gwarancję przystosowania danego miejsca do przeprowadzania pomiarów parametrów pojazdów. Organ stwierdził, iż przedmiotowy protokół okazany został kierującemu pojazd wraz z legalizacjami wag, którymi dokonano ważenia pojazdu, co potwierdził kierowca podpisując bez zastrzeżeń protokół kontroli. Skarżąca spółka – działając za pośrednictwem organu - wniosła w dniu [...] lipca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. Strona - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji - zarzuciła organowi rażące naruszenie przepisów prawa. W uzasadnieniu skarżąca spółka, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko i zarzuty dotyczące wadliwości przebiegu ważenia pojazdu wynikające z nieprawidłowego przygotowania placu wagowego – stwierdziła, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzję ani razu nie odniósł się do postawionych przez spółkę zarzutów. Oznacza to – zdaniem skarżącej, iż organ dopuścił się tym samym naruszenia norm postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej i wysłuchania stron. Według skarżącej spółki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się w rzeczowy sposób bezpośrednio do zarzutów strony dotyczących procesu ważenia pojazdu spółki, które strona postawiła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła, iż błędne jest powoływanie się przez organ na fakt podpisania przez kierowcę bez zastrzeżeń protokołu z kontroli, albowiem nie dowodzi to bezbłędności pomiarów oraz nienormatywności kontrolowanego pojazdu. Strona stwierdziła, iż kierowca nie jest osobą kompetentną do oceny prawidłowości przebiegu ważenia pojazdu i wyników tej czynności. Według strony kierowca podpisując protokół nie wyraża tym samym akceptacji wyników, lecz raczej potwierdza jedynie swoją obecność podczas dokonywania pomiaru. Ponadto – zdaniem strony – kierowca podpisał ten protokół bez zastrzeżeń, ponieważ bał się postąpić inaczej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż zarzuty strony skarżącej są niezasadne, albowiem istotne jest to, iż kierowca oświadczył w protokole, że został poinformowany o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu przy użyciu wag samochodowych, zaś sporządzony zgodnie z przepisami protokół z kontroli ma wagę dowodu urzędowego i jako taki poświadcza to co w nim stwierdzono. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego organy kontrolne z urzędu znają prawo i obowiązane są je stosować, co dotyczy również przepisów o warunkach metrologicznych pomiarów. Zdaniem organu odwoławczego w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie tezy skarżącej spółki, że warunki te złamano. Organ uznał, iż wbrew zarzutom skargi w toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowano obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki "P. sp. z o.o. z siedzibą w W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego narusza prawo. Wydając przedmiotową decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. organ odwoławczy dopuścił się – zdaniem Sądu – naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a., a także art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wskazane naruszenie polegało na niewyjaśnieniu przez organ II instancji wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. Tym samym organ odwoławczy rozstrzygając w niniejszej sprawie dopuścił się – według Sądu - naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć – w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Należy wskazać, iż na podstawie art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a. istotę zasady dwuinstancyjności można ująć jako gwarancję procesową strony postępowania administracyjnego, wyrażającą się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji. Strona ma więc prawo do tego, aby jej sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty, opinie i żądania i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony (tak m.in. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 67 i cyt. tam uzasadnienie uchwały składu 5 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 82). W niniejszej sprawie skarżąca spółka, odwołując się od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nakładającej karę pieniężną – zarzuciła, iż wyniki przeprowadzonego w dniu 9 stycznia 2007 r. ważenia pojazdu nie były miarodajne z uwagi na niewłaściwy przebieg całego procesu ważenia tego pojazdu. Zdaniem skarżącej spółki wynikało to z nieodpowiedniego przygotowania placu wagowego, a w szczególności zagłębień wagowych, które znajdowały się na placu w punkcie kontrolnym. Według skarżącej zagłębienia wagowe, wykorzystane do ważenia, nie pasowały do wag, którymi ważono pojazd należący do spółki, zaś same wagi nie były przystosowane do miejsca, na którym ten pojazd ważono. Skarżąca wskazała, iż powierzchnia placu w obrębie wag była i jest popękana, a także posiada nierówną powierzchnię. Skarżąca stwierdziła ponadto, iż zagłębienia w powierzchni, będące podłożem do ułożenia wag są nieodpowiednie, albowiem w zagłębieniach tych gromadzi się woda. Strona wskazała, iż w takim przypadku zagłębienia do wag powinny być wyposażone w urządzenia odwadniające. Zdaniem skarżącej zagłębienia w powierzchni placu, na którym ważono samochód spółki nie były jednak wyposażone w takie urządzenia. W konsekwencji strona uznała, iż ważenie dokonane w miejscu kontroli, które nie odpowiadało podstawowym wymogom wskazanym w przepisach prawa, należałoby uznać jako wadliwe, zaś wynik tego ważenia nie mógł posłużyć jako podstawa do wymierzenia kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego ustosunkowując się do zarzutów skargi powołał się przede wszystkim na podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę protokół kontroli, jako na dokument potwierdzający nienormatywność pojazdu. Organ odwoławczy wskazał ponadto na fakt posiadania przez wagi użyte do kontroli ważnych legalizacji, a także powołał się na tzw. protokół z pomiaru pochylenia terenu, który - zdaniem organu - potwierdza spełnianie przez miejsce przeprowadzenia ważenia wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów. Warto zauważyć, iż również w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał jedynie na fakt sporządzenia protokołu z kontroli, który ma wagę dowodu urzędowego potwierdzającego prawidłowość stwierdzonych uchybień. Należy zauważyć, iż przepis § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, określa zasady umieszczania pomostów wag stacjonarnych (§ 5 ust. 1) oraz pomostów wag przenośnych (§ 5 ust. 2). Natomiast przepis § 5 ust. 3 cyt. rozporządzenia stanowi, iż w przypadku, gdy w dole fundamentowym może gromadzić się woda, powinien on być wyposażony w urządzenia odwadniające. W tej sytuacji uznać należy, że skoro strona skarżąca zarzuciła w odwołaniu, iż doły fundamentowe, w których umieszczone były wagi przenośne, użyte do kontroli pojazdu w dniu 9 stycznia 2007 r. nie zawierały stosownego urządzenia, o którym mowa w § 5 ust. 3 w/w rozporządzenia, to bezwzględnym obowiązkiem organu II instancji było szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii i precyzyjne ustosunkowanie się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, iż powołany przez ten organ protokół z pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia, daje gwarancję przystosowania w tym zakresie (tj. w zakresie pochyłości) danego miejsca do przeprowadzania pomiarów parametrów pojazdów. Należy jednakże wyraźnie zauważyć, iż wskazany przez organ protokół odnosi się wyłącznie do kwestii pochylenia powierzchni jezdni w strefie ważenia (vide: wymogi wskazane m.in. w § 6 cyt. rozporządzenia z dnia 10 lutego 2004 r.), natomiast nie stanowi dowodu wskazującego na prawidłowość przystosowania terenu w pozostałym zakresie, w tym w zakresie dołów fundamentowych i usytuowania w nich pomostów wagowych. Zdaniem Sądu protokół ten nie wyjaśnia również – wbrew sugestiom organu odwoławczego – pozostałych kwestii będących przedmiotem zarzutów skarżącej (vide: zarzut niedostosowania parametrów dołów fundamentowych do rodzaju użytych wag, pod względem szerokości, długości, jak i głębokości). W ocenie Sądu brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby uznać, iż fakt podpisania bez zastrzeżeń przez kierowcę samego protokołu kontroli zwalniał organ odwoławczy z wyjaśnienia w/w wątpliwości. W tej sytuacji, nie przesądzając na tym etapie zasadności w/w merytorycznych zastrzeżeń skarżącej - zgodzić się należy w pełni ze stroną, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się w uzasadnieniu w sposób rzeczowy i bezpośredni do zarzutów strony dotyczących procesu ważenia pojazdu spółki, które strona podniosła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu organ II instancji rozpoznając sprawę w wyniku odwołania wniesionego przez stronę obowiązany jest rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (podobnie: NSA /w:/ wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234). W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, nie publik.). Zdaniem Sądu utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się obrazy w/w norm postępowania, albowiem nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób precyzyjny do zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości procesu pomiarów kontrolowanego pojazdu samochodowego. W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez organ odwoławczy do przedstawionych przez stronę skarżącą wątpliwości co do rzetelności przeprowadzonych pomiarów, istotnych dla oceny zastosowania normy prawa materialnego nakładającej karę pieniężną, nie dało tej stronie możliwości ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organu. W tej sytuacji uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również decyzji organu I instancji. Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organy, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Nieprawidłowości te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku przyjęcia zasadności tezy strony skarżącej w zakresie wadliwości dokonanego procesu ważenia i jego wpływu na końcowe wyniki pomiarów, należałoby uznać, iż być może brak było jakichkolwiek podstaw do orzeczenia o karze z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organu II instancji nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Główny Inspektor Transportu Drogowego winien dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego oraz ustosunkować się szczegółowo do zarzutów skarżącej spółki. Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, iż w sytuacji, w której organ odwoławczy nie byłby w stanie samodzielnie ustosunkować się jednoznacznie do zarzutów strony, winien ewentualnie rozważyć potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego, przykładowo poprzez zastosowanie środków, o których mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania Sąd miał na względzie dyspozycję przepisu art. 200 p.p.s.a.