III SA/Łd 588/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2007 roku sprawy ze skargi H. F., prowadzącego działalność gospodarczą po firmą A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopalin oddala skargę III SA/Łd 588/07 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27, poz. 96 ze zm.) oraz art. 106 § 5 k.p.a., Wójt Gminy K. odmówił uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego – piasku "[...]" w miejscowości C. gm. K., pow. B., woj. ł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że pismem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Starostwo Powiatowe w B. wystąpiło z wnioskiem w sprawie uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego – piasku "[...]" w miejscowości C., gm. K. dla podmiotu gospodarczego A [...]. W związku z tym, iż gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. przeznaczenie terenu nie jest zgodne z wnioskowanym przedsięwzięciem odmówiono uzgodnienia koncesji. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył H. F.. Podał, że zabiegi o uzyskanie pozwolenia na prowadzenie działalności wydobywczej na terenie gminy K. w miejscowości C. rozpoczął 19 stycznia 2005 r. poprzez złożenie w Urzędzie Gminy w K. wniosku o wprowadzenie do studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego gminy K. działki nr [...] w C. i przyległych działek, jako terenów z możliwością prowadzenia eksploatacji piasku. Ponownie 10 kwietnia 2006 r. złożył wniosek w Urzędzie Gminy w K. o przeznaczenie w studium wskazanych przez niego działek na tereny z możliwością eksploatacji piasku. Ponadto podał, że 4 października 2006 r. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o udzielenie koncesji na rozpoznanie złoża kruszywa naturalnego (piasku) "[...]" w miejscowości C., gmina K.. Po uzyskaniu pozytywnych opinii i uzgodnień m.in. Wójta Gminy K., Starosta [...] w dniu [...]. wydał decyzję znak: [...] w sprawie udzielenia koncesji na rozpoznanie przedmiotowego złoża. Zachęcany przez Wójta do inwestowania na terenie Gminy K. poniósł dalsze koszty związane z rozpoznaniem złoża i wykonaniem dokumentacji geologicznej. W dniu 12 kwietnia 2007 r. złożył wniosek do Starosty [...] o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny. Marszałek Województwa [...] postanowieniem znak: [...] z dnia [...] pozytywnie zaopiniował projekt koncesji, Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. postanowieniem znak: [...] z dnia [...] uzgodnił pozytywnie udzielenie koncesji oraz Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. postanowieniem znak: [...] uzgodnił obszar i teren górniczy przedmiotowego złoża. H. F. podniósł, iż wobec wcześniejszych zapewnień ze strony Gminy o wprowadzeniu zmian do studium zagospodarowania zgodnie z jego wnioskami dziwi go stanowisko Wójta zawarte w sentencji postanowienia będącego przedmiotem zażalenia. Zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości dotyczących opisanych wyżej postępowań, a w szczególności kwestii dotyczącej rozpatrzenia przez Urząd Gminy w K. jego wniosków w sprawie zmiany przeznaczenia działek w studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego Gminy oraz wpłynięcie na stanowisko Wójta w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie podniósł, że jego wątpliwości budzi sentencja przedmiotowego postanowienia jako odmowa uzgodnienia. Prawo geologiczne i górnicze w art. 16 ust. 5 uzależnia udzielenie koncesji od uzyskania uzgodnienia z właściwym wójtem, natomiast art. 106 § 5 k.p.a. mówi o zajęciu stanowiska przez organ. Odmowa uzgodnienia w jego przekonaniu nie jest stanowiskiem organu w sprawie, ponieważ w żadnej z wyżej cytowanych ustaw nie jest zapisane, że organ uzgadnia tylko w przypadku pozytywnego załatwienia sprawy, a w innych przypadkach odmawia uzgodnienia. Zapis taki może budzić wątpliwości prawne w toku dalszego postępowania w sprawie udzielenia przedmiotowej koncesji. Postanowieniem z dnia [...]. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż wymaga koncesji. Na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy, udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Nie ulega wątpliwości, że ma tutaj zastosowanie art. 106 k.p.a., a procesową formą zajęcia stanowiska organu współdziałającego jest postanowienie. Wprowadzając wymóg uzgodnienia (współdziałania) z organami gminy, ustawodawca wskazał jednocześnie zakres tego uzgodnienia - na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jest to zupełnie inne rozwiązanie niż w art. 16 ust. 4 ustawy wprowadzającym wymóg zasięgnięcia opinii właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta na udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin. O ile w opinii organ może formułować pewne warunki, oczekiwania, czy zastrzeżenia (należy jednak podkreślić, że opinia nie ma charakteru wiążącego dla organu koncesyjnego), o tyle przedmiotem uzgodnienia powinno być stwierdzenie zgodności zamierzonej działalności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W przypadku braku zgodności zamierzonej działalności z planem lub studium, nie może dojść do uzgodnienia (uzgodnić, czyli czynić zgodnym z czymś, doprowadzić do braku rozbieżności) i wbrew stanowisku wyrażonemu przez H. F. w zażaleniu, można odmówić uzgodnienia, podając oczywiście przyczyny odmowy, co uczyniono w zaskarżonym postanowieniu. W niniejszej sprawie przedmiotem uzgodnienia jest udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" położonego we wsi C., gm. K.. Dla terenu objętego planowanym wydobyciem kruszywa brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. - uchwała Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...], działki nr [...], [...], [...], na których miałoby być powadzone wydobycie kruszywa naturalnego położone są w terenie oznaczonym symbolem EG.2 o przeznaczeniu: "utrzymanie leśnej przestrzeni produkcyjnej, gospodarka leśna podporządkowana przepisom szczególnym dotyczącym lasów ochronnych, zakaz realizacji zabudowy z wyjątkiem obiektów ściśle związanych z gospodarką leśną." Zdaniem Kolegium, zamierzona przez "A" w S. działalność polegająca na wydobyciu piasku ze złoża "[...]", gm. K. jest niezgodna z tym Studium. Organ odwoławczy wyjaśnił, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości organów jednostek samorządu terytorialnego - wójta, burmistrza, prezydenta, starosty. W sprawach tych kolegia są organami właściwymi do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub do stwierdzenia nieważności decyzji. Spełniając prośbę skarżącego i wyjaśniając kwestię nierozpatrzenia przez Wójta Gminy K. wniosków H. F. o zmianę przeznaczenia terenu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., Kolegium przekroczyłoby więc swoje kompetencje. Zdaniem Kolegium, nie ulega jednak wątpliwości, że dla terenu, na którym miałaby być prowadzona koncesjonowana działalność gospodarcza studium przewiduje wykorzystywanie go na cele leśne. Dopiero na podstawie sporządzonej dokumentacji geologicznej można uwzględnić złoże kopaliny (piasku) w studium i przyszłym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K. Udzielenie w chwili obecnej koncesji na wydobywanie piasku spowodowałoby, wbrew ustaleniom studium, przeznaczenie i wykorzystanie nieruchomości na cele nieleśne. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł, że w jego przekonaniu SKO w P. przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy nie uwzględniło kilku zarzutów oraz aspektów zawartych w zażaleniu z dnia 8 maja 2007 roku. W postanowieniu SKO stwierdziło swoją niewłaściwość w kwestii nierozpatrzenia przez Wójta Gminy K. wniosków o zmianę przeznaczenia terenu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie wskazując, zgodnie z art. 66 § 1 k.p.a., właściwego organu oraz nie informując wnoszącego podanie o treści § 2. Ponadto podniósł, że nie odniesiono się do poniesionych dotychczas przez niego kosztów związanych z uzyskaniem koncesji. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że dopiero na podstawie sporządzonej dokumentacji geologicznej można uwzględnić złoże kopaliny (piasku) w studium i przyszłym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80/2003, poz. 717 ze zm.) nie wprowadza obowiązku posiadania dokumentacji geologicznej złoża przy ubieganiu się o uwzględnienie w studium oraz w planach zagospodarowania prowadzenia na wskazanych działkach działalności gospodarczej polegającej na wydobyciu kruszywa naturalnego. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem SKO w kwestii formy uzgodnienia. W jego przekonaniu "odmowa uzgodnienia" nie jest tożsama z "nie uzgodnieniem" bądź "uzgodnieniem". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie. Powtórzyło argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto wskazało, że przedmiotem rozpoznania przez Kolegium było wyłącznie zażalenie na postanowienie Wójta Gminy K. odmawiające uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia Kolegium stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 5 Prawa geologicznego i górniczego. Stawiany przez skarżącego zarzut niezastosowania się Kolegium do przepisu art. 66 § 1 i 2 k.p.a. jest niezasadny i nie ma żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Na rozprawie w dniu 24 października 2007 r. skarżący wyjaśnił, że odebrał w Starostwie decyzję z dnia 18 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża i opłacił kwotę wymienioną w tej decyzji, czyli 616 zł. Decyzję tę wręczył mu R. L.. Przewodniczący stwierdził, że na okazanej decyzji widnieje pieczątka: inspektor R. L. i parafowany podpis. W aktach sprawy znajduje się kserokopia okazanej decyzji. Brakuje na niej pieczątki i podpisu starosty. Sąd postanowił zobowiązać Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. do wyjaśnienia, czy inspektor R. L. był w dniu 18 kwietnia 2007 r. upoważniony przez Starostę [...] do podpisania decyzji w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża. Pismem z dnia 25 października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. poinformowało, że zgodnie z przekazanymi przez Starostwo Powiatowe w B. wyjaśnieniami, decyzja Starosty [...] z dnia [...]. znak: [...], parafowana przez inspektora R. L. na każdej stronie w lewym dolnym rogu, jest tylko projektem rozstrzygnięcia, który to projekt był przesłany do uzgodnień i zaopiniowania odpowiednim organom. W kwietniu 2007 r. inż. R. L. nie miał upoważnienia Starosty do podpisywania w jego imieniu rozstrzygnięć w postaci koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża. Parafowanie decyzji jest jedynie formą jego autoryzacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.). Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Koncesji na poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin pospolitych, jeżeli jednocześnie spełnione są odpowiednio następujące wymagania: 1) obszar zamierzonej działalności nie przekroczy powierzchni 2 ha, 2) wydobycie kopaliny w roku kalendarzowym nie przekroczy 20000 m3, 3) działalność będzie prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych – udziela starosta (art. 16 ust. 2 a tej ustawy). Udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w ust. 2 a, wymaga uzgodnienia z właściwym organem nadzoru górniczego oraz zaopiniowania przez właściwego marszałka województwa (art. 16 ust. 3 pkt 6 ustawy). Zgodnie z art. 16 ust. 5 powołanej ustawy udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż prowadzone jest na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz że wydanie koncesji wymaga współdziałania starosty z organem nadzoru górniczego, marszałkiem województwa oraz właściwym wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta. Współdziałanie to uregulowane jest w art. 106 k.p.a. i dotyczy takich przypadków, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy, a także z ogólnej zasady prawa administracyjnego formującej obowiązek współdziałania tych organów. Zgodnie z § 1 art. 106 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stosownie do treści art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczy stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ, w niniejszej sprawie przez Starostę [...] w drodze decyzji administracyjnej. Najluźniejszą formą współdziałania organów administracji publicznej jest współdziałanie polegające na zasięgnięciu opinii. Współdziałanie takie polega na tym, że jeden z organów jest zobowiązany przed podjęciem decyzji do zasięgnięcia opinii innego organu. Organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu opiniującego. Współdziałanie, którego istotą jest wyrażenie opinii, zbliżone jest do konsultacji, czy też doradztwa. Inną formą współdziałania organów administracji publicznej są działania określone w przepisach prawnych jako " w porozumieniu", " po porozumieniu’" w uzgodnieniu", "po uzgodnieniu" lub wymagające uzgodnienia. "Porozumienie" i "uzgodnienie" są to bez wątpienia w języku potocznym i prawniczym zwroty w swej treści bardziej stanowcze i jednoznaczne niż "opiniowanie", zakładają bowiem jednolitość stanowiska i zgodność poglądów zainteresowanych podmiotów w danej sprawie (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 1999 r. OPK 14/98 ONSA 1999/3/80). Z przepisu art. 16 ust. 5 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze wynika, że organ udzielający koncesji na działalność obowiązany jest współdziałać z wójtem (burmistrzem czy prezydentem) przy wydaniu decyzji w trybie określonym w przepisach art. 106 k.p.a. Materialnoprawnymi podstawami współdziałania jest odwołanie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W niniejszej sprawie organem współdziałającym na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze jest Wójt Gminy K. Nie ulega wątpliwości, że miał tutaj zastosowanie art. 106 k.p.a., a więc organ współdziałający zobowiązany był do zajęcia stanowiska w określonym zakresie (uzgodnienia) i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. W tej sprawie o negatywnym stanowisku organu współdziałającego zadecydowało ustalenie, że dla terenu objętego planowanym wydobyciem kopaliny brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jak wynika z wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...], działki nr [...], [...], [...] obręb C. oznaczone są symbolem EG.2. Zgodnie z wypisem z tekstu wskazanego studium, znajdującego się w aktach sprawy, symbol EG.2 oznacza typ obszaru przeznaczonego do utrzymania leśnej przestrzeni produkcyjnej. Preferencje dopuszczalne zagospodarowania to gospodarka leśna, podporządkowana przepisom szczególnym, dotyczących lasów ochronnych, zakaz realizacji zabudowy, z wyjątkiem obiektów ściśle związanych z gospodarką leśną. Powyższe studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. wskazuje, że okoliczności brane pod uwagę przez organ współdziałający – Wójta Gminy K. przy wydaniu postanowienia o odmowie uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża – piasku "[...]" w miejscowości C., gmina K. odpowiadały rzeczywistemu stanowi rzeczy i miały wpływ na kształt stanowiska tego organu, stwierdzającego, że wydobywanie kopaliny na tym obszarze jest niezgodne z przeznaczeniem terenu. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę nie stwierdził więc takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nierozpatrzenia przez Wójta Gminy K. jego wniosków o dokonanie zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., należy wskazać, że przedmiotem oceny Sądu było zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...]. o odmowie uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny. Wskazane zaś wnioski dotyczą innej kwestii, nie objętej przedmiotowym postępowaniem. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 197). Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. E.K.