II SA/Sz 466/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2007 r. sprawy ze skargi U. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...], Nr [...], nakazał U. P. rozbiórkę płyty żelbetonowej ze zbiornikiem na gaz płynny oraz instalacji gazowej zasilającej lokal mieszkalny nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanych w miejscowości C., gmina B., działka nr [...]. Decyzję wydano na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku z pismem mieszkańców budynków mieszkalnych zlokalizowanych na działkach nr [...] w miejscowości C. z informacją, że U. P. bez zgody mieszkańców zainstalowała butlę gazową wraz z instalacją gazową w odległości 4 m od dwóch budynków mieszkalnych. W związku z tym w dniu 9 sierpnia 2006 r. przeprowadzono oględziny ww. nieruchomości i ustalono, że na działce nr [...] znajduje się płyta żelbetowa, na której ustawiony jest zbiornik na gaz płynny w odległości 10,80 m i 5,80 m od dwóch sąsiednich budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W toku dalszego postępowania ustalono, że inwestor opisanego obiektu budowlanego wykonał roboty budowlane w warunkach samowoli budowlanej. Stosownie bowiem do art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i 30 tej ustawy. Art. 29 zwalnia budowę niektórych obiektów budowlanych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, między innymi instalacji zbiornika na gaz płynny z pojedynczym zbiornikiem o pojemności do 7 m³, przeznaczonych do zasilania instalacji gazowych w budynkach jednorodzinnych. Takie obiekty, zgodnie z art. 30, wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Dalej organ I instancji podał, że instalacja gazowa wraz ze zbiornikiem na gaz płynny jest urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, jako urządzenie techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Urządzenie to znajduje się na płycie żelbetonowej, która stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1b ustawy, jako budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami zasilającymi jeden z lokali w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. A zatem na wybudowanie tego obiektu budowlanego inwestor zobowiązany był uzyskać pozwolenie na budowę. Możliwość zalegalizowania obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę przewiduje art. 48 Prawa budowlanego. Stosownie do treści tego przepisem organ zobowiązany jest sprawdzić czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej w dniu, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy obiekt nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. W przedmiotowej sprawie organ I instancji stwierdził, że inwestor nie posiada decyzji o warunkach zabudowy, a lokalizacja obiektu narusza warunki określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych... (Dz. U. Nr 243, poz. 2063), legalizacja zaistniałej samowoli jest niemożliwa i dlatego, zgodnie z art. 48 ust. 1, orzekł o rozbiórce. U. P., działając przez pełnomocnika, odwołała się od powyższej decyzji. W odwołaniu wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...], Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Zgodził się również z organem I instancji w zakresie mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz ich interpretacji. Dodatkowo podał, że zgodnie z § 76 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063), odległość zbiorników przeznaczonych do magazynowania gazu płynnego od innych niż wymienione w ust. 1 budynków (mieszkalnych jednorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej), ogrodzeń i dróg publicznych, powinna wynosić co najmniej 30 m w przypadku zbiornika naziemnego przeznaczonego do magazynowania gazu płynnego. Odnosząc się do wniosku skarżącej zawartego w odwołaniu organ wskazał, że zgodnie z art. 130 § 2 K.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. U. P. podniosła, że przy wydawaniu decyzji pominięto wiele dowodów świadczących o tym, że przed przystąpieniem do instalowania zbiornika na gaz zwróciła się do instytucji A w K., która zobowiązała się do instalowania zbiornika i załatwienia wszelkich formalności z dokumentacją i legalizacją zbiornika. W związku z tym wniosła o uchylenie obu decyzji i orzeczenie, że instalacja gazowa oraz zbiornik na gaz zbudowane są zgodnie z dokumentacją. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że zakupione mieszkanie należało poprzednio do zlikwidowanego PGR i było, tak jak pozostałe mieszkania w budynku, ogrzewane przez jedną centralną kotłownię. Po likwidacji PGR sprzedano mieszkania i zlikwidowano kotłownię. W rezultacie każdy właściciel mieszkania starał się w różny sposób je ogrzać. W zasadzie nikt nie ma zezwolenia na centralne ogrzewanie, każde takie podłączenie zagraża zaczadzeniem. Natomiast jej ogrzewanie jest bezpieczne i ekologiczne, nadto zbiornik został posadowiony zgodnie z dokumentacją projektową i wykonawczą. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Dokonana stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, nie dała podstaw do uznania, iż wydana ono została z naruszeniem prawa. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), to na inwestorze spoczywa obowiązek zorganizowania procesu budowy, z uwzględnieniem zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, w tym zapewnienie opracowania projektu budowlanego. Z przepisu tego wynika, że nawet jeżeli inwestor zleci wykonanie określonych w tym przepisie obowiązków innej osobie, to i tak skutki błędnych działań tej osoby obciążają inwestora. Dlatego nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez skarżącą zarzut, iż wykonanie przedmiotowych robót budowlanych zleciła firmie A w K., która zobowiązała się do zainstalowania zbiornika oraz załatwienia wszelkich formalności. Tak jak już wcześniej wskazano błędy popełnione przez A w K. (wykonanie robót bez uzyskania pozwolenia na budowę) obciążają w chwili obecnej skarżącą, jako inwestora. Nie można bowiem obowiązków wynikających z materialnego prawa administracyjnego przenieść na inną osobę w formie umowy cywilno-prawnej. Takie przeniesienie jest możliwe tylko wtedy, jeżeli przepisy prawa administracyjnego je przewidują i odbywa się to zazwyczaj w formie decyzji administracyjnej. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości przekazania obowiązków inwestora innej osobie i to w formie umowy cywilno-prawnej. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że wydana została zgodnie z aktualnie obowiązującym art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten nakłada na organ obowiązek nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednakże przepis ten można zastosować dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których mowa w ust. 2 i 3, nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Art. 48 ust. 2 stanowi: "Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych." W przedmiotowym postępowaniu bezsporne jest, że znajdując się na działce nr [...] płyta żelbetonowa ze zbiornikiem na gaz oraz instalacją gazową wybudowane został bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie budzi również wątpliwości fakt, że obiekt ten usytuowany został z naruszeniem przepisów § 76 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063). Bowiem przedmiotowy zbiornik na gazy płynny usytuowany został na ziemi, w odległości od budynku wielorodzinnego mniejszej niż ustalone w tym przepisie co najmniej 30 m. Z powyższego wynika, że sporny zbiornik na gaz płynny wybudowany został niezgodnie z prawem, a mianowicie z przytoczonym przepisem rozporządzenia. W zaistniałym stanie faktycznym nie jest możliwe wykonanie żadnych czynności czy robót budowlanych umożliwiających doprowadzenie wybudowanego zbiornika do stanu zgodnego z prawem, które nie byłyby poprzedzone jego rozbiórką. Dlatego też zdaniem Sądu słusznie w przedmiotowej sprawie orzeczono wobec skarżącej o nakazie rozbiórki spornego zbiornika. Wobec brak możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego dla wybudowanego zbiornika na gaz płynny według przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo budowlane, decyzja nakazująca jego rozbiórkę wydana została zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 tej ustawy. Z powyższych względów, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).