I SA/Go 631/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi [...] S. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 280,00 (dwieście osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. "UP" S.A. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r. nr [...], którą to decyzją została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika, że: Działając na podstawie upoważnienia bezpośredniego "B" Spółki z o. o. (a obecnie skarżącej) agencja celna [...] w dniu 26 marca 1999 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym aromaty stosowane w przemyśle spożywczym z kodem PCN 3302 10 90 0 i stawką celną 0 % (SAD nr [...]). W wyniku kontroli celnej ujawniono nieprawidłowości dotyczące klasyfikacji taryfowej importowanego aromatu. Stwierdzono, że prawidłowa klasyfikacja towaru winna obejmować kod PCN 2103 90 90 0 tj. mieszanki przyprawowo - aromatyczne, co wiązało się z podwyższeniem kwot wynikających z długu celnego. W związku z powyższym organ celny I instancji wszczął postępowanie, po zakończeniu którego decyzją z [...] lipca 2001 r. nr [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie opisu towaru, klasyfikacji taryfowej oraz kwoty długu celnego, określając jednocześnie, iż towar to mieszanki przyprawowo - aromatyczne - Garlic Flavour (MC 03012), klasyfikowane jako 2103 90 90 0, wskazując stawkę celną w wysokości 30 % i kwotę długu celnego w wysokości 1.435,20 zł. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając organowi celnemu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację uwag do Działu 21 Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia Taryfy celnej z dnia 19 grudnia 1997 r. oraz naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Dyrektor Izby Celnej decyzją z 28 listopada 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając że produkt zadeklarowany do odprawy celnej przez skarżącą, stanowił mieszaninę niewielkiej ilości aromatów z substancjami wzmacniającymi smak i zapach, które w ocenie organu wyczerpują klasyfikację określoną w pozycji 2103 Taryfy celnej. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 października 2005 r., sygn. akt 3/ISA/Po 36/03 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał za niewystarczające określenie przez organy celne jedynie składu chemicznego mieszaniny i proporcji poszczególnych składników w wyrobie bez ustalenia, który składnik ma funkcję decydującą i wskazał, że "zgodnie z opisem do pozycji 3302 a także regułą 3B dla prawidłowej klasyfikacji spornego wyrobu do określonej pozycji Taryfy celnej, konieczne jest ustalenie nie tylko jego składu chemicznego, ale również funkcji poszczególnych składników mieszaniny, oraz ich wpływu na całość produktu". Ponadto Sąd stwierdził, iż prawidłowe przypisanie spornego towaru do właściwej pozycji Taryfy celnej wymaga wiedzy specjalistycznej z zakresu towaroznawstwa i chemii spożywczej - dlatego też należy rozważyć konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, który określi właściwości towaru i wskaże, które jego składniki decydują o jego istocie. Rozpatrując ponownie sprawę, Dyrektor Izby Celnej powołał biegłego, celem określenia m.in. jakie właściwości posiadają wymienione w załączonym certyfikacie produkty oraz które składniki decydują o ich istocie, jakie są funkcje poszczególnych składników i jaki wywierają one wpływ na całość produktów. Po uzyskaniu opinii biegłego Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że sporne preparaty są mieszaniną substancji smakowo zapachowych mogących kreować deklarowany smak i zapach, substancjami strukturotwórczymi i nośnikami. Organ w decyzji wskazał, że biegły w swojej opinii przyjął, iż podstawowym składnikiem smakowo -zapachowym może być jedynie zmielony susz czosnku. Powyższe wynikało z faktu, że firma Q nie przedstawiła pełnej informacji o składzie "części aromatycznej" preparatów, zasłaniając się tajemnicą handlową. Taki stan rzeczy, w ocenie organu, potwierdziła wykonana na jego zlecenie opinia biegłego, która określiła sporne preparaty jako suszone mieszanki przyprawowe. Zdaniem organu powyższe wskazuje, że preparaty te spełniają wymogi pozycji 2103 Taryfy celnej, gdyż stanowią mieszaninę różnych składników: przypraw, nośników i substancji strukturotwórczych. Ponadto przyjętą przez organ celny klasyfikację potwierdzała, w jego ocenie, także przywołana opinia klasyfikacyjna Rady Współpracy Celnej w Brukseli, zawarta w Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych tomu V, część VI "Wyjaśnień do Taryfy celnej" - str. 2344 (zał. do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r., Nr 74, poz. 830). Dyrektor Izby Celnej powołał się także na orzecznictwo sądów, w którym zostało jednoznacznie stwierdzone, iż opinia klasyfikacyjna miała charakter nie tylko wskazówek interpretacyjnych, ale należało ją uznać także za rodzaj wiążącej definicji legalnej o walorze obowiązującej normy prawnej - aby polskie prawo celne nie pozostawało w sprzeczności z obowiązującym w tym zakresie prawem międzynarodowym (wyroki 3/ISA/Po 4759/01 z 25.6.2004 r., z 25.2.2004 r. sygn. akt 3 /ISA/Wr 3883/01 i 3/ISA/Wr 3884/01 z 25.2.2004 r.). Zdaniem organu celnego wobec przedmiotowych preparatów nie miała również zastosowania zasada klasyfikacyjna opisana regułą 3(b) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), na którą powołuje się skarżąca, a do której także nawiązał Sąd. Reguła ta stanowi bowiem, że do wyrobów będących mieszaninami wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 (a) nie może być przeprowadzona, należało stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium było możliwe do zastosowania. Przyjęcie w niniejszej sprawie pozycji 2103 Taryfy celnej wynikało, bowiem z zastosowania przez organ celny bezpośrednio reguły 1 (ORINS), której należało przypisać pierwszeństwo w stosunku do pozostałych reguł. Kolejność posługiwania się poszczególnymi regułami nie mogła być dowolna, co oznaczało, że w przypadku braku możliwości przeprowadzenia klasyfikacji towarów z zastosowaniem reguły 1 ORINS, należałoby przejść do zasad opisanych kolejnymi regułami. Uwaga wyjaśniająca V do reguły 1 ORINS wskazywała, iż brzmienie pozycji i wszystkich uwag do sekcji i działów z nimi związanych należało traktować jako najważniejsze, tj. podstawowe przy ustalaniu klasyfikacji. Organ administracji nie wykluczył znaczącej roli składników aromatycznych w towarze, ani nie podważył ich wartości, uznał jednak, że kryterium komponentu decydującego o zasadniczym charakterze wyrobu nie może być przyjęte w niniejszej sprawie dla celów ustalenia prawidłowej klasyfikacji. Ponadto niska koncentracja składników aromatycznych w towarze oraz niepodważalne znaczenie innych surowców wyklucza w świetle uwagi 2 do działu 33 Taryfy celnej, objęcie importowanych preparatów pozycją wnioskowaną przez skarżącą Spółkę. Zważywszy, zatem na przywołane powyżej fakty organ stwierdził, że importowany preparat nie był w rozumieniu Taryfy celnej, ani produktem w postaci mieszaniny olejków eterycznych, mieszaniną rezynoidów, mieszaniną wyekstrahowanych oleożywic, jak też żadną inną z tych substancji wymienionych w pozycji 3301, składnikiem zapachowym wyodrębnionym z tych substancji, ani też syntetyczną substancją zapachową. W ocenie organu nie można było też twierdzić, że występujące w produkcie substancje zapachowe stanowią podstawowy element mieszaniny, gdyż z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że substancje zapachowe nie stanowiły podstawowego pod względem ilościowym elementu spornych mieszanin przyprawowych. Według Dyrektora Izby Celnej przedstawione przez skarżącą i dołączone do materiału dowodowego opinie Instytutu Technologii Żywności Pochodzenia Roślinnego Akademii Rolniczej w Poznaniu i Instytutu Podstaw Chemii Żywności Politechniki Łódzkiej, nie obejmują towaru Garlic Flavour MC 03012, lecz dotyczą podobnych towarów dlatego też organ wykorzystał do rozstrzygnięci sprawy opinię biegłego prof. dr A.R., który określił właściwości spornego produktu. Biegły podkreślił, iż "Garlic Flavour MC 03012" to suszona mieszanka przyprawowa, uwydatniająca smak produkowanych przypraw i koncentratów spożywczych zup i sosów. Biegły wydając opinię wskazał na klasyfikację spornych preparatów do kodu 2104 20. Zdaniem organu celnego podkreślić należało, iż uprawnionym organem do dokonywania klasyfikacji taryfowej importowanych towarów wg Taryfy celnej są naczelnicy urzędów celnych jako organy l instancji oraz dyrektorzy izb celnych w postępowaniu odwoławczym. W świetle zaś wszechstronnej i wyczerpującej analizy zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż klasyfikacja taryfowa spornych towarów do kodu PCN 2103 90 90 0, zastosowana w zaskarżonej decyzji już przez organ l instancji, była zgodna ze stanem faktycznym produktów w dacie dokonania odprawy celnej oraz z zasadami klasyfikacji taryfowej (reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej). Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec importowanego towaru kodu PCN 2103 90 90 0, wynikającego z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej oraz rażące naruszenie reguły 3(b) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej poprzez jej niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie przepisów prawa procesowego skarżąca zarzuciła: naruszenie art. 210 § 1 pkt 3 w związku, z art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, co skutkować winno nieważnością zaskarżonych decyzji. Jednocześnie skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z odpisu skarżącej z Krajowego Rejestru Sądowego, celem udowodnienia wykreślenia z rejestru podmiotu, do którego skierowano decyzje, naruszenie art. 153 ppsa poprzez zignorowanie oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu, naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie ustalenie stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz pominięcie wskazywanych przez stronę środków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ celny powołał się na dotychczasową argumentację, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Udzielając odpowiedzi organ celny wskazał, że zarzut nieważności postępowania jest chybiony, albowiem wszystkie pisma adresowane były na poprzednika prawnego skarżącej z tym, że doręczano je prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi skarżącej, który w toku całego postępowania ani razu nie podniósł rzeczonego zarzutu, prowadząc z organami celnymi ożywioną korespondencję, w której powielał sposób oznaczenia strony postępowania jako "B" Spółka z o.o. Sąd zważył: Skargę należało uwzględnić, albowiem okazała się uzasadniona. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy klasyfikacji taryfowej zgłoszonych do odprawy celnej preparatów spożywczych - Garlic Flavour MC 03012. Na wstępie, odnosząc się do zarzutu nieważności postępowania wskutek skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie - art. 210 § 3 w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), stwierdzić należy iż jest on niezasadny. Jakkolwiek rację ma skarżąca, iż oznaczenie strony w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej nie było prawidłowe, bowiem decyzja została wydana, wobec "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością to jednak, w ocenie Sądu, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej decyzja powinna zawierać oznaczenie strony. Właściwe oznaczenie strony winno stanowić element każdej decyzji. Pozwala ono bowiem na ustalenie podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków wynikających z decyzji oraz ustalenie, czy decyzja została skierowana do właściwej osoby. Nie ulega wątpliwości, że firma "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie istniała w chwili wydania decyzji, bowiem firma "UP" SA stała się sukcesorem firmy "B" Spółki z o. o. poprzez przejęcie tejże firmy. Z akt administracyjnych wynika, czego skarżąca nie kwestionuje, że nastąpiło połączenie Spółki przez przejęcie majątku firmy "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 27 października 2005 r. wskazał w części wstępnej orzeczenia, iż przedmiotem rozpoznania sprawy jest skarga "UP" SA jako następcy prawnego firmy "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W toku postępowania toczącego się na skutek uchylenia decyzji wyrokiem WSA w Poznaniu, pismem z 1 czerwca 2006 r. pełnomocnik skarżącej "UP" SA był wzywany przez organ celny do przedłożenia pełnomocnictwa od powyższej Spółki, które przedłożył. Po przedłożeniu pełnomocnictwa pełnomocnik reprezentował skarżącą w postępowaniu, był zawiadamiany o czynnościach procesowych, doręczano na adres pełnomocnika również dokumenty np. opinię, a także podejmował czynności procesowe, złożył skargę do WSA w Gorzowie Wlkp. wskazując firmę "UP" S.A. jako skarżącą. W związku z powyższym skarżąca nie miała wątpliwości, iż jest stroną postępowania, a z akt administracyjnych wynika, że nie może być wątpliwości, co do tego, który podmiot jest stroną postępowania. Z tego też względu Sąd uznał zarzut nieważności postępowania za nieuzasadniony. Powyższe naruszenie, bowiem można usunąć stosując art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, a nie jest to naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ celny art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając decyzję organów celnych stwierdził, iż dla ustalenia poprawnej klasyfikacji do określonej pozycji Taryfy Celnej należy stosować postanowienia reguły nr 3b Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Polskiej Nomenklatury Scalonej. W sposób niewątpliwy wynika to z uzasadnienia wyroku. Wbrew temu zaleceniu organ celny rozpatrując ponownie sprawę, zastosował postanowienia reguły 1 ORINS stwierdzając w uzasadnieniu, iż reguła 3b ORINS nie może być zastosowana. Nie zastosowanie się do wskazań i oceny prawnej Sądu w zakresie zastosowania reguły 3b ORINS stanowi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając decyzję organów podatkowych wskazał, iż organ celny winien rozważyć przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, gdyż pozwoli ona na określenie właściwości towarów i wskaże, które składniki decydują o ich istocie, a także pozwoli na dokładną identyfikację towaru. Zgodzić się należy z poglądem organu celnego, iż biegły nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji taryfowej importowanych towarów według Taryfy celnej. Wskazać należy, że wbrew twierdzeniu organu, biegły jednoznacznie nie ustosunkował się do spornego produktu, bowiem we wnioskach sporządzonej opinii wskazał, że brak istotnych informacji producenta (Q) dotyczących składu substancji smakowo - zapachowych (aromatycznych) i niepełne dane dotyczące nośników preparatu czosnku (MC 03012) uniemożliwia jednoznaczne ustosunkowanie się do obu tych produktów. Biegły wskazał, "że jeżeli producent nie przedstawi pełniejszych informacji o przeznaczeniu tych preparatów to można założyć że jedynym składnikiem smakowo - zapachowym jest mączka suszu czosnku". Biegły wskazał, "że takie produkty mają słabszą siłę aromatyzującą i są określane jako przyprawy i bezpośrednio użytkowane przez konsumenta. W takim przypadku odpowiadałyby one pozycji taryfikacji 2104 20 Złożone przetwory spożywcze homogenizowane". Z tego też względu nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu, że biegły jednoznacznie stwierdził, iż produkty te należy zaliczyć do pozycji 2104 20. Biegły dokonał pewnego założenia, zaznaczając wyraźnie, iż brak istotnych informacji uniemożliwia jednoznaczne ustosunkowanie się do obu produktów. Należy również pokreślić, iż przeprowadzony dowód z opinii biegłego miał zadośćuczynić wskazaniom Sądu, co do zastosowania postanowień reguły 3b ORINS, bowiem bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego nie można przesądzić, które substancje mają podstawowe i decydujące znaczenie dla charakteru mieszanin. W aktach sprawy znajduje się opinia biegłego, która mimo wyprowadzonych wniosków, została oparta na niepełnym materiale dowodowym bowiem biegły stwierdza, iż skład ilościowy i jakościowy substancji smakowo zapachowych i nośników preparatów stanowi tajemnicę wytwórcy. Z tego też względu ustalił przybliżony skład substancji i określił składniki tylko funkcjonalnie. W związku z tym dokonał założenia, że jedynym składnikiem smakowo-zapachowym jest mączka suszu czosnku. Oznacza to, iż w przypadku substancji smakowo - zapachowych (aromatów) skład ten nie został określony. A niewątpliwie skład tych substancji mógł mieć wpływ na ocenę, które z składników spełniają rolę decydującą. Organ podatkowy zdeterminowany obraną regułą 1 ORINS nie badał wnikliwie opinii, w której brak jest uzasadnienia czy na podstawie tak okrojonej wiedzy można formułować wnioski, które zostały tam zamieszczone. Zdaniem Sądu brak reakcji organu celnego na powyższe braki stanowi o naruszeniu art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tych też względów Sąd uznał, iż nastąpiło naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania i na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ustalenie, poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, które substancje mają podstawowe znaczenie w produktach, będzie skutkowało zaklasyfikowaniem do pozycji 3202 lub 2103 Taryfy celnej i w konsekwencji umożliwiać będzie ustalenie właściwej stawki celnej i kwoty należności celnych. Przeprowadzając więc postępowanie ponownie, organ podatkowy winien zastosować się do przesłanek określonych w art. 153 p.p.s.a. Dokonując klasyfikacji towaru do odpowiedniej pozycji Taryfy celnej winien kierować się regułą 3b ORINS i przeprowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia składu chemicznego towaru, a w szczególności ustalenia składu i rodzaju tzw. aromatów, funkcji poszczególnych składników mieszanin i ich przeznaczenia. Następnie organ celny winien ustalić, która z substancji aromatycznych zawartych w mieszaninie: sztuczna czy naturalna ma podstawowe i decydujące znaczenie dla tej mieszaniny. W tym celu organ podatkowy winien wykorzystać wykonaną już opinię w zakresie, która jest przydatna dla celów postępowania. Nadto organ celny winien przesądzić czy należy przeprowadzić dowód z opinii uzupełniającej szczególnie w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy tj. co do składu mieszaniny w zakresie zawartości i rodzaju składników substancji smakowo - zapachowych (aromatów) i ich znaczenia w mieszaninach. Podkreślić należy, że dowód z opinii biegłego jest przeprowadzany, gdy organ celny nie posiada wiedzy specjalistycznej w danym zakresie. Z tego też względu oparcie się biegłego tylko na dokumentach w sytuacji, gdy jest to niewystarczające dla wydania opinii kompletnej i odpowiadającej na zadane przez organ pytania, bez przeprowadzenia analizy składu chemicznego substancji, winno skutkować działaniem organu np. poprzez przeprowadzenie opinii uzupełniającej, żądaniem wyjaśnienia czy badanie dokumentów w tym zakresie jest wystarczające dla wydania opinii itp. Organ celny winien również mieć na uwadze, że w przypadku niemożliwości pełnego wyjaśnienia sprawy należy rozstrzygać wątpliwości na korzyść podatnika (B. Brzeziński, W. Nykiel. Zasady ogólne prawa podatkowego, PP 2002, nr 3, s. 10; wyrok NSA z 19 września 2001r. - I SA/Łd 4/01, Mon Pod. 200/7/37). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 z późn. zm.), określając jednocześnie, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana, do czego obligował go przepis art. 152 p.p.s.a. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Joanna Wierchowicz ( - ) Stefan Kowalczyk