II FZ 57/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Bogusław Dauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 776/05 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 9 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu braku wymagalności obowiązku zapłacenia należności objętych tytułami wykonawczymi. postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z 8 listopada 2007 r., I SA/Wr 776/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D. J. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 maja 2005 r., Nr [...], w przedmiocie odrzucenia zarzutu braku wymagalności obowiązku zapłacenia należności objętych tytułami wykonawczymi. 2. Rozstrzygniecie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym: w skardze do sądu pierwszej instancji podatniczka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na duże straty finansowe związane z wykonaniem postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji. 3. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazał, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie nie został spełniony pierwszy z powyższych warunków, gdyż w drodze zaskarżonych rozstrzygnięć organu pierwszo i drugo instancyjnego nie został dokonany czy zmieniony wymiar zobowiązania skarżącej. Organy podatkowe dokonały jedynie oceny zarzutów podatnika wobec sposobu egzekwowania - w stosownym trybie - istniejących już zobowiązań podatkowych. Ponadto podniesiono, że wniosek strony został uzasadniony w sposób ogólnikowy, nie przedstawiono bowiem żadnych konkretnych okoliczności. W konsekwencji zdaniem sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowień będących przedmiotem zaskarżenia nie mógł być uwzględniony. 4. W zażaleniu na powyższe postanowienie podatniczka zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że organ podatkowy pierwszej i drugiej instancji nie dokonał czy też nie zmienił decyzji wymiarowej względem skarżącej. Wysokość zobowiązania jest bowiem określona w wystawionych tytułach wykonawczych i jest znana. Ponadto podatniczka podnosi, że w sposób rzetelny udokumentowała szkodę jaką poniesie w przypadku wyegzekwowania tytułów wykonawczych. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zwolnienie z kosztów wpisu od zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zażalenie podlega oddaleniu. Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków gdyby akt lub czynność została wykonana. Przedmiotem ochrony tymczasowej jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). W związku z powyższym należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie postanowienie, którego wstrzymania wykonania domaga się skarżąca, dotyczy jedynie oceny zarzutów podatnika wobec sposobu egzekwowania należności wynikających z innych decyzji podatkowych - dotyczy ono odrzucenia postanowionych przez stronę zarzutów braku wymagalności obowiązku zapłacenia przez stronę należności Gminy S. objętych tytułami wykonawczymi Nr [...] i [...]. W konsekwencji zatem postanowienie, którego wstrzymania żąda strona skarżąca nie nakłada na nią żadnych zobowiązań finansowych, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie nie jest bowiem poruszana kwestia decyzji wymiarowej na podstawie, której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Należy ponadto zauważyć, że w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd nie ma możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Te kwestie reguluje bowiem ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. postanowienie NSA z 21 maja 2004 r., FZ 90/04, niepubl.). W tej sytuacji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek skarżącej nie może być uwzględniony. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego udokumentowania szkody jaką poniesie w przypadku wyegzekwowania tytułów wykonawczych Naczelny Sąd Administracyjny zaważa, że podatniczka ani do wniosku o wstrzymanie ani do zażalenia nie przedłożyła żadnych dokumentów mogących świadczyć o możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za nie wystarczające należy bowiem uznać ogólne twierdzenia nie poparte żadnymi dowodami, na które podatniczka się powołuje. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.