VI SAB/Wa 29/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie wydania decyzji w sprawie zmiany umowy o połączeniu sieci 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do wydania w terminie 60 (sześćdziesięciu) dni rozstrzygnięcia w sprawie toczącej się przed tym organem z wniosku T. S.A. z siedzibą w W. o wydanie decyzji w sprawie zmiany umowy o połączeniu sieci zawartej w dniu [...] października 1996 r. pomiędzy T. S.A. z siedzibą w W., a E. S. A. z siedzibą w C.; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. T. S.A. z siedzibą w W., (dalej T. S.A.) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie złożonego dnia [...] marca 2006 r. przez T. S.A. do organu wniosku o wydanie decyzji. Powyższym wnioskiem skarżąca domagała się na podstawie art. 30 w związku z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) wydania przez Prezesa UKE decyzji w sprawie zmiany umowy o połączeniu sieci pod nazwą "Umowa o współpracy" zawartej w dniu [...] października 1996 r. pomiędzy skarżącą, a E. S.A. z siedzibą w C. (dalej E. S.A). Przedmiot wniosku dotyczył ustalenia pomiędzy stronami zasad rozliczeń za zakańczanie połączeń strefowych w sieci T. S.A. i w sieci E. S.A., za zakańczanie połączeń w obszarze tranzytowym i poza tym obszarem w sieci T. S.A., za połączenia do numerów AUS (Abonenckie Usługi Specjalne), za tranzyt połączeń z sieci E S.A. przez sieć T. S.A. do sieci innych operatorów oraz warunków przeniesienia punktu styku sieci z centrali [...]. Wniosek, poza sformułowaniem żądania, zawierał konkretne propozycje zmian i uzasadnienie do nich. Do wniosku załączono pełnomocnictwo i aneks nr 6 do umowy o współpracy wraz z załącznikami. Pismem z dnia [...] marca 2006 r. Prezes UKE zawiadomił zainteresowane strony o wszczęciu postępowania we wskazanym wyżej przedmiocie, zwracając się równocześnie do E. S.A. o przedstawienie w terminie 14 dni stanowiska do złożonego przez T. S.A. wniosku oraz dokumentów niezbędnych do jego rozpatrzenia. Wezwana do wypowiedzenia się co do zgłoszonych propozycji zmian umowy o współpracę E. S.A. w piśmie z dnia 13 kwietnia 2006 r. wyraziła gotowość wynegocjowania z T. S.A. nowej umowy na warunkach korzystnych dla obu stron, jednakże przy zachowaniu dotychczasowego punktu styku sieci. Do pisma tego załączyła odpisy korespondencji prowadzonej między stronami od listopada 2005 r. w sprawie połączenia sieci wskazując, iż T. S.A. oczekiwała od E. S.A. podpisania aneksu nr 6 do umowy na zaproponowanych przez siebie warunkach, bez wzajemnych negocjacji. Prezes UKE pismem z dnia 24 maja 2006 r. wezwał T. S.A. do przekazania w terminie 14 dni wyjaśnień w jaki sposób i z uwzględnieniem jakich kryteriów zostały wyliczone stawki za zakończenie połączenia w i poza OTr w sieci T. oraz za tranzyt przez sieć T. w i poza OTr, a także do wyjaśnienia dlaczego żądanie ze strony T. przeniesienia PSS do innej niż aktualna lokalizacja ma być zrealizowane przez operatora i na jego koszt skoro jedynym zainteresowanym zmianą lokalizacji PSS jest T.. T. S.A. w odpowiedzi na to wezwanie zwróciła się do prezesa UKE o przedłużenie terminu do udzielenia powyższych wyjaśnień do dnia 23 czerwca 2006 r. Prezes UKE postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. wydanym na podstawie art. 36 k.p.a. wyznaczył termin rozpatrzenia wniosku do dnia 21 sierpnia 2006 r., a pismem z dnia 21 czerwca 2006 r. przedłużył termin do udzielenia wyjaśnień przez T. S.A. do dnia 30 czerwca 2006 r. W dniu 28 czerwca 2006 r. T. S.A. przekazała organowi swoje wyjaśnienia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Prezes UKE przedłużył ponownie termin rozpatrzenia wniosku do dnia 25 października 2006 r. W dniu 18 sierpnia 2006 r. organ przesłał wyjaśnienia złożone przez T. S.A. do wiadomości E. S.A. Pismem z dnia 29 sierpnia 2006 r. organ wezwał ponownie T. S.A. do przekazania w terminie 14 dni wyjaśnień co do kwestii, w jakim zakresie zatwierdzona decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. przez Prezesa UKE Oferta Ramowa o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci wpływa na złożony wniosek i czy w związku z faktem pojawienia się [...] . na rynku T. zamierza wniosek ten zmodyfikować. W odpowiedzi na powyższe wezwanie T. S.A. w piśmie z dnia 14 września 2006 r. wniosła o rozpoznanie sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem oraz uzupełniającymi pismami procesowymi w oparciu o ustawę Prawo telekomunikacyjne i unormowania prawa Unii Europejskiej. Powyższe stanowisko T. S.A. zostało przesłane przez organ w dniu 17 października 2006 r. do wiadomości E. S.A. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Prezes UKE wyznaczył nowy termin rozpatrzenia wniosku do dnia 31 grudnia 2006 r., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. termin ten został przedłużony do dnia 28 lutego 2007 r., kolejnym postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. przedłużono termin do dnia 30 kwietnia 2007 r., a postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. organ wyznaczył nowy termin rozpatrzenia wniosku do dnia 29 czerwca 2007 r. Pismem z dnia 22 czerwca 2007 r. Prezes UKE na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne wezwał [...] oraz [...] do przedstawienia w terminie 10 dni optymalnego sposobu rozliczeń w ramach umów o połączeniu sieci stacjonarnych zawartych pomiędzy T. S.A. oraz operatorami alternatywnymi, który mógłby znaleźć zastosowanie w miejsce dotychczas stosowanego systemu rozliczeń przychodów oraz wskazania szczegółowego uzasadnienia dla tego sposobu rozliczeń. Pismem z dnia 26 czerwca 2007 r. Prezes UKE wezwał po raz kolejny T. S.A. do przekazania uzasadnienia w kwestii sposobu w jaki zostały wyliczone stawki za usługi dostępu użytkowników E. S.A. do Abonenckich Usług Specjalnych, realizowanych za pośrednictwem sieci T., w związku z modelem zakańczania połączeń do numerów [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. organ wyznaczył nowy termin rozpoznania wniosku do dnia [...] sierpnia 2007 r. Ponadto, Prezes UKE pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. zawiadomił zainteresowane strony, że do akt postępowania zostały włączone dwa pisma UKE (z dnia 28 kwietnia 2006 r. i z dnia 30 maja 2007 r.) oraz jedno pismo T. S.A. (z dnia 6 czerwca 2007 r.) ze względu na ich znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko UKE wyrażone we wskazanych wyżej pismach dotyczyło wątpliwości organu, czy T. S.A., kwestionująca powołanie A. S. na stanowisko Prezesa UKE, w dalszym ciągu wyraża wolę dalszego prowadzenia postępowań administracyjnych z wniosku T. S.A. w zakresie zmiany umów tzw. "bill and keep", zaś pismem z dnia 6 czerwca 2007 r. T. S.A. oświadczyła, iż nie wycofuje złożonych wniosków. W skardze na bezczynność organu skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. S.A. zarzuciła Prezesowi UKE naruszenie art. 12 § 1, art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące naruszenie terminów załatwiania spraw administracyjnych oraz domagała się zobowiązania organu do wydania w określonym przez Sąd terminie decyzji w sprawie zmiany umowy o połączeniu sieci z dnia [...] października 1996 r. zawartej pomiędzy E. S.A. z siedzibą w C., a T. S.A. w zakresie objętym złożonym [...] marca 2006 r. wnioskiem. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż termin do załatwienia wnioskowanej sprawy przez Prezesa UKE wynikał z art. 28 ust. 1 w związku z art. 30 Pt i wynosił 90 dni. Uchybienie temu, mającemu charakter procesowy terminowi, przez Prezesa UKE nie pozbawiało organu możliwości wydania w terminie późniejszym skutecznej decyzji, choć powoduje skutki procesowe określone w k.p.a. Zgodnie zaś z przepisami art. 35 - 38 k.p.a. sprawy powinny być załatwiane niezwłocznie, natomiast sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego powinny być załatwione nie później, niż w ciągu jednego miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane – nie później, niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Niezałatwienie sprawy w powyższych terminach skutkuje stanem bezczynności organu administracji. Możliwość jaką daje art. 36 § 1 k.p.a., iż w przypadku przekroczenia ustawowych terminów załatwienia sprawy organ obowiązany jest zawiadomić stronę o tym fakcie i podać przyczyny zwłoki i nowy termin załatwienia sprawy, nie może być wykorzystywana w nieskończoność. Wyznaczenie nowego terminu musi być jednak obiektywnie uzasadnione i nie może być przez organ dokonywane w sposób swobodny i dowolny. Skarżąca podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie organ uchybił art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niepodanie przyczyny zwłoki, co rodzi przekonanie o nieskuteczności przedłużenia terminu załatwienia sprawy. Takim działaniem naruszono zasadę zaufania do organów Państwa – art. 8 k.p.a. i zasadę szybkości postępowania – art. 12 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, że samo naruszenie obowiązków sygnalizacyjnych, nawet jeżeli zasadny jest zarzut nie zamieszczania w postanowieniach wydanych na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. przyczyn zwłoki, nie ma wpływu na ocenę zasadności wniesionej skargi, gdyż w niniejszej sprawie należy badać, czy organ regulacyjny pozostaje w bezczynności. Organ każdorazowo informował natomiast skarżącą o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, a konieczność ta wynikała z potrzeby weryfikacji materiału dowodowego niezbędnej dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Zaniechanie zbierania przez organ materiału dowodowego skutkowałoby zaś naruszeniem art. 7 k.p.a. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie były wyznaczane możliwie najkrótsze terminy jej załatwienia. Przy wyznaczaniu terminów organ musi jednak uwzględnić, że projekt decyzji poddawany jest co najmniej 30-dniowemu postępowaniu konsultacyjnemu. Organ podkreślił też, że sprawa ta ma skomplikowany, precedensowy charakter, gdyż dotyczy wprowadzenia nowych rozwiązań na rynku polskim, które mają wpływ na łączące strony stosunki cywilnoprawne i na gospodarkę całego kraju. Ponadto w toku sprawy zmieniły się dwie niezwykle istotne dla postępowania okoliczności, gdyż w lipcu 2006 r. została wprowadzona nowa Oferta ramowa T. o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci (wniosek składany był jeszcze w czasie obowiązywania Oferty ramowej z 2004 r.), a nadto skarżąca została uznana za operatora o znaczącej pozycji rynkowej na rynku zakańczania połączeń w publicznych stacjonarnych sieciach telefonicznych. Według organu także skarżąca przyczyniła się do opóźnienia procesu zbierania materiału dowodowego występując dopiero w dniu 14 czerwca 2006 r. o przedłużenie terminu do złożenia odpowiedzi na wezwanie z dnia 24 maja 2006 r. oraz odpowiadając merytorycznie na ww. wezwanie dopiero w dniu 28 czerwca 2006 r. Prezes UKE nie otrzymywał ponadto na swoje wezwania wyczerpującego stanowiska skarżącej, co również przyczyniało się do przedłużania postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. W przedmiotowej sprawie skarżąca T. S.A. domagała się wydania decyzji w oparciu o art. 27 ust. 2 w zw. z art. 30 ustawy Prawo telekomunikacyjne (Pt.). Złożony wniosek dotyczył zmiany umowy o dostępie telekomunikacyjnym i zgodnie z powołanym art. 27 ust. 1 Pt podlegał załatwieniu przez Prezesa UKE w terminie 90 dni od dnia złożenia. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła organowi bezczynność w sprawie ze złożonego wniosku. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż skarga złożona została w przewidziany prawem sposób. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Oznacza to sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku, gdy mamy do czynienia z bezczynnością organu właściwym trybem postępowania jest uprzednie złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Wyczerpanie tego środka będzie stanowiło o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie sprawy należało do Prezesa UKE, który zgodnie z art. 190 ust. 3 Pt jest centralnym organem administracji rządowej, znajdującym się w kręgu wskazanych w art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. organów administracji publicznej, z zastrzeżeniem wynikającym z pkt 4 tego artykułu stanowiącego, że ilekroć jest mowa w przepisach k.p.a. o ministrach rozumie się przez to również m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej. Przepis art. 17 k.p.a. nie ustanawia nad ministrami, a więc również kierownikami centralnych urzędów administracji rządowej organu wyższego stopnia, tak więc dyspozycja art. 37 § 1 k.p.a. złożenia zażalenia na niezałatwienie przez dany organ sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, w przypadku centralnego organu administracji rządowej nie ma zastosowania. Konsekwentnie do powyższych wywodów, T. S.A. była uprawniona do złożenia skargi na bezczynność Prezesa UKE bez zachowania rygorów art. 52 § 1 p.p.s.a., a także bez konieczności wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, o której mowa w § 3 i § 4 cyt. artykułu, bowiem obowiązek ten odnosi się do skarg na inne akty i czynności, niż wskazane w pkt 1 – 3 art. 3 p.p.s.a. lub dotyczy kontrolowanych przez sąd z mocy ustaw szczególnych aktów i działań administracji publicznej oraz aktów i działań podmiotów spoza tego kręgu poddanych kontroli sądowej. W rozpatrywanej sprawie Prezes UKE, w związku ze złożonym dnia [...] marca 2006 r. przez T. S.A. wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie zmiany umowy o połączeniu sieci, zawiadomił pismem z dnia 30 marca 2006 r. zainteresowane strony, a więc skarżącą i E. S.A. będącą stroną umowy podlegającej zmianie, o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Załatwienie sprawy poprzez wydanie na podstawie art. 27 ust. 2 Pt decyzji zmieniającej określone w umowie o współpracy kwestie powinno nastąpić w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku o czym stanowi art. 28 ust. 1 Pt znajdujący zastosowanie na podstawie art. 30 tej ustaw. Jak wynika ze skargi, do czasu jej wniesienia, a także w dacie rozprawy przed sądem administracyjnym tj. do dnia 8 listopada 2007 r., żadna decyzja w sprawie nie została przez Prezesa UKE wydana. Takie działanie organu, w ocenie Sądu, narusza prawo i uzasadnia skargę na jego bezczynność wyrażającą się tym, że w przepisanym czasie, organ nie wydał nakazanego określonym przepisem aktu lub czynności lub w inny sposób nie zakończył postępowania. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu oznacza sytuację niepodjęcia przez organ administracji w prawnie zakreślonym czasie, w indywidualnej sprawie administracyjnej czynności lub sytuację, w której organ prowadzi wprawdzie postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu (vide: T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Postępowanie..." str. 84). W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, iż w sprawie zachodziła konieczność sukcesywnego weryfikowania materiału dowodowego, stopień zawiłości sprawy był znaczący, a wyjaśnienia skarżącej niezadowalające. Powyższe wyjaśnienia nie mogą znaleźć uznania Sądu. Po pierwsze, nie jest rzeczą nieznaną, iż materia regulowana przez ustawę Prawo telekomunikacyjne jest materią skomplikowaną. Prawdopodobnie z tych względów ustawodawca odstąpił w procedurze wydawania decyzji o dostępie telekomunikacyjnym (zawarcia umów, zmiany tych umów) od terminów załatwiania spraw przyjętych w art. 35 k.p.a. i ustalił w art. 28 ust. 1 Pt termin 90 dni. Ponadto, organ rozstrzygający sprawę jest organem wyspecjalizowanym, któremu problematyka telekomunikacyjna oraz regulacje tej problematyki dotyczące są doskonale znane. Prezes UKE, dysponując całym, wykwalifikowanym aparatem pomocniczym i mając na względzie termin, w którym powinien wydać decyzję, musi umieć ocenić na wstępie jakie kwestie w sprawie ze złożonego wniosku będą wymagały wyjaśnień i odpowiednio do tej oceny prowadzić postępowanie wyjaśniające. Nie może być tak, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, że organ po ponad rocznym prowadzeniu sprawy i po kolejnym wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, zwraca się ponownie do wnioskodawcy o złożenie wyjaśnień (wezwanie z dnia 26 czerwca 2007 r.), przedłużając tym samym czas załatwienia sprawy. Takie procedowanie może rodzić uzasadnioną obawę wnioskodawcy, że organ nie zamierza w ogóle wydać decyzji w przedstawionej mu sprawie, co uzasadnia skargę na bezczynność jako jedyny środek obrony praw podmiotu daremnie oczekującego od organu administracji rozstrzygnięcia. Należy przy tym podkreślić, że skarżąca Spółka tylko raz w toku postępowania wniosła o przedłużenie terminu do złożenia dodatkowych wyjaśnień o 9 dni (do 23 czerwca 2006 r.) argumentując wniosek urlopami pracowników zajmujących się sprawą (długi weekend). Organ uwzględnił tę prośbę pismem z dnia 21 czerwca 2006 r., przedłużając omawiany termin do 30 czerwca 2006 r. Przy czym, co należy podkreślić, już w dniu 28 czerwca 2006 r. skarżąca przedłożyła organowi stosowne wyjaśnienia. Uczestnik postępowania E. S.A. do dnia wyrokowania tylko raz zajęła stanowisko w sprawie, co uczyniła na żądanie organu w terminie zakreślonym przez Prezesa UKE (pismo z dnia 13 kwietnia 2006 r., które wpłynęło do organu 18 kwietnia 2006 r.). W tym stanie rzeczy za zupełnie nieuzasadnione należy uznać stwierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że "skomplikowany charakter sprawy (...) powodował, że w toku postępowania strony wnosiły o przedłużenie terminów wyznaczanych przez Prezesa UKE na przedstawienie stanowisk". Należy też podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność organu nie może mieć znaczenia argumentacja, że sprawa była zawiła lub, że sprawa nie kwalifikuje się jeszcze według oceny organu do wydania rozstrzygnięcia np. zebrana w sprawie dokumentacja, mimo znaczącego upływu czasu, nie jest ciągle wystarczająca. Jak przyjął w wyroku z dnia 5 listopada 1987 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13) z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie trudno organowi zarzucić wprost opieszałość, jednak sposób w jaki procedował był nieprawidłowy i nie miał nic wspólnego z najszerzej i najbardziej racjonalnie pojętą zasadą szybkości i prostoty postępowania regulowaną art. 12 k.p.a. W toku postępowania organ nie dopełnił bowiem obowiązku wyznaczenia możliwie najkrótszego terminu załatwienia sprawy i nie wykorzystywał efektywnie czasu, jakim dysponował pomiędzy datami wydawania kolejnych postanowień sygnalizacyjnych. Obowiązkiem organu jest wszechstronne wyjaśnienie sprawy, jednak obowiązek ten nie może służyć jako wytłumaczenie prowadzenia sprawy w sposób przewlekły. Organ musi wiedzieć jakie informacje i wyjaśnienia będą mu niezbędne do wydania decyzji, a ewentualna zmiana stanu faktycznego w trakcie prowadzonego postępowania może skutkować koniecznością zwrócenia się o dodatkowe wyjaśnienia, jednak organ nie może z takiej okoliczności korzystać wielokrotnie i w nieskończoność. Nadto, organ wobec niedotrzymania ustawowego terminu załatwienia sprawy, był zobowiązany zastosować przepis art. 36 k.p.a. dotrzymując jego warunków. W przedmiotowej sprawie, Prezes UKE siedmiokrotnie (do dnia przekazania skargi do Sądu) przedłużał termin załatwienia sprawy, nie podając skarżącej przyczyn zwłoki. Uchybienie to ma istotne znaczenie, bowiem strona świadoma przyczyn niewydania decyzji, jeżeli przyczyny te leżą choćby częściowo po jej stronie, może podjąć działania we własnym zakresie np. złożyć posiadany przez siebie dowód w sprawie, czy złożyć wyjaśnienia bez konieczności dodatkowego wzywania. Prezes UKE nie stworzył takiej możliwości skarżącej, a wydając kolejne nieodpowiadające prawu postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy i wzywając, po niekiedy dłuższym czasie, stronę do kolejnych wyjaśnień (np. postanowienie z dnia [...] maja 2007 r. i wezwanie z dnia 26 czerwca 2007 r.), popadł w niedopuszczalną zwłokę w załatwieniu sprawy, uzasadniającą skargę na bezczynność. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.