II SAB/Gd 33/07

Dnia 9 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie udostępnienia akt sprawy postanawia odrzucić skargę. W dniu 29 marca 2007 r. skarżący J. P. złożył w Komendzie Miejskiej Policji skargę (pismo z 28 marca 2007 r.) na postępowanie funkcjonariuszy Komisariatu Policji którzy, jak twierdził, niezasadnie odmówili przyjęcia za potwierdzeniem odbioru jego pisma z 27 marca 2007 r., dotyczącego udostępnienia akt postępowania prowadzonego w tym Komisariacie, w którym skarżący został przesłuchany w charakterze świadka. W piśmie tym domagał się wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia osób winnych odmowy przyjęcia pisma, pociągnięcia tych osób do odpowiedzialności, podjęcia środków zapobiegających naruszaniu prawa w przyszłości oraz przekazania załączonego do pisma wniosku właściwemu organowi. Komendant Miejski Policji w związku ze skargą skarżącego przeprowadził postępowanie wyjaśniające i pismem z dnia 26 kwietnia 2007 r., powołując się na art. 237 § 3 k.p.a., udzielił skarżącemu odpowiedzi. Pismo to, jak i wcześniej skarga skarżącego, zostało opatrzone sygnaturą Ks-II-759/2007. W dniu 3 lipca 2007 r. skarżący złożył w Komendzie Miejskiej Policji pismo z dnia 2 lipca 2007 r., w którym, nawiązując do wcześniejszego ustnego wniosku, zażądał udostępnienia do przejrzenia, jak to określił, akt postępowania administracyjnego nr Ks-II-759/2007. W piśmie tym twierdził, że zgodnie z art. 73 k.p.a. organ administracji jest zobowiązany do umożliwienia przeglądania akt sprawy. Zastrzegł również, że w razie odmowy przeglądania akt oczekuje, iż organ administracji wyda stosowne postanowienie, przewidziane w art. 74 § 2 k.p.a. Skarżącemu akt nie udostępniono, ani też nie wydano postanowienia o odmowie ich udostępnienia. Komendant Miejski Policji oraz Naczelnik Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w pismach odpowiednio z 26 lipca 2007 r. i 27 sierpnia 2007 r., kierowanych do skarżącego, wyjaśnili, iż w postępowaniu dotyczącym skargi lub wniosku nie stosuje się przepisów art. 28, art. 73 i art. 74 k.p.a. W związku z tym w dniu 7 września 2007 r. skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego na bezczynność, jak to określił, Komendy Miejskiej Policji, polegającą na niewydaniu postanowienia rozstrzygającego jego wniosek z 2 lipca 2007 r. W skardze domagał się zobowiązanie Komendy Miejskiej Policji do wydania i doręczenia mu postanowienia rozstrzygającego jego wniosek z 2 lipca 2007 r. Uzasadniając skargę wywodził, że w skardze z 28 marca 2007 r. domagał się podjęcia szeregu czynności z uwagi na swój interes prawny i jednocześnie obowiązek Komisariatu Policji i dlatego posiada uprawnienia strony tego postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje wówczas, gdy bezczynność ta dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W powołanym art. 3 § 2 pkt 1-4 wymienione są decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wcześniej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie jest zatem dopuszczalna, gdy organ administracji nie ma obowiązku podjąć jednego ze wskazanych aktów lub czynności. W związku z tym należy zauważyć, że skarżący wnioskiem z dnia 2 lipca 2007 r. domagał się udostępnienia akt postępowania w sprawie tak zwanej skargi powszechnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pismo skarżącego z 28 marca 2007 r. miało charakter skargi, o której mowa w art. 221 i art. 227 k.p.a. W konsekwencji stało się powodem wszczęcia odpowiedniego postępowania zakończonego zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi (art. 237 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 221 § 1 k.p.a. prawo składania skarg jest realizowane na zasadach określonych w dziale VIII k.p.a. Z tego wynika, że do postępowania w sprawie skargi powszechnej nie stosuje się pozostałych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Potwierdzeniem tego jest wyjątkowe odesłanie do niektórych innych przepisów tego Kodeksu zawarte w art. 237 § 4 k.p.a. W postępowaniu w sprawie skargi powszechnej nie stosuje się zatem także art. 73 i art. 74 k.p.a. Organ administracji publicznej załatwiający taką sprawę nie jest więc zobowiązany do podejmowania postanowienia o odmowie udostępnienia akt. Jego ewentualna bezczynność w przypadku złożenia żądania udostępnienia akt postępowania nie jest zatem bezczynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powoduje to, że skarga w sprawie takiej bezczynności jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.