II SA/Wa 406/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za powierzenie dodatkowych czynności służbowych oddala skargę Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej decyzją nr [...] z [...] listopada 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej we W. nr [...] z [...] października 2006 r., którą to decyzją odmówiono M. G. przyznania dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie czynności związanych ze sprawowaniem nadzoru nad przechowywaniem broni i amunicji. W uzasadnieniu wskazano, że powyższy dodatek do wynagrodzenia nie przysługuje, ponieważ brak jest przepisu prawa, który stanowiłby podstawę prawną do określenia prawa do wynagrodzenia. Wyjaśniono, że stosownie do § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.), do czynności powierzonych, wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, zalicza się wykonywanie innych niż wymienione w tym przepisie czynności o charakterze stałym, związanym z zabezpieczeniem funkcjonowania jednostki wojskowej, jeżeli wykonywanie tych czynności wynika z realizacji postanowień innych przepisów, w których nie określono prawa do wynagrodzenia. Podkreślono, że przepisem tym nie jest przywoływana przez wnioskodawcę "Instrukcja o broni służbowej i prywatnej żołnierzy zawodowych", bowiem o obowiązkach oraz uprawnieniach obywateli mogą stanowić tylko przepisy prawne powszechnie obowiązujące. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia oraz przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. W uzasadnieniu podniósł, iż organ dokonał błędnej wykładni ww. przepisów prawa materialnego, w szczególności § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, który jest przepisem powszechnie obowiązującym i który określa warunki otrzymania dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie dodatkowych czynności. Twierdził, że spełnia warunki w nim określone oraz że istnieje akt prawny, do którego odsyła rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej i jest nim "Instrukcja w sprawie broni służbowej i prywatnej żołnierzy zawodowych". Wywodził, że przedmiotowa instrukcja została wprowadzona do obrotu przez Ministra Obrony Narodowej, który wydał ją na podstawie ogólnej normy kompetencyjnej, tj. Rady Ministrów z 9 lipca 1997 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Obrony Narodowej. Nadto zarzucił, że naruszono art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacenia żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141) do czynności powierzonych, wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, zalicza się wykonywanie innych niż wymienionych w pkt 1-8 czynności o charakterze stałym związanym z zabezpieczeniem funkcjonowania jednostki wojskowej, jeżeli wykonywanie tych czynności wynika z innych przepisów, w których nie określono prawa do wynagrodzenia albo nie określono jego wysokości. Istota sporu sprowadza się do wykładni tego przepisu, w szczególności do wykładni użytego przez ustawodawcę sformułowania "jeżeli wykonywanie tych czynności wynika z innych przepisów". Skarżący twierdził i wywodził, że tym "innym przepisem" może być "Instrukcja w sprawie broni służbowej i prywatnej żołnierzy zawodowych". Organ twierdził, że instrukcja nie jest przepisem powszechnie obowiązującym, a zatem nie mieści się w pojęciu przepis. W tym miejscu przypomnieć należy, iż normy prawne przekazywane są do wiadomości w formie słownej, w formie przepisów. Przepisem prawnym jest wypowiedź ustawodawcy zawarta w tekście aktu normatywnego. Aktami normatywnymi są ustawy i rozporządzenia. Rację ma zatem organ, twierdząc, że instrukcja nie jest normą prawną powszechnie obowiązującą. Dodatkowo, co uszło uwadze skarżącego, zauważyć należy, iż instrukcja, na którą powołuje się skarżący nie jest przepisem prawnym, lecz decyzją administracyjną. Nie jest więc aktem normatywnym. Jak wynika z Dziennika Urzędowego Ministra Obrony Narodowej z 14 sierpnia 2001 r. Nr 13, poz. 112, Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z [...] lipca 2001 r. wprowadził "do użytku w resorcie Obrony Narodowej Instrukcję w sprawie broni służbowej i prywatnej żołnierzy zawodowych" - vide pkt 1 przedmiotowej decyzji. Wracając do wykładni § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, stwierdzić więc należy, iż w użytym przez ustawodawcę sformułowaniu "przepisów" nie mieści się decyzja administracyjna, która wprowadza do użytku w resorcie przedmiotową instrukcję. Przedmiotowa decyzja Ministra Obrony Narodowej nie mieści się w konstytucyjnym systemie źródeł prawa. Konkludując, stwierdzić należy, iż dokonana przez organy wykładnia przepisu § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 7 kwietnia 2004 r. jest prawidłowa, a tym samym, odmowa przyznania dodatkowego wynagrodzenia odpowiada prawu. Podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. (zdaniem Sądu zasadny) nie miał istotnego znaczenia i wpływu dla rozstrzygnięcia. Spór sprowadzał się do wykładni prawa, a konsekwentnie prezentowany przez skarżącego sposób wykładni był znany organom przed wydaniem decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.