I GZ 1/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "I." Sp. z o.o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 9 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Go 932/07 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi "I." Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. postanowieniem z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Go 932/07 odmówił "I." Spółce z o.o. w L. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Skarżąca w dniu 24 sierpnia 2007 r. wniosła do WSA w G. W. skargę na ww. decyzję, a następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2007 r. wezwana została do uiszczenia w terminie siedmiu dni od doręczenia zawiadomienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz do złożenia dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) – oryginału lub ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionego odpisu tego dokumentu – pod rygorem odrzucenia skargi. Pisma zostały prawidłowo doręczone Spółce w dniu 8 października 2007 r. W zakreślonym przez Sąd terminie, tj. do dnia 15 października 2007 r. skarżąca nie uzupełniła ww. braków. W dniu 19 października 2007 r. Spółka "I." założyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz nadesłania odpisu KRS, łącznie z wnioskiem dokonała czynności, których terminowi uchybiła. W uzasadnieniu wniosku jako brak winy w uchybieniu terminowi wskazała błąd pracownika, który polegał na odnotowaniu wpływu sądowej przesyłki listowej z niewłaściwą datą, tj. 12 października 2007, a nie prawidłową datą, którą był 8 października 2007 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem Sąd I instancji odmówił skarżącej przywrócenia terminu do dokonania wnioskowanych czynności procesowych. W uzasadnieniu Sąd wskazując na przesłanki instytucji przywrócenia terminu stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. Zdaniem WSA pracodawca ponosi ryzyko zaniedbań personelu kancelaryjnego oraz nieprawidłowości w funkcjonowaniu kancelarii. Konkludując Sąd stwierdził, że skarżąca posłużyła się swoim pracownikiem do odbierania korespondencji, a zatem zaniedbania tej osoby, obciążają ją samą i nie uwalniają jej od winy w niedochowaniu terminu. "I." Spółka z o.o. w L. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia. Skarżąca podtrzymała swoją argumentację z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wskazując, że winę za niedochowanie terminu ponosi pracownik Spółki, który omyłkowo zarejestrował pod inną datą korespondencję, tj. Sądowe wezwanie do dokonania czynności procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o przywróceniu, albo odmowie przywrócenia terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w tym postępowaniu w terminie bez swojej winy. Warunkiem przywrócenia terminu jest przede wszystkim złożenie wniosku w tym przedmiocie w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wskazać należy, że ustawodawca nie określił kryteriów oceny zachowania strony (co do wykazania braku winy), co oznacza, że kwestia ta pozostawiona została uznaniu sądu. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być zatem oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy. Jednakże przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W związku z powyższym należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do podjęcia czynności procesowej. Przede wszystkim kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Podkreślenia wymaga fakt, iż Spółka ponosi odpowiedzialność za zaniedbania personelu administracyjnego, którym posługuje się przy wykonywaniu swoich czynności, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niedochowaniu terminu. Przekładając powyższe na stan faktyczny niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie do przyjęcia jest argumentacja skarżącej, która uzasadniając swój brak winy w niedochowaniu terminu ceduje odpowiedzialność za to uchybienie na swojego pracownika, próbując przy tym wyłączyć swoją winę. Jak już wyżej wskazano Spółka, jako zorganizowana instytucja przejmuje negatywne konsekwencje wszelkich działań swoich pracowników, w tym omyłkowego zarejestrowania pod inną datą przesyłki listowej zawierającej sądowe wezwanie do dokonania szeregu czynności procesowych. Zdaniem NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. - z przyczyn wskazanych powyżej - prawidłowo oddalił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.