IV SA/Wa 1815/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, asesor WSA Marta Laskowska (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2008 r. sprawy ze skarg A. G. i Z. S. oraz Stowarzyszenia Z. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi ekspresowej - oddala skargi - Decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. Minister Budownictwa – po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia "Z.", B. S., S. S. i H. C. działających przez pełnomocnika A. B., A. G. oraz Z. S. i P. B. – od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) sierpnia 2006 r. o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę (...) (P. (...)) – odcinek: węzeł K. (bez węzła) – węzeł "O." (z węzłem) – wraz z przebudową infrastruktury technicznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa: I. uchylił: 1 - zaskarżoną decyzję w części stanowiącej rysunek nr (...) i rysunek nr (...) w załączniku nr (...) do decyzji p.n. "Materiały do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi", 2 - zaskarżoną decyzję w części opisowej załącznika nr (...) do decyzji: na stronie 2 w wierszu 10 licząc od dołu strony kilometraż "(...)" na stronie 3 w wierszu 6 licząc od góry strony kilometraż "(...)" na stronie 3 w wierszu 7 licząc od góry strony liczbę "(...)" na stronie 3 w wierszu 6 licząc od dołu strony kilometraż "(...)" na stronie 3 w wierszu 5 licząc od dołu strony liczbę "(...)" na stronie 5 w wierszu 21 licząc od góry strony kilometraż "(...)" na stronie 5 w wierszu 9 licząc od góry strony kilometraż "(...)" oraz liczbę "(...)" 3 - w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji: na stronie 1 w wierszu 17 licząc od dołu strony liczbę "(...)" na stronie 1 w wierszu 13 licząc od dołu strony kilometraż "(...)" na stronie 1 w wierszu 9 licząc od dołu strony liczbę "(...)" II. ustalił: 1 - nowy rysunek (...) i nowy rysunek (...) w załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji, 2 - w części opisowej załącznika nr (...) do decyzji: na stronie 2 w wierszu 10 licząc od dołu strony kilometraż "(...)" na stronie 3 w wierszu 6 licząc od góry strony kilometraż "(...)" na stronie 3 w wierszu 7 licząc od góry strony liczbę "(...)" na stronie 3 w wierszu 6 licząc od dołu strony kilometraż "(...)" na stronie 3 w wierszu 5 licząc od dołu strony liczbę "(...)" na stronie 5 w wierszu 21 licząc od góry strony kilometraż "(...)" na stronie 5 w wierszu 9 licząc od góry strony kilometraż "(...)" oraz liczbę "(...)" 3 - rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji: na stronie 1 w wierszu 17 licząc od dołu strony liczbę "(...)" na stronie 1 w wierszu 13 licząc od dołu strony kilometraż "(...)" na stronie 1 w wierszu 9 licząc od dołu strony liczbę "(...)" III. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w pozostałej części. W uzasadnieniu decyzji Minister Budownictwa przedstawił następujący stan sprawy. W dniu 27 lipca 2005 r. na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz.721 ze zm.) został złożony wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji "Budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę (...) na odcinku południowej obwodnicy W. od węzła "K." do węzła "P." długości ok. (...) km wraz z odcinkiem drogi ekspresowej długości ok. (...) km, łączącej węzeł "L." z węzłem "M." i węzłem "M." odcinek: węzeł K. (bez węzła) – węzeł "O." (z węzłem) – wraz z przebudową infrastruktury technicznej. Na podstawie powyższego wniosku zostało wszczęte przez Wojewodę Mazowieckiego postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu (...) sierpnia 2006 r. decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej drogi ekspresowej. Od decyzji tej odwołania wnieśli: Stowarzyszenie "Z.", Stowarzyszenie "Z. ", B. S., S. S.i H.C. działający przez pełnomocnika .A. B., A. G. oraz Z. S. i P. B. Rozpatrując ponownie sprawę organ drugiej instancji Minister Budownictwa stwierdził, że w przekazanej mu przez organ pierwszej instancji dokumentacji występują niezgodności. Organ ustalił, że z analizy załącznika nr (...) do zaskarżonej decyzji zatytułowanego "Materiały do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi", a zwłaszcza z jego rysunku nr (...) przedstawiającego plan sytuacyjny z projektowanymi liniami rozgraniczającymi teren niezbędny dla obiektów budowlanych wynika, że odcinek objęty zaskarżoną decyzją rozpoczynający się od węzła "K." kończy się węzłem "O." w Dzielnicy W. w W. Odcinek ten obejmuje teren położony w rejonie ul.(...), ul.(...)i ul.(...) i zaskarżona decyzja ustala linie rozgraniczające w tym obszarze. Ogólny przebieg projektowanej drogi przedstawia rysunek nr (...) załącznika nr (...) do decyzji, nazwany planem orientacyjnym. Natomiast w załączniku nr (...) do decyzji, który stanowią mapy sytuacyjne z projektami podziałów nieruchomości brak map z projektami podziału nieruchomości położonych w/w ulic. Wynika z tego, że zaskarżoną decyzją nie zatwierdzono projektów podziału nieruchomości w tym obszarze. Analizując dokumentację dotyczącą innego postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody Mazowieckiego (nr (...)), ustalającej lokalizację drogi ekspresowej na odcinku węzeł "O." (bez węzła) – węzeł "L.", a więc sąsiadującym z odcinkiem zaskarżonej decyzji Minister Budownictwa stwierdził, że teren obejmujący rejon w/w ulic stanowi obręb ewidencyjny (...) w Dzielnicy W. W trakcie postępowania w sprawie tej drugiej decyzji organ ustalił, że decyzją tą Wojewoda Mazowiecki zatwierdził projekty podziału nieruchomości położonych w w/w obrębie ewidencyjnym oraz, że na planie sytuacyjnym przedstawiającym projektowane linie rozgraniczające obręb ten nie został uwidoczniony. Wynika z powyższego, że właśnie tą drugą decyzją Wojewoda Mazowiecki dokonał podziału nieruchomości położonych w w/w obrębie ewidencyjnym nie ustając przebiegu linii rozgraniczających przez te nieruchomości. Analizując zaistniałą sytuację Minister Budownictwa uznał, że powstałe nieprawidłowości można naprawić w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego. Mając na względzie powyższe ustalenia, wyjaśnienia inwestora oraz przepis art. 12 ust. 2 w/w ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, stanowiący, że linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości, w celu doprowadzenia do zgodności pomiędzy projektami podziału nieruchomości zawartymi w załączniku nr (...) do decyzji nr (...) z przebiegiem linii rozgraniczających ustalonych tą decyzją, organ odwoławczy uchylił rysunek nr (...) załącznika nr (...) zaskarżonej decyzji, przedstawiający plan orientacyjny przebiegu tego odcinka oraz rysunek nr (...) załącznika nr (...) przedstawiający plan sytuacyjny z liniami rozgraniczającymi teren, uchylając w ten sposób linie rozgraniczające ustalone zaskarżoną decyzją w obrębie (...) w Dzielnicy W. W.. W miejsce uchylonych rysunków w załączniku nr (...) organ ustalił nowy rysunek nr (...) oraz rysunek (...) załącznika nr (...) do zaskarżonej decyzji. Rysunek nr (...), przedstawiający plan orientacyjny stanowi załącznik nr (...) decyzji Ministra Budownictwa, natomiast rysunek nr (...), przedstawiający plan sytuacyjny z liniami rozgraniczającymi stanowi załącznik nr (...) decyzji Ministra Budownictwa. W konsekwencji decyzja Wojewody Mazowieckiego nie ustala obecnie przebiegu linii rozgraniczających teren niezbędny dla obiektów budowlanych na obszarze w/w obrębu, w którym decyzja nie zatwierdza projektów podziału nieruchomości. Wynikiem poczynionych zmian, zmianie uległ koniec odcinka projektowanej trasy oraz jego długość. Dlatego też zmieniono zapisy znajdujące się w części opisowej załącznika nr 1 do decyzji zatytułowanej "Materiały do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi", dotyczące pikietażu końca odcinka objętego decyzją oraz jego długość. Minister Budownictwa zmienił także odpowiednio do poczynionych ustaleń rozstrzygnięcie Wojewody Mazowieckiego w postanowieniach dotyczących długości projektowanego odcinka drogi oraz dotyczących pikietażu końca odcinka objętego decyzją. Rozpatrując ponownie sprawę Minister Budownictwa stwierdził, że decyzja Wojewody Mazowieckiego o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej, poza częścią uchyloną zaskarżoną decyzją, nie narusza prawa. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 oraz art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ponieważ zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustawy (Dz.U. z 2006 r., Nr 220, poz. 1601), do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wojewoda Mazowiecki zgodnie z art. 5 ust. 5 w/w ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. zawiadomił o wszczęciu niniejszego postępowania w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej winna zgodnie z art. 7 ust. 1 w/w ustawy zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzać projekty podziału nieruchomości, gdzie linie rozgraniczające teren ustalony decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Decyzja organu pierwszej instancji zdaniem organu odwoławczego czyni zadość powyższym wymogom, wskazując warunki, które winny być uwzględnione w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Organ drugiej instancji uznał ponadto, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo, uznając racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. W opracowaniu "Materiały do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi" (pkt 2.8) znajduje się informacja, że projektowana droga ekspresowa została zlokalizowana w pasie terenu przeznaczonym od ok.30 lat pod przebieg autostrady w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a zarezerwowany pod drogę pas terenu był słabo inwestowany. W punkcie 5 raportu oddziaływania na środowisko stwierdzono, że projektowany odcinek nie będzie kolidował z obszarami chronionymi przyrodniczo lub wartymi ochrony. Z ustaleń raportu wynika, że planowana inwestycja drogowa, z racji swojej funkcji będzie oddziaływała negatywnie na środowisko. W celu wyeliminowania lub zminimalizowania negatywnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia wskazano w raporcie na konieczność zastosowania odpowiednich urządzeń ochronnych. Spowodują one, że negatywne oddziaływania zostaną złagodzone lub nie będą występować przekroczenia dopuszczalnych norm jakości środowiska poza projektowanym pasem drogowym. Wskazano na konieczność zastosowania ekranów akustycznych w formie ścian przeciwhałasowych oraz wałów i skarp ziemnych, osłon izolacyjnych z drzew i krzewów, przejść dla zwierząt, wykonania wygrodzeń drogi wraz z rowami trawiastymi, wykonania osadników w studzienkach ściekowych, zbiorników retencyjnych i separatorów oczyszczających wody spływające z drogi. Zalecono ponadto aby prognozowane uciążliwości drogi były monitorowane po oddaniu jej do użytkowania w odstępach co 5 lat, aby po roku wykonać analizę porealizacyjną przedsięwzięcia, a po 12 latach przegląd ekologiczny drogi. Opracowania te powinny mieć na celu ewentualne wprowadzenie dodatkowych środków ochronnych. Rozpatrując zarzuty podniesione w odwołaniach Minister Budownictwa uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Stowarzyszenia "Z.", a sprowadzających się do wykazania nieprawidłowości występujących w raporcie oddziaływania na środowisko w pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że część zarzutów dotyczy innego odcinka niż odcinek dla którego lokalizację ustalono decyzją Wojewody Mazowieckiego Nr (...). Minister Budownictwa wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w odwołaniu, że eksperci sporządzający raport nie posiadali uprawnień do wypowiadania się w raporcie w kwestiach dotyczących ochrony dóbr kultury ponieważ ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych nie zawiera przepisów wymagających sporządzenia raportu w tym zakresie w dziedzinie dóbr kultury. Co więcej art. 40 pkt 4 w/w ustawy uchylił przepis art. 52 ust. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, który wymagał, aby elementy raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko dotyczące zidentyfikowania istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania oraz ustalenia wpływu na dobra kultury, sporządzał biegły z listy rzeczoznawców ministra właściwego do spraw kultury i dziedzictwa narodowego. Kwestionowany raport wykonany został przez zespół autorski pod kierunkiem osoby posiadającej wymagane przygotowanie zawodowe, potwierdzone wpisem na listę Wojewody Mazowieckiego biegłych w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Do raportu dołączono komplet pism uzgadniających przebieg trasy przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wśród których znajduje się pismo z dnia 22 lipca 2005 r., w którym zaopiniowano pozytywnie proponowaną lokalizację trasy. Wskazano ponadto, że budynki położone przy ul. (...) należy zinwentaryzować, a powstałą dokumentację przekazać konserwatorowi, co jest warunkiem koniecznym, poprzedzającym ewentualną, możliwą do przeprowadzenia rozbiórkę zabytkowych obiektów kolidujących z przebiegiem trasy. Jednakże proponowane do rozbiórki obiekty nie są cenne kulturowo. Minister Środowiska nie zgodził się z zarzutem dotyczącym niewłaściwego określenia oddziaływania trasy na stan jakości powietrza w raporcie bowiem w rozdziale 8.4 raportu omówiono kwestię zanieczyszczenia powietrza. Przedstawiono prognozę zanieczyszczenia powietrza sporządzoną dla trasy dla roku 2025 r., co jest prognozą potencjalnych zmian jakości powietrza spowodowanych planowaną inwestycją drogową. Odnosząc się do zarzutu pominięcia w analizie dotyczącej powietrza substancji zanieczyszczającej PM10 należy wyjaśnić, że istotnie dla sumy zanieczyszczeń pochodzących z różnych źródeł najpoważniejszą substancją zanieczyszczającą jest pył. Niemniej jednak w otoczeniu dróg najpoważniejszą substancją zanieczyszczającą powietrze są tlenki azotu, za emisję których są odpowiedzialne pojazdy samochodowe. Za emisję pyłów odpowiedzialne są głównie elektrownie i kotłownie. Ponieważ celem raportu było wskazanie istotnych skutków realizacji drogi ekspresowej dla środowiska pominięto pyłowe zanieczyszczenie powietrza, uznając, że wpływ inwestycji na poziom substancji pyłowych będzie nieistotny. Minister Budownictwa podkreślił, że raport w części dotyczącej zanieczyszczenia powietrza był analizowany przez Państwowego Inspektora Sanitarnego i nie kwestionowano go. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącego stowarzyszenia Minister Budownictwa wskazał, że w raporcie w części "Opis wariantów przedsięwzięcia" dokonano analizy pod kątem ewentualnych kolizji z obszarami chronionymi przyrodniczo i z obszarami intensywnej zabudowy mieszkaniowej. Organ drugiej instancji uznał, że raport na podstawie, którego wydano zaskarżoną decyzję opracowano zgodnie z załącznikiem nr (...) do ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, a przedstawione w odwołaniu zarzuty świadczą o niezgodności poglądów jaka występuje między autorami raportu, a autorami opinii skarżącego stowarzyszenia. Minister Budownictwa podkreślił, że w jego ocenie a także w świetle przepisów kpa raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko stanowi dowód z opinii biegłego. Zarzuty sformułowane w odwołaniu skarżącego stowarzyszenia, poparte uzgodnieniem biegłego z zakresu sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, stanowią w ocenie organu dokument prywatny. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu B.S., S. S. i H.C. działających przez pełnomocnika A. B. organ drugiej instancji wskazał, że żądanie skarżących przeznaczenia do wykupu pod projektowaną drogę działek o numerach ewidencyjnych (...), (...), (...) i (...) nie może być spełnione. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych GDDKiA nabywa nieruchomości lub ich części na cele budowy dróg, które stanowią teren niezbędny dla obiektów budowlanych drogi, czyli leżących w pasie drogowym, którego linie rozgraniczające określa decyzja. O wielkości zajętego terenu pod drogę decyduje więc jego przydatność dla realizacji obiektów budowlanych. W przedmiotowej sprawie przebieg linii rozgraniczającej przez teren działki nr (...) w obrębie (...) w Dzielnicy W. wynika z zaplanowania w tym miejscu jezdni drogi ekspresowej wraz z ekranami akustycznymi i zielenią ochronną. Na pozostałej (poza linią rozgraniczającą) części działki nr (...) oraz na pozostałych działkach nie zaprojektowano budowy żadnych elementów drogi, a więc nie podlegają one wykupowi w trybie art. 13 ust.1 w/w ustawy. Organ wskazał jednocześnie, że zgodnie z art. 13 ust. 3 w/w ustawy właściciele części nieruchomości nie nadających się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele mogą zwrócić się z wnioskiem o nabycie przez GDDKiA na rzecz Skarbu Państwa pozostawionej poza liniami rozgraniczającymi części nieruchomości. Natomiast kwestia wykupu części nieruchomości leżącej poza pasem drogowym nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. Podobnie podnoszona w odwołaniu kwestia ewentualnego spadku wartości nieruchomości położonych w pobliżu planowanej inwestycji drogowej. Kolejno Minister Budownictwa odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu A. G. i Z. S. dotyczących żądania wykupu całej nieruchomości należącej do skarżących (działki ewidencyjne nr (...) i (...)) w obrębie (...) w obrębie Dzielnicy U. W. oraz braku zgody na proponowany podział ich nieruchomości. Organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 w/w ustawy określone przez decyzję o ustaleniu lokalizacji linie rozgraniczające drogi krajowej stanowią linie podziału nieruchomości. Wynika z powyższego – zdaniem organu – że projektowany podział przesądzony jest przebiegiem linii rozgraniczających teren niezbędny dla obiektów budowlanych drogi. W przedmiotowej sprawie wynika to również z konieczności zaplanowania w tym miejscu ekranów akustycznych, skarpy, zieleni izolacyjnej oraz drogi dojazdowej. Odnosząc się do odwołania P. B., który wystąpił o weryfikację planów przebiegu drogi i podziału działki to organ wskazał, że pas włączenia działki w A. (...) nie może zostać skrócony ponieważ jego długość wynika z obowiązku spełnienia przepisu art. 97 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Marskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z uwagi na przepis art. 9 ust. 3 w/w rozporządzenia oraz na fakt podniesienia parametrów technicznych A. (...) z klasy G do klasy GP nie będzie możliwa obsługa komunikacyjna pozostałej części działki nr (...) na dotychczasowych warunkach, czyli bezpośrednio z A. (...), a wjazd i wyjazd będą odbywać się poprzez ulicę (...). Rozpoznając odwołanie Stowarzyszenia "Z.." Minister Budownictwa stwierdził, że w aktach administracyjnych brak wniosku tej organizacji o włączenie na prawach strony do przedmiotowego postępowania. Uznał więc, że organizacja ta nie brała udziału w postępowaniu o wydanie decyzji Wojewody Mazowieckiego i odwołania nie rozpatrzył, orzekając o tym odrębnym postanowieniem. Skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia (...) lipca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. G. i Z. S. oraz Stowarzyszenie "Z.". Skarżący A. G. i Z. S. w swojej skardze wskazali, że ich posesja składa się z czterech działek (...), (...), (...), (...). Wnieśli o wykup wszystkich czterech działek, podkreślając, że przechodzi przez nie linia wysokiego napięcia. Zabranie tylko części działek zdaniem skarżących skutkuje tym, że reszta posesji jest bezużyteczna. Skarżące Stowarzyszenie "Z." wskazało na naruszenie zasad postępowania administracyjnego w sprawie dowodów poprzez bezpodstawne uznanie - zdaniem skarżącego - dołączonej do akt opinii jako prywatnej. Zarzuciło również naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 kpa oraz art. 6 Konwencji z Aarhus. Skarżące Stowarzyszenie podkreśliło także, że naruszono art. 2 ust. 2 w/w ustawy polegający na niedochowaniu 3 – miesięcznego terminu na wydanie decyzji w I Instancji. W odpowiedzi na skargi Minister Budownictwa wniósł o ich oddalenie oraz podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art. 134 § 2 ww. ustawy). Skargi złożone w przedmiotowej sprawie nie mogą zostać uwzględnione ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz.721 ze zm.). Odpowiadając na zarzuty skargi A. G. i Z. S. to należy wskazać, iż nie znajdują one oparcia w obowiązujących przepisach prawa publicznego. W tym kontekście należy podkreślić, że powoływanie się na naruszenia prawa podmiotowego skarżących poprzez uniemożliwienie im korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem nie może odnieść zamierzonego skutku. Rygoryzm prawa publicznego nie może być łagodzony konstrukcją nadużycia prawa jednostki do swobodnego dysponowania rzeczą. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć (decyzji) organów administracji publicznej są wyłącznie przepisy prawa, a nie zasada współżycia społecznego i sprawiedliwości społecznej. Ponadto ustosunkowując się do twierdzeń skarżących podnoszonych w postępowaniu administracyjnym o obowiązku wykupu przez Skarb Państwa pozostałych po podziale, a nie przeznaczonych pod drogę działek tzw. resztówek, należy wskazać, iż również są one bezzasadne. Zgodnie z art. 13 ust. 3 o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 16 grudnia 2006 r.), w przypadku nabycia części nieruchomości na cele budowy drogi, w drodze umowy, pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa tej części nieruchomości. Wskazać należy, iż przepisy tej ustawy były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006 roku, sygn. akt TK 23/05 OTK -A 2006/6/62 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 10 i art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 i Nr 217, poz. 2124 oraz z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 267, poz. 2251) są zgodne z art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdził również, że art. 10 i art. 21 tejże ustawy są zgodne z art. 5 i art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji. W ocenie Sądu nie można również zgodzić się z zarzutami skarżącego Stowarzyszenia dotyczącymi braków w "Raporcie o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia drogowego na środowisko". Minister, analizując treść raportu, zasadnie - zdaniem Sądu - uznał, iż spełnia on wymogi wskazane w załączniku nr (...) do ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Raport oddziaływania na środowisko, jako jeden z dowodów w postępowaniu administracyjnym podlega regułom określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednak z uwagi na jego charakter i treść oraz kwalifikacje zawodowe osób sporządzających raport, dokument ten powinien być oceniany podobnie jak opinie przygotowane przez biegłych (art. 84 kpa). Kwestionowany raport wykonany został przez zespół autorski pod kierunkiem osoby posiadającej wymagane przygotowanie zawodowe, potwierdzone wpisem na listę Wojewody Mazowieckiego biegłych w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Możliwość podważenia raportu jest dopuszczalna w zasadzie tylko w sytuacji, kiedy zostanie przedstawiona opinia biegłego, osoby posiadającej stosowne uprawnienia zawodowe i kwalifikacje (por. wyrok NSA z dnia 17.03.2006 r., sygn.akt II OSK 149/05). Słusznie uznał Minister Budownictwa, że zarzuty sformułowane w odwołaniu Stowarzyszenia, poparte uzgodnieniem mgr inż. J. J. stanowią w istocie dokument prywatny. Odnośnie zarzutu wypowiedzenia się w raporcie w kwestiach dotyczących ochrony dóbr kultury to wskazać należy – za organem – że art. 40 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych uchylił przepis art. 52 ust. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, który wymagał, aby elementy raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko dotyczące zidentyfikowania istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania oraz ustalenia wpływu na dobra kultury, sporządzał biegły z listy rzeczoznawców ministra właściwego do spraw kultury i dziedzictwa narodowego. Na marginesie podkreślić należy, że Wojewódzki Konserwator Zabytków zaopiniował pozytywnie proponowaną lokalizację trasy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 Konwencji z Aarhus to przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że art. 6 ust. 1 lit. a ma zastosowanie tylko do przedsięwzięć wymienionych w załączniku I. Warto również podkreślić, że stosownie art. 6 Konwencji jest uzależnione od prawa krajowego Strony (państwa ratyfikującego Konwencję) na co wskazują postanowienia art. 6 ust. 1 lit. b, c, ust. 6 i 11 Konwencji, czyli należałoby wykazać, że zaskarżana decyzja narusza konkretne przepisy prawa krajowego bądź to prawo (krajowe) narusza przepisy omawianej Konwencji. Aktem prawnym włączającym postanowienia art. 6 Konwencji do systemu polskiego prawa jest ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902), która w odpowiednim zakresie miała również zastosowanie w niniejszej sprawie. Z postanowień niniejszej ustawy , ani też z brzmienia art. 6 ust. 8 Konwencji, a w szczególności z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, nie wynika, że o trasie przebiegu drogi decyduje społeczność lokalna, mieszkańcy gminy (por. wyrok NSA z dnia 9.08.2007 r., sygn.akt II OSK 763/07). Nie zasadny jest również wskazany na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego Stowarzyszenia zarzut braku wskazania innych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. Podkreślić należy, że to GDDKiA samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno – wykonawczych inwestycji. Ani organ prowadzący postępowanie w I instancji, ani organ odwoławczy nie są uprawnione do oceny kosztów realizacji zamierzonej inwestycji, ani też do wskazywania inwestorowi trasy inwestycji. Rozważenie innego wariantu przebiegu trasy stałoby się konieczne, jeżeli z jakichś przyczyn realizacja projektu wskazanego przez inwestora napotkałaby przeszkody prawne (por. WSA w Warszawie z dnia 30.11.2006 r., sygn.akt IV SA/Wa 2462/05). Co do zarzutu przekroczenia 3 – miesięcznego terminu na wydanie decyzji w I Instancji to stwierdzić należy, że termin ten ma charakter instrukcyjny. W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do przekroczenia terminu, jednakże fakt ten nie stanowi takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skardze, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego to wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy przestrzegały zasadę prawdy obiektywnej, podejmując wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Odnosząc się do uwag wskazanych na rozprawie przez pełnomocnika Burmistrza Miasta i Gminy O. to wskazać należy, w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo z dnia 12 lipca 2005 r. podpisane z upoważnienia Burmistrza o następującej treści "Urząd Miasta i Gminy w O. pozytywnie opiniuje przebieg Południowej Obwodnicy W . na odcinku węzła "K." (bez węzła) do węzła "O.". Opinia dotyczy części trasy zlokalizowanej na terenie Gminy O.". Końcowo podkreślić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada warunkom określonym w art. 107 kpa. Zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zostało prawidłowe zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym, co ma szczególne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.