IV SA/Wa 1085/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Asesor WSA Marian Wolanin, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Z. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. Nr [...] Prezydent W. po rozpoznaniu wniosku Spółki S. S.A. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, działając na podstawie art. 46 ust. 4a i 4b, art. 46a ust. 1, ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 i 1a oraz art. 56 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska (Dz. U z 2006r. Nr 129, poz. 902) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej [...], usytuowanej na dachu budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z załączonego do akt sprawy "Raportu oddziaływania na środowisko..." wynika, że emisja pól elektromagnetycznych, stacji bazowej [...], nie przekroczy w środowisku dopuszczalnych norm w miejscach dostępnych dla ludzi, w wysokości 0,1 W/m2. Przewidywany zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej wartość graniczną, wytwarzanych przez anteny nadawcze sieci transmisji danych obejmować będzie jedynie wolną przestrzeń niedostępną dla ludzi, na wysokości powyżej 2,2 m nad dachem budynku, gdzie lokalizowane są anteny oraz na wysokości minimalnej 29,4 m npt poza budynkiem w zasięgu maksymalnym 29,5 m od anten. Odwołanie od przedmiotowej decyzji organu I instancji wniosło Stowarzyszenie "Z." podnosząc, iż: organ przy wydawaniu decyzji nie spełnił wymogów art. 47 ust. 1, ust. 2, ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, brak jest bowiem analizy i oceny możliwości oraz sposobu zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, wymaganego zakresu monitoringu wpływu inwestycji na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, przy wydawaniu pozytywnej decyzji organ poprzestał na oparciu się jedynie o przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r., nie uwzględniając wyników współczesnych badań na ten temat. Tymczasem wskazują one, iż mieszkańcy terenów sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji narażeni będą na biologiczne skutki poza-termiczne oddziaływania przedmiotowych anten, czego skutkiem ma być wzmożona zachorowalność ludzi z otoczenia 200-300 m od współczesnych stacji bazowych, dlatego niezbędne jest zbadanie i dokładne przeanalizowanie potencjalnego wpływu promieniowania anten na takie osoby w tym konkretnym przypadku i w związku z tym podjęcie decyzji, czy możliwa jest przedmiotowa lokalizacja ze względu na ewentualne długotrwałe przebywanie w otoczeniu anten osób, 3) przed wydaniem decyzji powinny zostać zmierzone poziomy gęstości mocy przedmiotowego promieniowania w pomieszczeniach długotrwałego przebywania ludzi w sąsiadujących ze stacją budynkach, decyzja obarczona jest istotną wadą merytoryczną, gdyż brak jest danych dot. tiltu elektrycznego (podano tylko tilt mechaniczny), co ma znaczenie ze względu na możliwość obejmowania emisją także niższych wysokości, co ma tu zwłaszcza znaczenie, gdyż wykazano, że obszar DPPN wychodzi poza teren inwestora, na sąsiednie działki, gdzie jest zabudowa z długotrwałym pobytem ludzi, organ w wydanej decyzji ograniczył analizę licznych naszych argumentów do kilku cytatów z naszych wniosków oraz przedstawienia badań WHO, które zaprzeczają przedstawionym przez nas badaniom, nastąpiło uchybienie procedury administracyjnej w sprawie uzgodnień, wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż doręczono stowarzyszeniu jedynie kserokopie ostatecznych już postanowień Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Wojewody Mazowieckiego, co spowodowało, że pozbawiono go prawa do wniesienia odwołania, a więc i prawa do czynnego uczestnictwa w postępowaniu na każdym z jego etapów, 7) uzgodnień dokonano bez udziału społecznego, a taki udział jest wymagany ustawowo, 8) brak ustosunkowania się do wielu wniosków, opinii i dokumentów oznacza praktyczne ich pominięcie bez podania przyczyny, mimo że argumentacja strony wnosiła istotnie nowe światło odnośnie potencjalnego ryzyka zdrowotnego jakie niesie przedmiotowa lokalizacja, nowe światło w stosunku do tego co zapisano w skarżonej decyzji; poprzez samo przytoczenie badań WHO organ nie uzasadnia, dlaczego odmawia się mocy dowodowej zgłoszonym przez nas opiniom i stanowiskom, które uzasadniają ryzyko zdrowotne w otoczeniu współczesnych stacji bazowych, do których należy i przedmiotowa; nie przeprowadzono konfrontacji dowodów z WHO z naszymi dowodami (było to ważne, gdyż dowody te są ze sobą sprzeczne), 9) brak jest ustosunkowania się do tak kardynalnych spraw jak naruszenie przez inwestycję art. 144 oraz art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, 10) organ kierując się przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego winien był powołać nowe dowody w tej sprawie, by w sytuacji sprzecznych ze sobą badań, i niemożności jednoznacznego rozstrzygnięcia na ich podstawie — powołać niezależnego rzeczoznawcę, który wydał by ostateczną opinię, przy uwzględnieniu omawianych wyników badań, 11) brak jest ustosunkowania się w decyzji do wiedzy wynikającej ze współczesnych badań na temat oddziaływania stacji bazowych na zdrowie ludzi przebywających długotrwale w otoczeniu stacji; traktujemy to jako naruszenie art. 143 pkt 8 ustawy Prawo ochrony środowiska, 12) podejmując decyzję dla tego typu przedsięwzięć, należy wziąć pod uwagę nie tylko przepisy prawa ale i wyniki badań i wiedzy w zakresie oddziaływania stacji bazowej. Decyzją z dnia [...] marca 2007r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia Z., orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wskazano, iż stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą"., realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zakres analizy i oceny jaką winien przeprowadzić organ orzekający w niniejszej sprawie, oraz wykaz co winna zawierać decyzja określa art. 47 i 56 ust. 2 wspomnianej ustawy. Analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie, ze szczególnym uwzględnieniem sporządzonego przez biegłego raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, oraz przytoczonych powyżej przepisów w ocenie organu odwoławczego nie daje podstaw do uznania, iż w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją naruszone zostały przytoczone powyżej regulacje, a co za tym idzie — by w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Brak jest również podstaw do uznania, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie odniósł się do zagadnień objętych przepisami art. 47 ust. 1, ust. 2, ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska; w toku rzeczonego postępowania sporządzony został i poddany analizie "Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia", sama zaś decyzja wydana została po uzgodnieniu z wyspecjalizowanymi organami, w tym - z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w W. Organ podniósł, iż zarzut, jakoby organ pierwszej instancji oparł swe rozstrzygnięcie o obowiązujące przepisy, w tym o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) uznać należy za co najmniej niezrozumiały, bowiem gdyby zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z żądaniem strony odwołującej, a wbrew owym przepisom, decyzja ta nie mogłaby pozostać w obrocie prawnym. Zdaniem Kolegium brak jest także podstaw do uznania, że raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia nie spełnia wymagań zakreślonych przez przepisy ustawy, w szczególności - przez jej art. 52 ust. 1. Raport ów - wbrew twierdzeniu odwołującej - zawiera opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia, wraz z krótkim uzasadnieniem wyboru owych wariantów (vide pkt 4 analizy); dodatkowo przypomnieć należy, iż to nie do odwołującej, ale przede wszystkim do inwestora należy decyzja, który wariant przedsięwzięcia - z pośród dopuszczalnych obowiązującym prawem - zostanie ostatecznie zrealizowany. W przekonaniu Kolegium, brak jest również podstaw do uznania, że analizy poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie mają odzwierciedlenia w wydanej decyzji. Za jedną z takich analiz można bezsprzecznie uznać wspomniany już raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, na ustalenia którego powołuje się organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 55 ustawy, jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, organ administracji, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmówi, w drodze decyzji, określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium, przepis ten znajduje zastosowanie jedynie wtedy, gdy w toku prowadzonego postępowania okaże się, że uzasadniona jest realizacja przedsięwzięcia w wariancie innym niż zaproponowany przez inwestora. Samo żądanie jednej ze stron tego postępowania lub podmiotu działającego w owym postępowaniu na prawach strony, mające na celu narzucenie inwestorowi innego od zamierzonego przezeń wariantu realizacji przedsięwzięcia, jest w tej mierze niewystarczające. Ocena wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie ludzi została już przeprowadzona w powoływanym wielokrotnie raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia (dalej zwanym "raportem") vide pkt 7 owego raportu; ocena ta, zdaniem organu, została przeprowadzona w sposób rzetelny i zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami. Kolegium nie dopatrzyło się zatem konieczności ponownego zbadania i dokładnego przeanalizowanie potencjalnego wpływu promieniowania anten na takie osoby w tym konkretnym przypadku, o co wnosi odwołująca. Kolegium podniosło także, iż załączenie do decyzji dokumentu, który graficznie miałby obrazować przedmiotowe środowiskowe uwarunkowania, łącznie z zobrazowaniem obszaru DPPN w stosunku do otaczającej zabudowy, nie jest wymagane; odrębną kwestią pozostaje ocena, czy "graficzne odzwierciedlenie" rzeczonych uwarunkowań byłoby w ogóle możliwe, a jeśli nawet, to jak miałoby wyglądać. Jednocześnie wskazano, iż stosownie do art. 107 § 3 Kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem Kolegium, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia powyższe wymagania, zawiera bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł (m.in. ustalenia raportu oraz wyniki badań prowadzonych pod egidą Światowej Organizacji Zdrowia - WHO), jak również przyczyn, z powodu których dowodom przedstawionym przez odwołującą w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (te same ustalenia raportu oraz wyniki wspomnianych badań WHO). Ocena, czy istnieją przesłanki do ewentualnego wznowienia postępowań, zakończonych ostatecznymi postanowieniami organów opiniujących uwarunkowania środowiskowe dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wykracza poza granice niniejszego postępowania odwoławczego. Kolegium nie jest zresztą uprawnione do takiej oceny, dopóki postanowienia te pozostają w obrocie prawnym, dopóty mogą stanowić podstawę do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację rzeczonego przedsięwzięcia. Fakt nie doręczenia wspomnianych postanowień odwołującej nie wystarcza - zdaniem Kolegium - do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazano, iż art. 52 ustawy określa zakres przedmiotowy raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, art. 144 ust. 1 ustawy stanowi zaś, że eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do uznania, że realizacja planowanego przedsięwzięcia może naruszyć którykolwiek z wymienionych przepisów; organ pierwszej instancji dał temu zresztą wyraz - wbrew stanowisku odwołującej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Również pogląd, w świetle którego organ pierwszej instancji zobowiązany byłby do powołania niezależnego biegłego do oceny trafności podnoszonych przez odwołującego w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, w szczególności - w powołanych w odwołaniu przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, brak jest podstaw do uznania, że oparcie takie można znaleźć w art. 84 § 1 Kpa, regulującym kwestię powoływania biegłego w toku postępowania administracyjnego. Brak jest również podstaw do uznania, że fakt wydania zaskarżonej decyzji jest sprzeczny z polityką zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego współczesnemu i przyszłym pokoleniom, a co za tym idzie - że organ pierwszej instancji wydając rzeczoną decyzji dopuścił się naruszenia art. 74 Konstytucji RP. W myśl art. 143 pkt 8 ustawy, technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się w szczególności postęp naukowo- techniczny. Zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do uznania, że technologia, która ma zostać zastosowana przy realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, nie uwzględnia postępu naukowo-technicznego. Wskazano również, iż w myśl art. 6 ust. 8 konwencji sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. Nr 78, poz. 706), każda ze Stron zapewni, że w decyzjach będą należycie uwzględnione rezultaty uzyskane w wyniku udziału społeczeństwa; zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do uznania, że w zaskarżonej decyzji nie zostały "należycie" uwzględnione "rezultaty uzyskane w wyniku udziału" odwołującej w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie; fakt, że argumentacja i żądania odwołującej nie zostały przez organ pierwszej instancji w rzeczonej decyzji uwzględnione, dowodzi jedynie, że - w przekonaniu owego organu - owe argumenty i żądania pozostawały bez wpływu na wynik postępowania. W skardze wniesionej na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Stowarzyszenie "Z." wskazało na potrzebę powołania biegłego w celu rozstrzygnięcia rozbieżnych opinii na temat wpływu na zdrowie i życie ludzkie planowanej inwestycji. Ponadto podniesiono, iż organ nie przeanalizował kwestii, iż w odległości 65 m od planowanej inwestycji znajduje się przedszkole, zaś badania wskazują na zwiększoną podatność dzieci na promieniowanie. W otoczeniu planowanej inwestycji występuje gęsta zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i inna związana z długotrwałym pobytem ludzi. Przy czym budynki wyższej wysokości położone są w odległości ok. 30 m. Dodatkowo zwrócono uwagę, iż do emisji będą dokładać się jeszcze emisje pochodzące z pobliskiej stacji energetycznej/linii wysokiego napięcia, co powinno być uwzględnione w raporcie. W sytuacji bowiem lokalnego wzmocnienia pola EM może w ocenie skarżącego dojść nawet do przekroczenia polskiej normy, ze względu na bardzo bliskie odległości budynków zbliżonej wysokości do budynku na którym planowana jest lokalizacja anteny, a zasięg ponadnormatywny może "wejść" na sąsiednie budynki. Zarzucono także organowi, iż nie odniósł się do kwestii naruszenia procedury uzgodnień, pomijając w nich udział społeczeństwa, co narusza przepisy konwencji z Aarthus. Nie uwzględnił także okoliczności sumowania się pól wytwarzanych z innych nadajników, w tym planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej [...] na dachu budynku przy ul. [...], które to postępowanie toczy się obecnie z wniosku inwestora. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydent W. dnia [...] sierpnia 2006r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej [...] usytuowanej na dachu budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] W. Skarżący podniósł w istocie zarówno w odwołaniu, jak i skardze zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a odnoszące się do ustalenia stanu faktycznego sprawy i strony dowodowej przeprowadzonego postępowania oraz udziału społeczeństwa w toku postępowania. Rozważając kolejno problemy prawne związane z rozpatrywaną sprawą należy najpierw wskazać, iż podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z dyspozycją art. 47 wspomnianej ustawy, w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. I wreszcie — w myśl art. 56 ust. 2 powołanej ustawy — w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym; 4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii; 5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko; 6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie, ze szczególnym uwzględnieniem sporządzonego przez biegłego raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, oraz przytoczonych powyżej przepisów nie daje podstaw do uznania, iż w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją naruszone zostały przytoczone powyżej regulacje. Podkreślić należy, iż z przywołanych przepisów wynika bezspornie, iż obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest dokonanie analizy i oceny jej bezpośredniego i pośredniego wpływu między innymi na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. W przypadku zaś stacji bazowych telefonii komórkowej jedynym czynnikiem fizycznym, który może być powodem powstania zagrożeń w środowisku, są pola elektromagnetyczne, powstające w wyniku pracy stacji. Minister Środowiska w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) określił standardy jakości środowiska w postaci dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, zróżnicowanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności. W tej sytuacji problem merytoryczny, czyli stwierdzenie, czy poziom pól elektromagnetycznych w środowisku jest dopuszczalny, sprowadza się do stwierdzenia, czy mieści się on w granicach standardów dopuszczalnych dla określonych terenów. Wobec zaś przyjęcia ustawowych (w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, zdaniem Sądu rola odpowiedniego organu sprowadza się w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. W pierwszym przypadku organ powinien uznać, że zamierzona emisja, nie przekraczająca wyznaczonych standardów, nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska, a w szczególności - zdrowia i życia ludzi, i co za tym idzie powinien uzgodnić z punktu widzenia ochrony środowiska zamierzone przedsięwzięcie, w drugim zaś, dostrzegając zagrożenie powinien odmówić uzgodnienia. W obu tych przypadkach organ uzgadniający nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej. Rola organu sprowadza się w tego rodzaju sprawach do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne. Jest to w istocie uznanie związane. W świetle tego stwierdzenia dalsze - i szersze -postępowanie dowodowe nie ma w gruncie rzeczy istotnego znaczenia. Przepisowi prawnemu, który jest aktem władzy, niezależnie od jego uzasadnienia naukowego, które organ drugiej instancji wyraźnie wykazał, przeciwstawione mogą być w postępowaniu dowodowym jedynie akty wiedzy, które podlegają jednakże weryfikacji w innej płaszczyźnie i za pomocą innych narzędzi niż stosowane w procedurze administracyjnej. W tej sytuacji zarzuty proceduralne zgłoszone przez skarżącego w zakresie nieuwzględnienia przedłożonych przez niego opinii naukowych, raportów, konieczności powołania biegłego, który dokonałby ich analizy, należy po prostu uznać za nieuprawnione, gdyż w przyjętej konstrukcji prawnej orzekania w tego rodzaju sprawach, nie mogły one w żaden sposób wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia. Za nie mający istotnego wpływu na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia należy również uznać zarzut nieuwzględnienia przez organ bliskiego sąsiedztwa od miejsca planowanej inwestycji przedszkola, wysokiej zabudowy mieszkaniowej, oraz ewentualnego kumulowania się emisji pól, wobec istnienia w pobliżu stancji energetycznej/linii wysokiego napięcia i budowy nowej stacji bazowej. Wskazać należy, iż z załączonego do akt sprawy raportu wynika, iż pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających dopuszczalną wartość 0,1 W/m2, będą występować w otoczeniu budynku wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi oraz powyżej 2,2 m nad dachem budynku stacji. Przy czym wysokość budynku (wraz z nadbudówką) wynosi 30,73 m npt, zaś istniejąca obecnie zabudowa sąsiednia nie przekracza wysokości 27 m npt. Z treści utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji wynika zaś, iż warunkiem realizacji planowanej inwestycji jest między innymi takie jej zaprojektowanie aby pola elektromagnetyczne o gęstości mocy wyższej od 0,1 W/m2 nie występowały w miejscach przebywania ludzi, w tym w przestrzeni do 2 m nad dachami budynków sąsiadujących. Organ zastrzegł również, iż w przypadku realizacji nowej zabudowy, bądź rozbudowy istniejących w zasięgu oddziaływania anten nadawczych, należy zmienić warunki pracy stacji w taki sposób aby obszar pól eletromagnetycznych o wartościach wyższych niż graniczne nie obejmował swym zasięgiem miejsc dostępnych dla ludzi. Po wybudowaniu stacji nałożono również na inwestora obowiązek wykonania pomiarów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji oraz pomieszczeniach budynku zgodnie z rozporządzeniem z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Odnosząc się zaś do zarzutu pominięcia skarżącego jako strony w postępowaniach uzgadniających, jakie prowadzone były przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wskazać należy, iż przedmiotowe postępowania prowadzone były przez inne organy, a zatem swoje prawa winien skarżący dochodzić przed tymi organami, w trybie przewidzianym przepisami prawa. Ponadto za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącego, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do kwestii nienależytego zapewnienia udziału społeczeństwa w toku postępowania. Z treści zaskarżonej decyzji wynika bowiem, iż zarzut ten stanowił przedmiot rozważań i oceny organu. Ponadto z akt sprawy wynika bezspornie, iż informacja o wszczęciu przedmiotowego postępowania, została zamieszczona w publicznie dostępnym wykazie, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził także żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.