II SAB/Kr 60/07

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.H. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postanawia: 1. skargę odrzucić 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) zł. W dniu .......2007 r. skarżący - J.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność ............ Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego domagając się "nakazania ............Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przeprowadzenie kontroli prawidłowości ustalenia ciągłości trwania robót budowlanych na budowie Szpitala w osiedlu .......... położonego w dzielnicy .......... przez Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. i wydanie w tym zakresie odpowiedniej decyzji". Z uzasadnienia skargi wynika, iż w dniu ......2006 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o przeprowadzenie w/w kontroli. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował skarżącego, iż jego wniosek zostanie uwzględniony przez Wydział Inspekcji i Kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego podczas planowanej kontroli Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. Z takim sposobem załatwienia wniosku nie zgodził się skarżący i w dniu ..........2006 r. złożył zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na nie załatwienie sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 kpa. Jak zostało nadmienione w skardze, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po zapoznaniu się ze sprawą uznał, iż kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje trybu określonego w art. 37 kpa na niezałatwienie w terminie wniosków i umorzył postępowanie. J.H. uznał za błędne stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i stwierdził, że jego wniosek z dnia ........2006 r. " wyraźnie określa sprawę indywidualną wymagającą przeprowadzenia postępowania przez organ administracyjny do tego upoważniony i zobowiązany, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej". Skarżący zarzucił organom administracyjnym uchylanie się od rozstrzygnięcia sprawy, której wniosek dotyczy oraz powołując się na art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, nr 153, póz. 1270 ze zm.) wniósł jak na wstępie skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki .......... Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, iż wniosek skarżącego o przeprowadzenie kontroli stanowi wniosek uregulowany przepisami działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z tym nie podlega kognicji sądów administracyjnych, natomiast w sytuacji gdy wniosek nie został załatwiony w terminie skarżącemu przysługiwał środek prawny uregulowany w art. 246 kpa. Mając na uwadze powyższe organ administracji zażądał odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; W przedmiotowej sprawie skarżący powołuje się na przepis art. 3 § 2 pkt 4 przewidujący sądową kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje i postanowienia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że w przepisie tym chodzi o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych, a więc w stosunku do konkretnych podmiotów. Wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny i muszą dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (post. NSA z dnia 16 września 2004 r. OSK 247/04). Wskazuje się, że przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4, należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne, wywołujące określone skutki prawne, niebędące jednak rozstrzygnięciami władczymi, gdyż wówczas mamy do czynienia z decyzją administracyjną (uchwała NSA z dnia 8 września 2003 r., OPS 2/03, ONSA 2004, nr 1, póz. 5, s. 79). Przez "czynność" w rozumieniu powołanego przepisu należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, podjętą przez organ administracji publicznej, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Za czynności takie i akty w orzecznictwie uznano zameldowanie, udostępnienie lub odmowę udostępnienia dokumentacji medycznej pacjentowi publicznego zakładu opieki zdrowotnej, wykreślenie z określonego rejestru, odmowę przyjęcia do zakładu administracyjnego, odmowę uznania, stwierdzenia albo realizacji uprawnień wynikających bezpośrednio z przepisów prawa, takich jak przykładowo uprawnienia do szczególnej opieki zdrowotnej i socjalnej kombatantów. W rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej nie był zobowiązany do wydania żadnego aktu, ani podjęcia czynności w rozumieniu wyżej podanym. Pismo skarżącego z dnia .......... nie jest pismem wszczynającym postępowanie administracyjne w indywidualnej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 kpa czynności skutkujące wszczęcie postępowania na żądanie strony powinny być podjęte przez podmioty uprawnione i powinny odpowiadać określonym w przepisach wymaganiom. Z brzmienia art. 61 § 1 kpa wynika więc, że postępowanie wszczyna się na żądanie osoby, która jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, a przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który "żąda czynności organu" lub którego "dotyczy postępowanie". Jest oczywiste, że stroną postępowania można być tylko w sprawie określonej w art. 1 kpa. Organ administracyjny jest zatem obowiązany do ustalenia nie tylko cechy danej sprawy jako sprawy indywidualnej, lecz także, czy sprawa ta należy do właściwości organów administracji publicznej i czy jest rozstrzygana w drodze decyzji. Należy uznać za słuszne stanowisko Wojewódzkiego .......... Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż wniosek skarżącego o przeprowadzenie kontroli podlega regulacji działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego uproszczonego postępowania o charakterze administracyjnym. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w związku z tym nie przysługuje również skarga na bezczynność (post. NSA z 21.11.2000 r., NSA IIISAB108/99). Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje orzekania w przedmiocie wniosku, a w postępowanie z wniosku nie uwzględniono środków zaskarżenia. W związku z powyższym skarżącemu niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w rozumieniu art. 227 kpa (art. 246 § 1 kpa). Ponadto jak wyraził to Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 grudnia 1999 r. (II SAB 7/99) kognicji Sądu Administracyjnego nie podlega ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego. Sąd bowiem kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie, a ta część działalności administracji nie została wymieniona w art. 3 § 2 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga jest zatem niedopuszczalna. Z tego względu istniały podstawy do jej odrzucenia przewidziane w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 lit. a w/w ustawy.