II GSK 346/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Cezary Pryca Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1577/07 w sprawie ze skargi T. P. S.A. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie usług telekomunikacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. P. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Telekomunikacji Elektronicznej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1577/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę T. P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako Prezes UKE) z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2006 r. Prezes UKE: - ustalił, że na krajowym rynku świadczenia usługi rozpoczynania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej nie występuje skuteczna konkurencja (pkt I decyzji), - wyznaczył spółkę T. P. S.A. z siedzibą w W. jako przedsiębiorę posiadającego pozycję znaczącą na krajowym rynku świadczenia usługi rozpoczynania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej (pkt II decyzji), - nałożył na spółkę TP obowiązki regulacyjne określone w art. 34, 36, 37, 38, 39, 40, i 42 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U Nr 171, poz. 1800 ze zm.) - zwanej dalej Pt - (pkt III ppkt 1-7 decyzji). T. P. S.A. pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. zwróciła się do Prezesa UKE z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści powyższej decyzji w pkt. III.1. w brzmieniu: "zapewnienia każdej innej formy korzystania z urządzeń telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub usług świadczonych przez innego przedsiębiorcę dostarczanych w formie minut i pojemności, w celu świadczenia dostępu i usługi rozpoczynania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej". Zdaniem TP S.A. sformułowanie powyższego obowiązku wskazuje na trójstronny jego charakter, tj. relacje pomiędzy TP (podmiotem zobligowanym), innym podmiotem (świadczącym usługi) oraz podmiotem, który będzie świadczył dostęp i usługi rozpoczynania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej. Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r., po rozpatrzeniu powyższego wniosku T. P. S.A. o wyjaśnienie treści decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2006 r., organ wyjaśniał, iż: 1) podmiotem zobowiązanym do świadczenia obowiązku dostępu, o którym mowa w punkcie III.1. sentencji decyzji jest T. P. S.A.; 2) T. P. S.A. jest zobowiązana, zgodnie z treścią punktu III.1. sentencji decyzji do uwzględniania uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego, w tym użytkowania elementów sieci oraz udogodnień towarzyszących, w celu świadczenia dostępu i usługi rozpoczynania połączeń, poprzez realizację świadczeń dostępowych wymienionych w punkcie III.1. sentencji decyzji. W uzasadnieniu Prezes UKE wskazał, że wyłącznym i jedynym adresatem obowiązku (podmiotem zobligowanym) wynikającego z powyższej decyzji jest T. P. S.A. z siedzibą w W.. Treścią obowiązku, o którym mowa w przepisie art. 34 Pt jest zapewnienie przez TP dostępu telekomunikacyjnego na uzasadniony wniosek konkretnego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Wyliczenie obowiązków dostępowych zawartych w punkcie III.1 lit. a-i oraz w ostatnim zdaniu sentencji decyzji ma charakter przykładowy i nie wyczerpuje potencjalnego zakresu obowiązku z art. 34 Pt. Wynika to z faktu, iż pojęcie dostępu telekomunikacyjnego, o którym mowa w art. 2 pkt 6 Pt nie określa katalogu zamkniętego świadczeń (obowiązków) dostępowych. Dostęp telekomunikacyjny obejmuje sieci, elementy sieciowe, udogodnienia towarzyszące, elementy infrastruktury, główne funkcje sieciowe oraz usługi. Katalog tych przykładów rozszerzony jest w definicji połączenia sieci, rozumianego jako szczególny rodzaj dostępu realizowanego pomiędzy operatorami .Organ podkreślił, iż ze wskazanego we wniosku fragmentu decyzji nie wynika trójstronna relacja podmiotów zobowiązanych i uprawnionych. Po stronie zobowiązanej do zapewnienia dostępu jest TP, która dysponuje infrastrukturą telekomunikacyjną. Beneficjentami dostępu mogą być tylko przedsiębiorcy telekomunikacyjni występujący do TP z uzasadnionymi i skonkretyzowanymi wnioskami o dostęp. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez T. P. S.A., utrzymując w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2007 r. Prezes UKE podkreślił, że przedmiotem wniosku był fragment sentencji decyzji (punkt III.1) dotyczący obowiązku dostępu, o którym mowa w art. 34 Pt. Ze względu na wątpliwości TP wyrażone we wniosku o wyjaśnienie co do trójstronnego charakteru obowiązku Prezes UKE w postanowieniu wyraźnie stwierdził, iż jedyną stroną obowiązku, o którym mowa w punkcie III. 1 sentencji decyzji jest TP S.A. Tym samym Prezes UKE zwrócił uwagę, że w drodze decyzji nałożył obowiązek dostępu, jedynie na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zajmującego pozycję znaczącą na danym rynku właściwym, tj. na TP. Oddalając skargę wniesioną przez T. P. S.A., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, iż zaskarżone postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] maja 2007 r. nie naruszały prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji czy postanowienia jest konieczne tylko wtedy, gdy decyzja czy postanowienie jest niejednoznaczne lub tak zawiłe, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Zakres wyjaśnienia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, którego wyjaśnienie to ma dotyczyć. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze stanowiska TP wynika, że obowiązek dostępu telekomunikacyjnego, do świadczenia którego TP jest zobowiązana jako podmiot o znaczącej pozycji rynkowej, może być realizowany także przez innego przedsiębiorcę jako osobę trzecią. W związku z tym skoro omawiana regulacja dotyczy także osoby trzeciej (innego przedsiębiorcy), zatem organ zaprzeczając takiemu rozumieniu stawianego zagadnienia dokonał wykładni sprzecznej z treścią decyzji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił interpretację kwestionowanego fragmentu pkt. III.1. decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. dokonaną przez organ a sprowadzającą się do przyjęcia założenia, iż istota dostępu telekomunikacyjnego polega na korzystaniu z zasobów, którymi dysponuje zobowiązany operator sieci. Tym zobowiązanym operatorem, będącym jednocześnie przedsiębiorcą posiadającym znaczącą pozycję rynkową jest skarżąca TP. Rację ma organ twierdząc, iż z omawianego fragmentu decyzji nie można domniemywać o trójstronnej relacji podmiotów czyli TP jako podmiotu zobligowanego, innego podmiotu świadczącego usługi (dostarczane w formie minut lub pojemności) oraz podmiotu trzeciego, który będzie świadczył dostęp i usługi rozpoczynania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej. Wbrew twierdzeniom skarżącej sformułowanie z pkt. III.1. decyzji dotyczy zakresu (treści) obowiązku regulacyjnego, jaki został nałożony na TP mocą decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2006 r. Oznacza to także, jak słuszne wskazał organ, że beneficjentami dostępu mogą być tylko przedsiębiorcy telekomunikacyjni występujący do TP z wnioskami o dostęp. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można dopatrzeć się niejednoznaczności w decyzji organu z dnia [...] lipca 2006 r. Wbrew zarzutom skargi dokonane przez organ wyjaśnienie, iż to TP jest przedsiębiorcą zobowiązanym do świadczenia dostępu telekomunikacyjnego a w konsekwencji do uwzględniania uzasadnionych wniosków pozostałych przedsiębiorców telekomunikacyjnych nie stanowi rozszerzenia ani też zmiany treści decyzji. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia art. 113 § 2 k.p.a. Ponadto w sentencji decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. organ powołuje się na konkretne przepisy Pt oraz używa pojęć znajdujących się w tej ustawie takich jak "dostęp telekomunikacyjny" (art. 2 pkt 6 Pt) czy też "przedsiębiorca telekomunikacyjny" (art. 2 pkt 27 Pt). Zabieg taki wyznacza granice decyzji i pozwala na jej interpretację zgodnie z przepisami ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Jednocześnie dokonane przez organ wyjaśnienie eliminuje wątpliwości związane z wykładnią decyzji, które zostały objęte wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2007 r. W kwestii powołania Prezesa UKE, Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu, że badanie prawidłowości aktu powołania osoby A. S. na stanowisko Prezesa UKE przekracza ramy niniejszego postępowania jak również niezasadne było kwestionowanie upoważnienia udzielonego K. D. przez A. S., bowiem upoważnienia udzielono w dniu [...] sierpnia 2006 r. a zatem dwa miesiące po powołaniu A. S. na stanowisko Prezesa UKE. Skargą kasacyjną T. P. S.A. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 113 § 2 K.p.a., które to naruszenie polegało na nieuchyleniu postanowień wydanych przez Prezesa UKE w całości pomimo, że postanowieniem Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] wyjaśniającym wątpliwości co do treści decyzji wprowadzone zostały merytoryczne zmiany do decyzji, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 2 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na: a) niestwierdzeniu nieważności w całości postanowienia, pomimo, iż zostało ono wydane przez osobę nieprawidłowo powołaną na stanowisko Prezesa UKE, b) niestwierdzeniu nieważności postanowienia, które zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem pomimo, iż zostało ono wydane w imieniu osoby nieprawidłowo powołanej na stanowisko Prezesa UKE. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjna podkreśliła, iż wadliwość orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika przede wszystkim z braku odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do zarzutów przez nią stawianych. Jej zdaniem wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle pominął ocenę zasadności części uchybień stawianych przez skarżącą postanowieniom wydanym przez Prezesa UKE. Zdaniem skarżącej Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił się od oceny, czy TP zgłosił jakiekolwiek wątpliwości w spornym zakresie, w przypadku zaś negatywnej dopowiedzi na to pytanie, czy dopuszczalne było udzielenie przez Prezesa UKE wyjaśnień co do spornej treści z urzędu. Skarżąca wskazała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził jedynie, iż organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie podmiotowym i przedmiotowym. Zdaniem Skarżącej ta co do zasady słuszna uwaga potwierdza, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny przeszedł całkowicie obok przedstawionej przez Skarżącą istoty problemu, gdyż jej zarzut opierał się na całkowicie innej podstawie. Ponadto przy tak sformułowanych przez Skarżącą zarzutach Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał zestawienia zakresów znaczeniowych wynikających z literalnej treści decyzji oraz wyjaśnień udzielonych przez Prezesa UKE, tym samym nie podjął się oceny, czy treść jaką można wyprowadzić z treści decyzji jest zgodna z treścią wyjaśnień udzielonych przez organ. W ocenie skarżącej Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął się oceny, czy treść obowiązku określona w postanowieniu zgodna jest z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne poprzez przeanalizowanie istoty dostępu telekomunikacyjnego oraz art. 2 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego, z czego wyraził pogląd, iż ze spornego fragmentu decyzji nie można domniemywać trójstronnej relacji podmiotów. Skarżąca spółka powołując się na treść art. 113 § 2 K.p.a. wskazała, iż dokonując wyjaśnień własnego rozstrzygnięcia organ, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonujący oceny poprawności postanowienia , nie mógł odwoływać się do treści powszechnie obowiązującego prawa, czy celu jaki powinien kryć się za treścią decyzji, w takim zakresie, w jakim odwołanie to prowadzić by miało do przełamania literalnie jednoznacznej treści rozstrzygnięcia. Oznacza to, zdaniem Skarżącej, że postanowienie Prezesa UKE powinno wyjaśnić treść konkretnych zapisów decyzji, a nie odwoływać się do celów, które zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydana decyzja powinna spełniać. Skarżąca Spółka wskazała, również na sprzeczność we wnioskach, do jakich doszedł Wojewódzki Sąd Administracyjny, akceptując z jednej strony rozstrzygniecie Prezesa UKE, a z drugiej strony argumentując, iż nie można dopatrzeć się niejednoznaczności w decyzji organu z dnia [...] lipca 2006 r. Zdaniem Skarżącej, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny miał rację powinien był uchylić zaskarżone postanowienie choćby z powodu nieaktualizowania się podstawowej przesłanki z art. 113 § 2 K.p.a. bowiem skoro decyzja organu była jasna i precyzyjna to brak było podstaw do jej wyjaśniania. W odniesieniu do drugiego ze stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów Spółka zgodziła się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż w przedmiotowej sprawie nie jest on właściwy do orzekania o prawidłowości powołania Prezesa UKE oraz upoważnienia K. D. do działania w imieniu organu, jednakże w ocenie Skarżącej niezgodne z prawem jest rozstrzygniecie, w którym sąd administracyjny odmawia badania, czy decyzja administracyjna została wydana przez osobę prawidłowo powołana na stanowisko Prezesa UKE. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, argumentując, iż skarga kasacyjna jest niezasadna, w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W uzasadnieniu Prezes UKE odniósł się szczegółowo do zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności - z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. - należy zauważyć, iż w rozpoznawanej sprawie NSA nie dopatrzył się, uwzględnianej z urzędu w granicach skargi kasacyjnej, nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w W.. Tym samym możliwe jest rozpoznanie zarzutów zawartych we wniesionym przez T. P. środku odwoławczym. Jak wskazuje analiza sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, dotyczą one naruszenia przez WSA w W. przepisów postępowania, które miało w ocenie skarżącej istotny wpływ na wynik sprawy. W swej istocie zarzuty te koncentrują się po pierwsze na nieuwzględnieniu faktu wadliwego powołania A. S. na stanowisko Prezesa UKE, a w konsekwencji wadliwego obsadzenia stanowiska zastępcy Prezesa UKE, po drugie zaś na "wadliwym" wyjaśnieniu wątpliwości co do treści decyzji - art. 113 § 2 k.p.a. - poprzez wprowadzenie w niej merytorycznych zmian. Odnosząc się zatem do podniesionego wadliwego powołania A. S. na stanowisko Prezesa UKE ogólnie zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie zarówno WSA jak i NSA nie badają i nie orzekają o prawidłowości powołania tej osoby na wspomniany urząd, bowiem nie tego rodzajowo problemu dotyczy rozpoznawana sprawa. Nie oznacza to jednakże, iż sygnalizowana przez wnoszącą skargę kasacyjną wadliwość, w każdym przypadku, niejako a limine, pozostaje bez wpływu na kontrolowaną sprawę. W tym zakresie NSA prezentuje pogląd, iż niewłaściwe obsadzenie danego stanowiska konkretną osobą, może w określonej sytuacji świadczyć o tym, iż także podjęte przez tą osobę akty administracyjne mogą być wadliwe. Należy jednakże wyraźnie podkreślić, iż to na stronie podnoszącej taki argument spoczywa ciężar wskazania, w jaki sposób wadliwość powołania określonej osoby przełożyła się na wadliwość wydanych przez nią np. decyzji administracyjnych lub postanowień. Ogólne wskazanie w skardze kasacyjnej, iż ze względu na niewłaściwe (proceduralnie) powołanie A. S. na stanowisko Prezesa UKE, powodujące postulowaną (wręcz automatyczną) nieważność wydanych przez nią decyzji i postanowień, nie spełnia wymogu wskazania związku pomiędzy wadliwym powołaniem danej osoby na określone stanowisko, a wadliwością wydanych przez nią aktów administracyjnych. Inaczej mówiąc, w tego typu przypadkach należy wykazać, dlaczego wadliwość powołania (z określonych przyczyn) danej osoby na piastuna organu, powoduje tak daleko idący skutek prawny jakim jest wadliwość wydanych przez ten organ decyzji, postanowień, itp. Na marginesie zauważyć także trzeba, iż A. S. powołana została przez uprawniony do tego organ (Prezesa Rady Ministrów). Legitymując się zatem prawnym aktem powołania na stanowisko Prezesa UKE, korzysta ze swoistego domniemania prawidłowości powołania i objęcia pełnionej "funkcji", może zatem skutecznie działać w dziedzinie zastrzeżonej do kompetencji Prezesa UKE. W kwestii tej stanowisko zajął również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt III SZP 1/08. Z powyższych przyczyn zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie mógł zostać uznany za zasadny, pomimo w pewnym sensie skąpego wywodu Sądu I instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutu wprowadzenia w trybie wyjaśniania decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. merytorycznych zmian w jej treści, zwrócić w pierwszym rzędzie należy uwagę na szerszy aspekt sprawy, w szczególności na cele ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), którymi są m.in.: wspieranie równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych, jak też zapewnienie użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług telekomunikacyjnych. Realizacja powyższych celów prowadzona jest przez Prezesa UKE jako organu regulacyjnego w dziedzinie rynku telekomunikacyjnego. W tym też celu (tj. zapewnienia skutecznej konkurencji), wydana została wspomniana decyzja, która wprost w pkt I. wskazuje na brak skutecznej konkurencji we wskazanym segmencie rynku telekomunikacyjnego. W kontekście powyższego zostały na Telekomunikację Polską nałożone obowiązki regulacyjne, które stanowią odwzorowanie przykładowych obowiązków wymienionych w art. 34 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, a nadto (będący przedmiotem sporu) obowiązek, który nie został wymieniony wprost w przepisach ustawy. W odniesieniu do tego ostatniego skarżąca zgłosiła wniosek o jego wyjaśnienie, zakładając a priori, iż ma on charakter trójstronny. Prezes UKE wyjaśniając "wątpliwości decyzji", podniesione przez samą skarżącą wskazał, iż tego rodzaju relacja (trójstronna), w sprawie nie zachodzi. Stanowisko to stało się źródłem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej zainicjowanej skargą TP, w ocenie której organ przedstawiając rozumienie własnej decyzji wykroczył poza treść wniosku, zmienił decyzję merytorycznie i dokonał wyjaśnień z nią niezgodnych. Na tle powyższego trudno jednak uznać stanowisko skarżącej za prawidłowe. Mając na uwadze fakt, iż w kwestii wyjaśnienia decyzji organ działał wyłącznie na wniosek strony (nie wszczął postępowania z urzędu), sam zaś wniosek zawierał wspomniane założenie o trójstronnym charakterze obowiązku wynikającego z decyzji, należałoby w istocie przyjąć - zakładając słuszność twierdzeń strony - iż wyjaśnienie treści decyzji musiałoby zawsze być zgodne z treścią zgłoszonego wniosku, a zatem również poczynionych w niej założeń (choćby nawet błędnych). Konsekwencją takiego rozumienia procedury wyjaśniania wątpliwości decyzji byłoby stwierdzenie (w każdym przypadku), iż jakiekolwiek rozumienie własnej decyzji organu, odmienne od zaproponowanego przez stronę we wniosku, powodowałoby zarzut wyjścia poza granice wniosku. Zdaniem NSA nie taki jest jednak sens regulacji zawartej w art. 113 § 2 k.p.a., stosownie do której to właśnie organ ma przedstawić swoje wyjaśnienia co do tego jak rozumie własną decyzję. W ocenie NSA, Prezes UKE nie wyszedł poza granice wniosku skarżącej (o wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji), bowiem jego rozważania dotyczyły wątpliwości TP S.A. co do pkt. III.1 decyzji i w tych też granicach organ się poruszał. Nadto zwrócenia uwagi wymaga, iż w praktyce może wystąpić sytuacja, w której w celu wyjaśnienia określonej części decyzji, organ nie tylko będzie uprawniony, ale będzie wręcz zobowiązany do odwołania się do innej jej części, pozostającej z częścią wyjaśnianą w stosunku współzależności (swoistego wynikania). Także i w takiej sytuacji trudno byłoby mówić o wyjściu poza granice wniosku tylko z tej przyczyny, iż organ odwołał się do innej części decyzji niż nim objęta. Nie można również w sposób uprawniony twierdzić, iż doszło w sprawie do ingerencji w treść decyzji i dokonania wyjaśnień z nią niezgodnych, bowiem za takie nie można uznać przeprowadzonego przez organ wyjaśnienia rozumienia decyzji w sposób odmienny niż zakładany, czy też oczekiwany przez stronę skarżącą. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. O kosztach postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).