VI SA/Wa 1463/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r.; 2. stwierdza, że decyzje opisane w punkcie 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] wydanej na podstawie art. 93 ust. 1, 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z l.p.2.9 załącznika do ww. ustawy na mocy której nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Podstawę faktyczną decyzji stanowiły ustalenia kontroli drogowej pojazdu należącego do spółki A. przeprowadzonej w dniu 24 sierpnia 2006r. w W. na ul. W. przy [...]. W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, naruszenie zasad postępowania administracyjnego prowadzących do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności a także brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego tj. art. 7, 10, 77, oraz art. 35 §1 k.p.a w zw. z art. 135 k.p.a poprzez nierozpoznanie wniosku strony o wstrzymanie wykonalności decyzji. W piśmie procesowym z dnia 31 października 2007 r. pełnomocnik procesowy skarżącej wniósł m.in. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji, stosownie do przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Według pełnomocnika skarżącej, powołującego się na przepisy art. 6a ust. 1 i art. 6a ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), organem właściwym dla wydania decyzji w pierwszej instancji był Komendant Rejonowy Policji, nie zaś Komendant Stołeczny Policji, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast Komendant Stołeczny Policji jest organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Rejonowego Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 13 listopada 2007 r. pełnomocnik organu, odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie z dnia 31 października 2007 r. stwierdził, że zgodnie z art. 93 ust. 1 a ustawy o transporcie drogowym do którego odsyła art. 6a) ustawy o Policji przedmiotową decyzję wydaje organ właściwy ze względu na miejsce kontroli, jednakże w strukturze Komendy Stołecznej Policji utworzono Wydział Ruchu Drogowego, który jest jednostką wyspecjalizowaną stąd zdarzają się decyzje wydane w pierwszej instancji przez KSP. Pełnomocnik podkreślił, że początkowo istniały wątpliwości interpretacyjne dotyczące przepisów ustawy o Policji regulujących omawiany aspekt sprawy, jednakże aktualnie zostały już wyjaśnione a praktyka ich stosowania została ujednolicona (w m. st. Warszawa decyzje w pierwszej instancji są wydawane przez właściwych Komendantów Rejonowych Policji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne lub procesowe. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Wobec zgłoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów o właściwości instancyjnej kwestia ta podlega rozpoznaniu w pierwszej kolejności. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia organu Policji, właściwego do wydania w pierwszej instancji decyzji w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu stwierdzonego przez funkcjonariusza Policji naruszenia na terenie miasta W. przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ustawa o transporcie drogowym nie rozstrzyga tej kwestii. Ogranicza się jedynie do regulacji uprawniającej funkcjonariusza Policji do przeprowadzenia kontroli drogowej, w tym w odniesieniu do dokumentów (art. 89 ust. 1 pkt 1), a także wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Decyzja taka wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli (art. 93 ust. 1 i ust. 1a). Właściwość organów Policji normują przepisy art. 6a ustawy o Policji. Zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy o Policji, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze m. st. Warszawy - komendant rejonowy Policji. W świetle zaś art. 6a ust. 2 pkt 1a w postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta rejonowego Policji jest Komendant Stołeczny Policji. Trafny jest więc zarzut skarżącej, iż w pierwszej instancji decyzja o nałożeniu kary pieniężnej mogła być skutecznie nałożona tylko przez Komendanta Rejonowego Policji. Zatem, organem uprawnionym do rozpoznania odwołania od takiej decyzji (art. 127 § 2 k.p.a.) jest Komendant Stołeczny Policji, jako organ wyższego stopnia. Komendant Stołeczny Policji nie mógł więc w niniejszej sprawie występować jako organ pierwszej instancji, a Komendant Główny Policji w charakterze organu wyższego stopnia, uprawnionego do rozpoznania odwołania. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Natomiast stosownie do art. 20 k.p.a. właściwość rzeczową organu ustala się według przepisów o zakresie jego działania. W myśl art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji państwowej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Powołany przepis nie wprowadza tutaj żadnego elementu kwalifikującego. Każdy więc przypadek naruszenia przepisów o właściwości (miejscowej, rzeczowej, instancyjnej) stanowi o naruszeniu przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie sprawy Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.. Stwierdzenie nieważności decyzji czyni zbędnym rozważanie pozostałych zarzutów skargi. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., przyznając skarżącemu koszty zastępstwa procesowego, stosownie do przepisu § 6 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).