II SA/Bd 673/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Justyna Straka przy udziale Prokuratora [...] [...] w [...] W. K. po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 13 listopada 2007r. sprawy skargi M.O., S.F., J.F., J.E., M.P., M.M., W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. II SA/Bd 673/07 UZASADNIENIE S. F., J. F., M. O., J. E., M. P., M. M. oraz W. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] r. zmienionej decyzją z dnia [...] r. o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji paliw i gazu płynnego, sklepu wielobranżowego z mini barem, myjni samochodowej ręcznej, wiaty zadaszającej dystrybutory, zjazdu na drogę powiatową na działkach nr [...] (droga powiatowa) położonych w obrębie ewidencyjnym Sz. G. gm. F., wydanej W. i M. D., zam. Sz. G. ul. [...]. Z akt sprawy wynika, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] r. , sygn. akt II SA/Bd [...] oddalona została skarga G. i W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Następnie W. J. wnioskiem z dnia [...] r. wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa, zakończonego decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Właściwe organy I i II instancji odmówiły wnioskodawcy wznowienia postępowania w żądanym zakresie z przyczyn podmiotowych uznając, że nie jest on stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy. Na skutek skargi wyżej wymienionego, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Bd [...] uchylona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] r. , znak [...] Wójta Gminy [...] o odmowie wznowienia postępowania. Przy sądowej kontroli zaskarżonych decyzji Sąd dostrzegł na podstawie analizy akt administracyjnych, że postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], Wójt Gminy [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej sporną decyzją o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu powyższego wyroku uwzględniającego skargę Sąd stwierdził, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kpa naruszyło przepisy prawa. Nadto Sąd stwierdził, że w zależności od rezultatów postępowania, organ będzie zobowiązany do podjęcia odpowiedniej decyzji, w granicach określonych w art. 151 kpa. Dalej z akt sprawy wynika, że wnioski o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r. złożyły również inne osoby, takie jak: M. M., J. F., M. P., M. O. oraz J. E. i w piśmie z dnia [...] r. powołując się na okoliczności wynikające z art. 145 § 1 pkt 4 kpa zażądali wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wójt Gminy [...] odmówił powyższym wnioskodawcom wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa. Następnie decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r. , nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r. w związku z wnioskiem S. F. z dnia [...] r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 5 kpa. S. F. złożyła do organu I instancji kolejny wniosek z dnia [...] r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Z uwagi na powyższy stan faktyczny organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] r. , nr [...]. Po rozpatrzeniu wniosków o wznowienie postępowania: - W. J. z dnia [...] r., -S. F. z dnia [...]r. oraz - pozostałych skarżących z dnia [...] r., i na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił wnioskodawcom uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. W wyniku odwołania wniesionego przez strony oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej we [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] uchyliło powyższą decyzję na podstawie art. 138 § 2 Kpa. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zaleciło ustalenie przez organ I instancji wymogów formalnych wniosku w zakresie, czy wniosek S. F., J. F., M. O., J. E., M. P. oraz M. M. został wniesiony w terminie, o którym jest mowa w art. 148 § 2 kpa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji ponownie odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] . w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie w zakresie ustalenia terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłanki zawarte w art. 148 § 1 i § 2 kpa wykazało, że skarżący nie dotrzymali terminów określonych w tym przepisie. Stanowi to w ocenie organu I instancji podstawę do odmowy uchylenia kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji nie dał wiary oświadczeniom skarżących, że w dniu [...] r. powzięli wiadomość o kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie terminu wniesienia podania zdaniem organu I instancji ma drugorzędne znaczenie, ponieważ skarżący nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu objętym decyzją o warunkach zabudowy , jak również w postępowaniu wznowieniowym. Organ I instancji ocenił uwagi i zastrzeżenia do "Raportu o Oddziaływaniu na Środowisko", w tym przedłożoną do akt opinię J. Z. oraz opinię biegłego z listy Wojewody [...] mgr inż. K. pt. "Ocena oddziaływania stacji paliw w Sz. G. gm. F.". Powyższe opinie organ I instancji przesłał do weryfikacji przez Starostwo Powiatowe - Oddział Ochrony Środowiska we [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we [...] celem zajęcia stanowiska, czy zastrzeżenia zawarte w opiniach do Raportu mają merytoryczny wpływ na wydane przez organy postanowienia pozytywnie opiniujące zamierzone przedsięwzięcie. Ustalenia organu I instancji w powyższym zakresie potwierdziły wcześniejsze stanowisko, że skarżący nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną postępowania o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji ustalił, że planowane zamierzenie inwestycyjne będzie realizowane na działkach o nr [...] (droga powiatowa), a teren inwestycji bezpośrednio sąsiaduje z działką stanowiącą własność inwestora (działka nr [...]). Organ I instancji stwierdził zatem, że działki skarżących nie pozostają w bezpośrednim sąsiedztwie z planowaną inwestycją. Z raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że planowana inwestycja, tj. obiekt i jego użytkowanie nie będzie stanowić zagrożenia dla miejscowego środowiska. Uciążliwość spowodowana emisją zanieczyszczeń i hałasu w wyniku funkcjonowania planowanego obiektu będzie minimalna i zamknie się w granicach działki objętej planowaną inwestycją. Zastrzeżenia zawarte w opiniach dostarczonych przez skarżących nie zmieniły stanowiska organu co do tego , że skarżący nie są stroną postępowania, a organy współuczestniczące przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy podtrzymały stanowisko zawarte we wcześniejszych uzgodnieniach dając wyraz temu w pismach z dnia [...] r., znak [...] (stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we[...]) oraz z dnia [...] r., znak [...] (stanowisko Starosty Powiatowego we [...]). W uzasadnieniu decyzji dodatkowo organ I instancji zaznaczył powołując się na stanowisko Starosty Powiatowego we [...] zawarte w piśmie z dnia [...] r. , znak [...], że obecnie obowiązujące przepisy prawa - tj. art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie nakładają obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania decyzji w oparciu o przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. nowe okoliczności w sprawie, gdyż uznał za nieuprawniony zarzut wcześniejszego podziału nieruchomości należących do inwestora w ten sposób, aby teren inwestycji nie graniczył z nieruchomościami stanowiącymi własność skarżących. Organ uznał, że inwestor miał do tego prawo. W wyniku odwołania wniesionego przez skarżących z wyjątkiem M. M., co do której odwołanie pozostawiono bez rozpoznania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] nie uwzględniło zarzutów zawartych w tym podaniu i utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty naruszenia art. 28, art. 77 § 1 art. 78 § 1, art. 80 i art. 123 w związku z art. 62 kpa są całkowicie niezasadne. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie dowodowe oparło się na kompletnym materiale dowodowym, nie doszło do przekroczenia przez organ I instancji swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że w rozpoznawanej sprawie miał do czynienia z wielością stron w jednej sprawie administracyjnej, dlatego należało prowadzić jedno postępowanie zakończone jedną decyzją. Kolegium podtrzymało również stanowisko organu I instancji, iż skarżący nie są stroną postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy. Na rozstrzygniecie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r. nr [...] skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżących Kolegium niewłaściwie rozpoznało i rozstrzygnęło sprawę. Wadliwość zaskarżonych decyzji polega w ich ocenie na naruszeniu art. 28 kpa przez niewłaściwą wykładnię tego przepisu. Nadto organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył przepis art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa. Decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 123 w związku z art. 62 kpa, gdyż organ łącznie rozpoznał sprawy oznaczone różnymi numerami bez wymaganej formy postanowienia. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioski skarżących o wznowienie postępowania składane w różnych terminach, wielość decyzji w tym zakresie wydawanych przez organ I instancji oraz decyzji uchylających je przez organ odwoławczy w trybie artykułu 138 § 2 Kpa, a nadto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Bd [...], doprowadziły do sytuacji, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] r., nr [...], miał sprawę w przedmiocie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., zmienionej decyzją z dnia [...] r., na etapie wznowionego postępowania na podstawie postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. znak: [...], wydanego w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania – W. J. z dnia [...] r. Powyższy stan faktyczny sprawy spowodował, że wnioski o wznowienie postępowania skarżącej – S. F. z dnia [...] r. oraz - pozostałych skarżących z dnia [...] r. z uwagi na wznowione postępowanie w sprawie zakończonej jedną ostateczną decyzją o warunkach zabudowy należało potraktować jako pisma procesowe, które wpłynęły na etapie wznowionego postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 kpa wywiera skutki prawne (komentarz do art. 149 kodeksu postępowania administracyjnego, M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II. LEX ust. 3). Postanowienie o wszczęciu jest aktem procesowym, nie rozstrzyga ono sprawy wznowienia, lecz ją otwiera. Wnioski skarżących o wznowienie postępowania wpłynęły do organu I instancji na etapie wznowionego postępowania. Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. wydana została na podstawie art. 151 kpa z uwzględnieniem stanowiska Sądu zawartego w wyroku z dnia [...] r. sygn. akt II SA Bd [...] zgodnie z zaleceniami WSA w Bydgoszczy, gdyż w sprawie wydane było postanowienie o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 kpa. Decyzja ta została doręczona wszystkim skarżącym. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że skarżący wiedzieli, iż sprawa znajduje się na etapie wznowionego postępowania. W ocenie Sądu organ I instancji postąpił prawidłowo przy powyższym stanie fatycznym, i z uwagi na wydane już w sprawie postanowienie o wznowieniu postępowania, przeszedł do merytorycznego rozpoznania sprawy na podstawie art. 151 kpa, zapewniając wszystkim skarżącym czynny udział w postępowaniu. Stanowiłoby natomiast naruszenie przepisów prawa wydanie na tym etapie postępowania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w stosunku do tych skarżących, których organ nie uznał za strony postępowania w zaskarżonej do Sądu decyzji. Dalszy tryb postępowania uzależniony był od oceny dowodów zgłoszonych w sprawie na rozprawie w WSA w Bydgoszczy w dniu [...] r. sygn. akt II SA Bd [...], do których oceny zobowiązany został organ I instancji na mocy wydanego wówczas wyroku. Tryb postępowania administracyjnego zastosowany przez organ I instancji był prawidłowy na tym etapie postępowania. Nie było zatem potrzeby wydawania kolejnych postanowień o wznowieniu postępowania lub też łączenia spraw, ponieważ pomimo nadania pismom procesowym różnych numerów, postępowanie zostało wznowione w jednej i tej samej sprawie . Oceniając materiał zgromadzony w sprawie Sąd stwierdził, iż wszyscy skarżący z wyjątkiem właścicieli działki nr [...], bezpośrednio sąsiadujący z nieruchomością skarżących, stanowiącą działki o nr [...], w rozpoznawanej sprawie nie mają przymiotu strony, gdyż ich grunty nie graniczą z terenem spornej inwestycji. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kpa, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. W dacie wydawania spornej decyzji o warunkach zabudowy osoby te nie były stroną postępowania zakończonego tą decyzją i z uwagi na wznowione postępowania, mimo iż powołały się one na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ich sytuacja w zakresie sąsiedztwa nie zmieniła się. Stanowisko organu zatem, o braku przymiotu strony w rozpoznawanej sprawie w stosunku do tych osób odpowiada przepisom prawa. Organy wykazały, że uciążliwości przyszłej inwestycji nie wykroczą poza granice nieruchomości inwestora, a potwierdza to raport o oddziaływaniu na środowisko. Z raportu bowiem wynika, że planowana inwestycja, tj. obiekt i jego użytkowanie nie będzie stanowić zagrożenia dla miejscowego środowiska. Uciążliwość spowodowana emisją zanieczyszczeń i hałasu w wyniku funkcjonowania planowanego obiektu będzie minimalna i zamknie się w granicach działki objętej planowana inwestycją. Raport oddziaływania na środowisko został przesłany do sprawdzenia z wymogami art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska przez działającą przy Wojewodzie [...] Komisję do spraw oceny Oddziaływania na Środowisko. W lipcu 2006 r. został sporządzony aneks do raportu oddziaływania na środowisko. Na jego podstawie Komisja uznała, iż inwestycja ograniczy się do terenu działki inwestora. Przesłanka braku winy strony określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa oznacza sytuację, gdy nie została strona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła w nich brać udziału z powodów od niej niezawinionych. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu w sprawie organ nie miał obowiązku powiadomienia skarżących o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy (z wyjątkiem S. F., której nieruchomość bezpośrednio graniczy z nieruchomością inwestora stanowiącą działki o nr [...]). W orzecznictwie sadów administracyjnych został utrwalony pogląd, czego wyrazem może być uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 1995 r. (VI SA 13/95 - ONSA 1995, z. 4, poz. 154), według której przyjęto, że stronami postępowania administracyjnego o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być również właściciele (wieczyści użytkownicy) sąsiednich działek. Taka zaś sytuacja występuje w tej sprawie, gdyż strona skarżąca jest właścicielem działki sąsiedniej z działką, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy przy tym podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały, że istnienie przymiotu strony po stronie właściciela nieruchomości sąsiedniej jest uzależnione od tego, czy projektowana inwestycja może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. W związku z powyższym Sąd przy rozpoznawaniu sprawy zastrzegł, że inaczej należy traktować sytuację właścicieli działki nr [...] bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością skarżących stanowiącą działki o nr [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu uproszczonego z rejestru gruntów dla nieruchomości stanowiących własność inwestora o numerach działek [...] jest założona jedna i ta sama księga wieczysta nr KW [...]. Zgodnie z art. 1 ust. 1 z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001, Nr 124, poz. 1361 ze zm.) księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Mimo dokonanego podziału należącej do inwestora nieruchomości na dwie działki, dalej z uwagi na jeden wpis do księgi wieczystej nr KW [...] nowo powstałe działki stanowiły nieruchomość pozostającą w całości w rękach inwestora. W rozpoznawanej sprawie podział, który wydzielił wąski pas nieruchomości od strony działki nr [...], nie może pozbawiać uprawnień strony bezpośrednio sąsiadujących właścicieli z planowaną inwestycją. Przyjęcie innego poglądu w tej sprawie skutkowałoby tym, że zawsze poprzez podział nieruchomości, do czego ma prawo jej właściciel, można byłoby ograniczyć prawa sąsiadów bezpośrednio graniczących z nieruchomością. Działki te zatem stanowią całość jako nieruchomość, która bezpośrednio graniczy z działką nr [...], której właściciele w ocenie Sądu są stroną postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. zmienionej decyzją z dnia [...] r. Powinni być oni zawiadomieni o wszczęciu postępowania zakończonego sporną decyzją o warunkach zabudowy. Osoba która nie brała udziału w postępowaniu głównym zakończonym decyzją ostateczną, może dochodzić swoich praw poprzez żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wniosek z powyższym żądaniem został złożony, na etapie już wznowionego postępowania w sprawie i został rozpoznany w trybie art. 151 kpa. Sąd oceniając jego zasadność stwierdził, że prawa wnioskodawcy nie zostały naruszone, gdyż z raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że planowana inwestycja, tj. obiekt i jego użytkowanie nie będzie stanowić zagrożenia dla miejscowego środowiska. Uciążliwość spowodowana emisją zanieczyszczeń i hałasu w wyniku funkcjonowania planowanego obiektu będzie minimalna i zamknie się w granicach działki objętej planowaną inwestycją. Z tego względu rozstrzygnięcie organów administracji o odmowie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. zmienionej decyzją z dnia [...] r. odpowiada przepisom prawa, gdyż art. 151 § 1 kpa przewiduje tylko dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 kpa odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, a gdy podstawy te są - uchyla decyzję dotychczasową i rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Organ może wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Jest ona wydawana wówczas, gdy organ ustali, że brak jest podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji. Organ nie wypowiada się tutaj tylko co do zarzutu, czy znajduje on oparcie w przyczynach wznowienia, lecz czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji. Może się okazać, iż błędnie uznano, że strona nie brała udziału w postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 1999 r., I S.A. 1600/98, Lex nr 48568). Rozstrzygnięcie organów z uwagi na powyższe odpowiada przepisom prawa. Sąd nie podziela stanowiska skarżących, iż w sprawie powinno dojść do połączenia na podstawie art. 62 kpa w formie postanowienia spraw o różnych numerach nadanych przez organ I instancji. Zgodnie z art. 62 kpa w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Przepis art. 62 ma zastosowanie wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie następujące przesłanki: a) istnieje wielość spraw administracyjnych, b) prawa i obowiązki w każdej z tych spraw wynikają z tego samego stanu faktycznego bądź z tej samej podstawy prawnej, c) w każdej z tych spraw właściwy jest ten sam organ administracji publicznej. Rozpoznawana sporna sprawa mimo wielości stron postępowania dotyczyła jednej sprawy zakończonej jedną decyzją ostateczną. Nie było zatem podstaw do wydania na podstawie art. 123 kpa w zw. z art. 62 kpa postanowienia o połączeniu spraw. W rozpoznawanej sprawie naruszenie przepisów postępowania polegające na nie uznaniu S. F. za stronę postępowania było uchybieniem nieistotnym, gdyż prawa tej osoby nie zostały naruszone sporną decyzją o warunkach zabudowy. Nie wystąpiła zatem żadna z sytuacji skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 powyższej ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku.