II OZ 209/08

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. .K. i P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 123/07, którym oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. K. i P.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 123/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek B. i P. K. o wstrzymanie zaskarżonego do Sądu postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, iż wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Ze złożonego wniosku, ani też z akt sprawy nie wynika jakoby wykonanie zaskarżonego postanowienia doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie odnieśli się do żadnych konkretnych faktów mających potwierdzić ich sytuację ekonomiczną, zaś samo tylko twierdzenie w żadnym razie nie mogło uzasadniać, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła któraś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.). Na to postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli B. i P. K.. W uzasadnieniu zażalenia podnieśli, że dokonane dotychczas ustalenia związane z rozpoznawaniem wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy, jednoznacznie wskazują, że nie są oni w stanie zapłacić naliczonej kary w wysokości [...] złotych. Przymusowe ściągnięcie tej kwoty będzie wiązać się ze sprzedażą nieruchomości rolnych lub maszyn rolniczych, a to spowoduje znaczną szkodę albowiem w ten sposób skarżący zostaną pozbawieni źródła utrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca uzasadniając wniesione zażalenie podniosła, iż nie jest w stanie uiścić naliczonej kary bez uszczerbku dla utrzymania rodziny. Naliczona kara z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w wysokości [...] złotych, którą skarżący musieliby wpłacić jednorazowo mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki w ich obecnej sytuacji życiowej (np. sprzedaż maszyn rolniczych). Nadto Sąd rozpoznając wniosek bierze pod uwagę nie tylko okoliczności wskazane we wniosku ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane Sądowi z urzędu. Z akt sprawy wynika wielkość dochodów skarżących, ich zadłużenie kredytem oraz wysokość nałożonej kary, które to okoliczności były przedmiotem oceny w postępowaniu o prawo pomocy. Sąd podziela opinię Sądu I instancji, iż zobowiązania o charakterze finansowym z natury rzeczy mają charakter odwracalny. Jednak z uwagi na wysokość tej opłaty oraz sytuację finansową skarżących, nie bez znaczenia są skutki jej wykonania. Nadto Sąd wskazuje, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest rozstrzygnięciem tymczasowym tylko na czas trwania postępowania sądowego. Postanowienie tego rodzaju ma charakter incydentalny, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. We wskazanym stanie faktycznym i wobec treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a należy stwierdzić, iż zażalenie jest uzasadnione i z tego względu zaskarżone postanowienie z dnia 10 stycznia 2008 r. podlega uchyleniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.