IV SA/Wa 1429/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) grudnia 2005 r. nr (...) w przedmiocie dofinansowania działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego L. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku, Nr [...] Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pozostawił bez rozpoznania wniosek L. K. o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach Działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że L. K. nie spełnia kryterium zgodności z Sektorowym Programem Operacyjnym. Zgodnie z "Uzupełnieniem Sektorowego Programu Operacyjnego" - załącznik do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 roku premia może być przyznana osobie fizycznej, obywatelowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, będącej właścicielem gospodarstwa rolnego położonego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej lub dzierżawcą gospodarstwa należącego do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Tym samym Wnioskodawca występując z wnioskiem o dofinansowanie musi spełniać definicję beneficjenta, to jest być posiadaczem samoistnym lub zależnym gospodarstwa rolnego. Tymczasem z przedstawionego przez wnioskodawcę aktu notarialnego Rep A nr [...] wynika, że stał się on właścicielem gospodarstwa rolnego na podstawie umowy przeniesienia własności z dnia 7 lipca 2005 roku, a nie na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 15 marca 2005 roku i umowy warunkowej sprzedaży. Świadczy o tym również akt podlegania ubezpieczeniu społecznemu od dnia 7 lipca 2005 roku. Tym samym w dacie składania wniosku wnioskodawca nie był samoistnym lub zależnym posiadaczem gospodarstwa rolnego. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył L. K. podnosząc zarzut, iż wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji jest właścicielem gospodarstwa rolnego położonego w K. gmina Z. Nieruchomość o powierzchni 3,01 ha nabył warunkową umową sprzedaży w dniu 15 marca 2005 roku, a następnie umową przeniesienia własności z dnia 7 lipca 2005 roku. Nadto w dniu 7 lipca 2005 roku nabył dalsze nieruchomości rolne wraz z zabudowaniami o powierzchni 8,40 ha położone w K. Z chwilą zawarcia aktu notarialnego w dniu 15 marca 2005 roku traktował nabyte ziemie jako swoją własność. Po zawarciu umowy uzyskał wpis do ewidencji producentów. O akcie nabycia ziemi poinformował również Urząd Gminy i od dnia 15 marca 2005 roku stał się podatnikiem podatku rolnego. Tym samym zdaniem odwołującego się spełniał on wszystkie przesłanki do objęcia go programem "Ułatwianie startu młodym Rolnikom", gdyż był co najmniej posiadaczem samoistnym nieruchomości rolnej. Od dnia 15 marca 2005 roku na nieruchomości rolnej podjął prace w celu jej zagospodarowania i traktował ją jako swoją własność. Okoliczność podlegania lub niepodlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników nie ma zdaniem odwołującego się znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku. Przed zakupem nieruchomości rolnych był wcześniej ich dzierżawcą. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 roku, Nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2005 roku podtrzymując zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył L. K. podnosząc następujące zarzuty: 1. Naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku 0 Narodowym Palnie Rozwoju (Dz. U. z 2004 roku Nr 116, poz. 1206 ze zm.) poprzez brak wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie skorzystania przez skarżącego z dofinansowania, 2. Naruszenie art. 553 kc w zw. z ze stroną 35 załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 roku w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja 1 modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004 - 2006" (Dz. U. z 2004 roku Nr 207, poz. 2117 ze zm.) w zw. z art. 8 ust. 2 tiret 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia poprzez przyjęcie, że skarżący nie założył własnego gospodarstwa rolnego. Zdaniem skarżącego kodeks cywilny nie wymaga aby gospodarstwo rolne powstawało dopiero w momencie nabycia własności gruntu rolnego, gdyż istnieje praktyka polegająca na tym, że w skład gospodarstw rolnych wchodzą jedynie grunty dzierżawione, 3. Naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania: ✓ Art. 1 § 1 kpa poprzez brak zastosowania przepisów postępowania administracyjnego, ✓ Art. 9 i 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie przez organ I i II instancji wypowiedzenia się co do wyników postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, ✓ Art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez brak postępowania dowodowego na okoliczność okresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników oraz samodzielnego prowadzenia gospodarstwa rolnego przez skarżącego w momencie złożenia wniosku, ✓ Art. 140 kpa w zw. z art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez brak wymaganych elementów decyzji administracyjnej, ✓ Art. 138 § 1 kpa poprzez wydanie przez organ II instancji orzeczenia o "rozpatrzeniu negatywnym odwołania"; gdyż wymieniony przepis nie przewiduje wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. • Naruszenia przepisów kompetencyjnych, to jest art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 roku o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 roku, Nr 31, poz. 264 ze zm.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez osobę inną aniżeli Prezes Agencji co winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu zapadła z naruszeniem art. 4 (Sekcja 4) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku (Dz. U. UE.L.04. 153.30) ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). Przed przystąpieniem do rozważań odnośnie prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia omówienia wymaga kwestia czy rozstrzygnięcie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach Działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" winno przybrać formę decyzji administracyjnej. Jak wynika z treści wniosku złożonego przez skarżącego, był to wniosek o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego: Sektorowy Program Operacyjny "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004 - 2006" w zakresie działania Ułatwianie startu młodym rolnikom. Zagadnienia związane z rozpatrywaniem tego typu wniosków uregulowane były (w dacie pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania) w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie trybu składania i wzoru wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom (Dz. U. z 2004 roku Nr 244, poz. 2454 ze zm.). Z § 7 ust. 1 wymienionego rozporządzenia wynikało, że w przypadku złożenia wniosku nieprawidłowo wypełnionego lub bez wymaganych załączników instytucja wdrażająca wzywała wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Jeśli termin ten nie został dotrzymany, to zgodnie z treścią § 7 ust. 2 instytucja wdrażająca pozostawiała wniosek bez rozpoznania, o czym informowała wnioskodawcę. To rozwiązanie prawne było w istocie powtórzeniem uregulowania zawartego w art. 64 § 2 kpa z którego wynika, że jeżeli podanie nie czyni wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Poinformowanie wnioskodawcy o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie jest decyzją administracyjną. Pogląd ten znajduje wsparcie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 4 stycznia 2000 roku, sygn. akt I SAB 133/99 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno techniczna, o której należy poinformować stronę". Z kolei w wyroku z dnia 19 stycznia 1999 roku, sygn. akt I SA 1056/99 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż "art. 64 kpa nie daje podstaw do wydania decyzji. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest w ogóle rozstrzygnięciem (aktem) administracyjnym, gdyż jest dokonaniem czynności nie powodujących żadnych skutków zarówno materialnoprawnych, jak i procesowych". Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie należy więc do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 1 do 7 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) na które mogą być wnoszone skargi do sądu administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne. Nie oznacza to jednak, iż strona postępowania jest w takiej sytuacji pozbawiona możliwości poddania kontroli sądowej tej formy działania organów administracji. W wyroku z dnia 17 stycznia 2001 roku, sygn. akt II SAB 240/00 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że " w każdym wypadku zawiadomienia osoby o pozostawieniu podania bez rozpoznania, służy jej - gdy zarzuca organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności - skarga na podstawie art. 17 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z zachowaniem trybu określonego w art. 34 tej ustawy". Art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku 0 Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 roku, Nr 74, poz. 368 ze zm.) przewidywał uprawnienie strony do złożenia skargi na bezczynność organów administracji. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność dokona wówczas oceny, czy stanowisko organu administracji o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku było zasadne. Jeśli uzna, iż stanowisko to było niezasadne wówczas zobowiąże organ administracji do merytorycznego załatwienia sprawy. Odmienna sytuacja ma miejsce wówczas, gdy organ administracji odmawia dofinansowania z przyczyn merytorycznych załatwiając sprawę pismem informującym o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wówczas pismo organu administracji jest w istocie decyzją administracyjną, która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie zaistniała tego rodzaju sytuacja. Z treści pisma Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji 1 Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2005 roku wynika, że przyczyną pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpatrzenia było niespełnienie przez wnioskodawcę definicji beneficjenta. Wskazana przyczyna nie jest brakiem formalnym wniosku. Wniosek skarżącego spełnia kryteria formalne, tylko zdaniem organu administracji wnioskodawca nie spełnia kryteriów niezbędnych do przyznania mu dofinansowania. Nieuwzględnienie wniosku skarżącego nastąpiło więc z przyczyn merytorycznych, a nie formalnych. Za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego, iż organy administracji nie wydały w jego sprawie decyzji. Skarżący podnosząc ten zarzut popada w istocie w wewnętrzną sprzeczność. Skoro bowiem organ nie wydał decyzji w sprawie, to konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska byłaby niemożność zaskarżenia pism organów administracji do sądu administracyjnego. Skarżący mógłby wówczas wnieść jedynie skargę na bezczynność. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącego skorygował ten zarzut twierdząc, że zarzut ten dotyczy w istocie braku w pismach organów administracji wszystkich elementów decyzji. Pismo Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2005 roku oraz pismo Zastępcy Prezesa Agencji z dnia [...] grudnia 2005 roku zdaniem Sądu uznać należy za decyzje administracyjne, pomimo tego, że w swojej treści nie zawierają słowa "decyzja". W wyroku z dnia 3 sierpnia 2001 roku, sygn. akt III SAB 34/01 (LEX nr 79247) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "O uznaniu danego aktu za decyzję lub postanowienie, przesądza jego treść, a nie nazwa (forma). Użycie tej czy innej nazwy bądź też jej nieużycie nie ma znaczenia dla charakteru prawnego danego aktu jako orzeczenia, jeżeli jest to akt rozstrzygający co do istoty indywidualnej sprawy należącej do właściwości organów administracji państwowej lub w inny sposób kończący postępowanie w danej instancji". Zgodnie z treścią art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W postanowieniu z dnia 21 marca 2002 roku, sygn. akt II SA 2213/01 (LEX nr 157973) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "Brak niektórych elementów w akcie nie pozbawia go charakteru decyzji, jeżeli zawiera co najmniej oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie sprawy oraz podpis osoby upoważnionej do jej wydania". Wymienione wyżej pisma spełniają wymogi uznania ich za decyzje administracyjne, gdyż zawierają oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie sprawy, podpis osoby upoważnionej do jej wydania, a nadto datę ich sporządzenia oraz uzasadnienie. Zarzut naruszania art. 1 § 1 kpa poprzez niezastosowanie przepisów kpa jest w ocenie Sądu gołosłowny. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, iż w toku postępowania były stosowane przez organy administracji przepisy kpa. Przyznaje to sam skarżący zarzucając organom administracji ich niewłaściwe zastosowanie. Po raz kolejny stwierdzić należy, iż skarżący podnosi wzajemnie sprzeczne ze sobą zarzuty. Zarzut naruszenia art. 9 kpa i 10 kpa poprzez brak możliwości wypowiedzenia się uznać należy za niezasadny. Materiał dowodowy, który był podstawą wydania decyzji został dostarczony przez skarżącego i był mu znany. Nie istniała konieczność uzupełniania tego materiału, a co za tym idzie nie można mówić o naruszeniu art. 7 kpa, art. 8 kpa i art. 77 § 1 kpa. Spór skarżącego z organami administracji był w istocie sporem o charakterze prawnym. Skarżący kwestionował konsekwencje prawne jakie wyprowadziły organy administracji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Należy więc stwierdzić, że skarżący miał możliwość przedstawienia swojej interpretacji prawnej we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Uzasadnienia wydanych decyzji nie zawierają szczegółowego omówienia podstawy prawnej ich wydania, jednakże również to uchybienie samo w sobie nie mogłoby być powodem ich uchylenia. W sytuacji, gdy podstawa prawna wydania rozstrzygnięcia obiektywnie istnieje brak jej wskazania w rozstrzygnięciu nie przesądza o nieprawidłowości całego rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny jednak wskazać podstawę prawną swoich rozstrzygnięć. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 138 § 1 kpa poprzez wydanie przez organ II instancji orzeczenia o "rozpatrzeniu negatywnym odwołania". Użycie innego sformułowania niż kodeksowe nie powoduje wadliwości decyzji, jeśli jego sens jest tożsamy ze sformułowaniem kodeksowym. Sformułowanie "negatywne rozpoznanie odwołania" posiada ten sam sens co sformułowanie "utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji". Za bezzasadny uznać należy zarzut wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej przez osoby nieuprawnione. Z informacji udzielonej Sądowi wynika, że osoba podpisująca decyzję z dnia [...] grudnia 2005 roku posiadała upoważnienie do podpisywania decyzji w imieniu Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Brak jest także podstaw do kwestionowania uprawnień osoby podpisującej decyzję z dnia [...] listopada 2005 roku. Zarzut skarżącego opisany w pkt. 2 jest zdaniem Sądu nieuzasadniony. Z treści powołanego przez skarżącego załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 roku w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004 - 2006" wynika, że za gospodarstwo rolne uważa się gospodarstwo w rozumieniu kodeksu cywilnego o powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 1 ha lub działy specjalne produkcji rolnej w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku Nr 54, poz. 654, z późn. zm.). Z kolei za beneficjentów uważa się obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej działalność rolniczą jako posiadacze samoistni lub zależni gospodarstw rolnych. Skarżący twierdzi, że mogą istnieć gospodarstwa rolne, w skład których wchodzą grunty jedynie dzierżawione. Jest to argument trafny, który jest pozbawiony znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy administracji nie kwestionowały bowiem poglądu, że gospodarstwo rolne może składać się w całości z gruntów dzierżawionych. Organy administracji stwierdziły jedynie, że skarżący nie był właścicielem gospodarstwa rolnego w dacie złożenia wniosku. Stwierdzenie to zdaniem Sądu, nie oznacza, iż zdaniem organów administracji o dopłatę może ubiegać się wyłącznie właściciel gospodarstwa rolnego. Organy administracji rozważały jedynie kwestię czy skarżący w dacie złożenia wniosku o dopłatę był właścicielem gospodarstwa, gdyż sam skarżący twierdził, że jest właścicielem gospodarstwa. Pogląd organów administracji, iż skarżący w dacie złożenia wniosku o dopłatę nie był właścicielem gospodarstwa rolnego uznać należy zdaniem Sądu za słuszny. Wskazują na to wprost zgromadzone w aktach sprawy dowody. Do wniosku o dopłatę załączona została przez skarżącego kopia umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 15 marca 2005 roku. Jest to umowa pod warunkiem zawieszającym, która nie przenosiła na skarżącego własności. Przeniesienie własności oraz władania nastąpiło dopiero w dniu 7 lipca 2005 roku. Wynika to wprost z § 5 tej umowy, gdzie mowa jest o tym, że wydanie nieruchomości w posiadanie nabywców następuje z dniem podpisania tej umowy. Twierdzenie skarżącego zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, iż w dniu 15 marca 2005 roku był posiadaczem samoistnym gospodarstwa było nieprawdziwe. Gdyby tak było, to w akcie notarialnym nie zostałaby zawarta wzmianka o wydaniu posiadania nieruchomości. Organy administracji odmawiając przyznania skarżącemu dopłaty błędnie jednak zdaniem Sądu uznały, iż o tym, czy skarżący spełnia kryteria uznania go za beneficjenta decyduje data złożenia przez niego wniosku o dopłatę. Ogólną regułą postępowania administracyjnego jest, że organy administracji wydają rozstrzygnięcia biorąc pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie wydania rozstrzygnięcia. Również z obowiązującego w dacie rozpoznawania wniosku skarżącego Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku (Dz. U. UE.L.04. 153.30) ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) wynikało, że warunki dotyczące pomocy w podejmowaniu działalności przez młodych rolników ustanowione w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 muszą być spełnione w chwili podjęcia indywidualnej decyzji o przyznaniu wsparcia (Sekcja 2 art. 4). Przyjęcie dla oceny spełniania przez skarżącego wymogów bycia beneficjentem daty złożenia wniosku wymagałoby istnienia przepisu, który wskazywałby na taki termin. Np. w art. 13 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) zawarte jest stwierdzenie, że warunki otrzymania wsparcia na podjęcie działalności przez młodych rolników, o których mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, muszą być spełnione w chwili złożenia wniosku o wsparcie. Z akt sprawy wynika, że w dacie złożenia wniosku skarżący nie spełniał wymogów uznania go za beneficjenta, gdyż nie był właścicielem, posiadaczem samoistnym lub zależnym gospodarstwa rolnego. Z akt sprawy wynika również, że w toku postępowania skarżący stał się właścicielem gospodarstwa rolnego przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Decyzja ta wydana została w dniu [...] listopada 2005 roku zaś skarżący stał się właścicielem gospodarstwa rolnego z dniem 7 lipca 2005 roku. Rozstrzygnięcie o odmowie przyznania skarżącemu dopłaty byłoby prawidłowe wówczas, gdyby ostateczna decyzja w tym przedmiocie zapadła przed dniem 7 lipca 2005 roku. Tylko do tej daty skarżący nie spełniał wymogów uznania go za beneficjenta. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i art. 200 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.