VI SA/Wa 1362/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skarg J. D. i H. B. - wspólników spółki cywilnej S. na decyzje Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej i w przedmiocie przyznania statusu zakładu pracy chronionej 1. uchyla zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody K. z dnia [...] września 2006 r. Nr [...]; 2. uchyla zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...]; 3. stwierdza, że decyzje, o których mowa w pkt 1 i 2 nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej solidarnie na rzecz skarżących J. D. i H. B. - wspólników spółki cywilnej S." kwotę 880 (osiemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej a decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia terminu przyznania statusu zakładu pracy chronionej od dnia 30 sierpnia 2006r. i przyznał ten status od dnia 13 września 2006r. Do wydania tych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2006r. J. D. i H. B. -wspólnicy spółki cywilnej S. wystąpili do Wojewody [...] o wydanie decyzji w sprawie statusu zakładu pracy chronionej dla prowadzonego przez nich Przedsiębiorstwa Wielobranżowego S.. Dołączyli wymagane ustawą dokumenty oprócz decyzji inspektora Państwowej Inspekcji Pracy potwierdzającej, że obiekty i pomieszczania odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby niepełnosprawnych. Dołączyli też decyzję z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] nadającą im jako pracodawcom status zakładu pracy chronionej na okres trzech lat tj. do 25 sierpnia 2005r. W tej samej dacie J. D.i i H. B. wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wydanie decyzji w sprawie statusu zakładu pracy chronionej. W uzasadnieniu tego wniosku wskazali, że status zakładu pracy chronionej przyznano im już w 1999r. i od tego czasu utworzyli wiele stanowisk pracy dla niepełnosprawnych. Sprawy związane ze statusem zakładu pracy chronionej prowadzi księgowa, która też jest niepełnosprawna, a w minionym roku poważnie chorowała. To spowodowało niedotrzymanie terminu do złożenia wniosku o wydanie decyzji w sprawie statusu zakładu pracy chronionej /przedłużenie jej/. Pracodawcy spełniają wszystkie warunki i przez cały rok dopełniali wszelkich formalności, które obowiązują zakład pracy chronionej i dopiero skrupulatność Wojewody [...] wykazała fakt uchybienia terminu do złożenia wniosku. Wojewoda [...] zażądał uzupełnienia dokumentacji o decyzję Państwowej Inspekcji Pracy dotyczącą potwierdzenia spełnienia warunków przez zakład pracy. Wnioskodawcy dołączyli decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] sierpnia 2006r. potwierdzającą, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe S. odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby niepełnosprawnych. Wojewoda [...] w dniu [...] września 2006r. wydał dwie decyzje o tym samym numerze [...]. W jednej z nich działając na podstawie art. 105 k.p.a. morzył postępowanie w sprawie o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wydanie decyzji o nadanie statusu zakładu pracy chronionej. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśnił, że poprzednia decyzja o przyznaniu tego statusu była wydana na okres 3 lat tj. do dnia 25 sierpnia 2005r., a pracodawca nie złożył wniosku o ponowne wydanie decyzji w sprawie statusu zakładu pracy chronionej. Zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych /Dz.U. Nr 123 poz. 776 z późn. zmianami dalej zwana u.z.ch./ do złożenia wniosku o przyznanie statusu ustawa nie zakreśla terminu, któremu pracodawca by uchybił. Brak jest podstaw do przywrócenia terminu także na podstawie art. 58 k.p.a. ponieważ przepis prawa nie zakreśla terminu do złożenia wniosku. Przywrócenie terminu nie znajduje zatem zastosowania i postępowanie w tej sprawie jako bezprzedmiotowe ulega umorzeniu. Drugą decyzją z dnia [...] września 2006r. Wojewoda [...] przyznał pracodawcy prowadzącemu Przedsiębiorstwo Wielobranżowe S. status zakładu pracy chronionej od dnia 30 sierpnia 2006r. W uzasadnieniu wskazał, że Zakład spełnia warunki, dokumentacja została uzupełniona o decyzję Inspektora Pracy z dnia 30 sierpnia 2006r., zatem status został przyznany na podstawie art. 30 ust. 1 u.z.ch. Odwołanie /jedno/ od obu wskazanych decyzji wnieśli J. D. i H. B.. Decyzję w sprawie umorzenia postępowania o przywrócenia terminu zaskarżyli w całości, zaś decyzję w sprawie nadania statusu zakładu pracy chronionej zaskarżyli w części dotyczącej terminu /od dnia 30 sierpnia 2006r./, od którego przyznano pracodawcy ten status. Wnieśli o uchylenie decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej w części dotyczącej terminu i przekazanie w tej części do ponownego rozpoznania lub zmianę decyzji w tej części i przyznanie statusu od 27 sierpnia 2005r. Wnieśli też o uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu powtórzyli argumentację z wniosku o przywrócenie terminu i wskazali, że nie dotrzymali terminu do złożenia kolejnego wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej na kolejny 3 letni okres z uwagi na brak świadomości o fakcie wygaśnięcia poprzedniej decyzji w dniu 26 sierpnia 2005r., co było spowodowane chorobą księgowej. Wskazali też, że przez cały miniony rok dopełniali wszystkich formalności do jakich jest zobowiązany zakład pracy chronionej i wysyłali do stosownych organów sprawozdania, deklaracje i informacje wymagane przepisami prawa i we właściwych terminach. Dopiero 2 sierpnia 2006r. dowiedzieli się, od Wojewody [...], że nie złożyli wniosku w stosownym czasie. Dlatego wystąpili o przywrócenie terminu do złożenia wniosku. Interes strony wymagał, aby organ w tym stanie rzeczy przyznał status zakładu pracy chronionej od 27 sierpnia 2005r. Powołali się na zasady zawarte w art. 7-11 k.p.a. Skoro decyzja Wojewody potwierdza tylko spełnienie warunków przez zakład, to brak przeszkód by wydać ją z datą od 27 sierpnia 2005r. W przeciwnym razie zakład będzie musiał się rozliczyć ze wszystkich pobranych w tym czasie dotacji, które zostały już wydatkowane zgodnie z przeznaczeniem. Decyzją z dnia [...]grudnia 2006r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej. Jako podstawę prawną swego działania wskazał art. 138 § 1 p. 2 k.p.a. i art. 30 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.z.ch. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że ustawa nie określa terminu do złożenia wniosku, zatem nie można skutecznie wnosić o jego przywrócenie a postępowanie jest bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r. nr [...] w przedmiocie przyznanie statusu zakładu pracy chronionej uchylił w części dotyczącej ustalenia terminu przyznania statusu zakładu pracy chronionej od dnia 30 sierpnia 2006r. i przyznał ten status od dnia 13 września 2006r. Jako podstawę prawną swego działa wskazał art.138 § 1 p. 2 k.p.a. i art. 30 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.z.ch. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że decyzja o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego ma charakter konstytutywny i nie jest potwierdzeniem stanu prawnego wynikającego z ustawy, tylko tworzy nową sytuację prawną pracodawcy. To oznacza, że momentem przyznania statusu jest moment wydania decyzji przez uprawniony organ. Organ nie może przyznać statusu z mocą wsteczną tj. na dwa tygodnie przed wydaniem decyzji, bo wtedy decyzja stałaby się deklaratoryjna. Decyzja jest decyzją związaną i zapada wówczas, gdy strona spełni warunki. Nie ma miejsca na żadne luzy interpretacyjne i uwzględnianie słusznego interesu strony. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli na obie decyzje J. D. i H. B. wnosząc o ich uchylenie. Na skutek wadliwego pouczenia przez Ministra skargi zostały źle skierowane, trafiły do WSA z opóźnieniem, zostały odrzucone, a następnie po uwzględnieniu wniosku skarżących termin do ich wniesienia został przywrócony. Decyzji nr [...] dotyczącej zmiany daty, od której przyznano status zakładu pracy chronionej, zarzucili naruszenie art. 139 k.p.a. poprzez pogorszenie sytuacji odwołujących się oraz naruszenie art. 28 i art. 30 u.z.ch. poprzez przyjęcie, że decyzja o przyznaniu statusu Zakładu pracy chronionej ma charakter konstytutywny. W uzasadnieniu Wskazali, że zaskarżona decyzja pogorszyła ich sytuację, gdyż Wojewoda [...] przyznał im status zakładu pracy chronionej od 30 sierpnia 2006r. a Minister od 13 września 2006r. i w ogóle nie wykazał, że zmieniona w ten sposób decyzja rażąco naruszyła prawo. Takie działanie narusza art. 139 k.p.a. Z przepisów nie wynika, że decyzja ma charakter konstytutywny, zaś z art. 28 u.z.ch. wynika, że nabycie statusu następuje z mocy ustawy. Decyzji nr [...] dotyczącej umorzenia postępowania o przywrócenie terminu zarzucili naruszenie art. 58 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku oraz naruszenie art. 28 i 30 u.z.ch. poprzez przyjęcie, że przepisy te nie regulują terminu do złożenia wniosku o przyznanie statusu. W uzasadnieniu wskazał, że brak terminu w ustawie świadczy o przyznaniu statusu ex lege i zasadności uznania, że decyzja o przyznaniu statusu ma charakter deklaratoryjny. W odpowiedzi na tę skargę Minister podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że ustawodawca nie zakreślił terminu do złożenia wniosku zatem pracodawca nie mógł skutecznie składać wniosku o jego przywrócenie. Strona wniosła o przyznanie statusu po upływie roku od jego utraty, a decyzja ta jest konstytutywna i nie może działać z mocą wsteczną. W odpowiedzi na skargę na decyzję dotyczącą zmiany terminu, od którego przyznano status Minister wyjaśnił, że choć tego nie napisał w uzasadnieniu swej decyzji, to decyzja organu I instancji rażąco naruszała prawo i interes społeczny, a zatem zgodnie z art. 139 k.p.a. mógł ją zmienić mimo pogorszenia sytuacji odwołującego się. Decyzja ma charakter konstytutywny, tworzy zupełnie nową sytuację prawną pracodawcy, momentem nabycia statusu jest dzień wydania decyzji przez organ, który "przyznaje status", a nie "stwierdza" go. To uniemożliwiało Wojewodzie wydanie decyzji z mocą wsteczną. Utrzymanie w mocy decyzji Wojewody byłoby naruszeniem interesu społecznego przez uznanie, że organy mogą każdorazowo kształtować charakter wydawanej przez siebie decyzji. To by naruszało art.183 § 1 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 z 2002r. poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd stwierdził naruszenia prawa, zatem zaskarżone decyzje zostały uchylone, choć nie w pełni z przyczyn wskazanych przez skarżących. Na wstępie wskazać należy, że w ocenie Sądu istniała tylko jedna sprawa administracyjna o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej, a sporną kwestią było, od jakiej daty status ten może i powinien być przyznany. Sąd połączył na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi na wszystkie decyzje jakie zapadły w tak określonej sprawie. Zdaniem Sądu nieprawidłowe było kreowanie przez organy odrębnej sprawy administracyjnej, której przedmiotem miało być przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej i zakończenie tej sprawy decyzją. Z treści wniosku z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie przyznania statusu, dołączonej do niego poprzedniej decyzji przyznającej status do dnia 26 sierpnia 2005r. oraz wniosku o przywrócenie terminu wynika, że intencją wnioskodawców było uzyskanie statusu zakładu pracy chronionej z datą wsteczną tj. od 27 sierpnia 2005r., a jako środek właściwy do osiągnięcia takiego celu uznali złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W razie wątpliwości, co do rzeczywistej intencji wnioskodawców, rzeczą organu było pouczyć ich zgodnie z zasadą zawartą w art. 9 k.p.a. o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy i wyjaśnić w trybie art. 64 § 2 k.p.a. rzeczywistą treść ich żądań. Gdy chodzi o stronę merytoryczną zasadności wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej, to oczywiście zasadne jest stanowisko organu, że ustawa nie wyznacza tu żadnego terminu. Wniosek może być złożony w każdym czasie, a jego wniesienie wyraża wolę strony uzyskania statusu i zapoczątkowuje sprawę administracyjną /o przyznanie statusu/. Nie wchodzi zatem w rachubę żadne przywrócenie terminu, w szczególności w trybie art. 58 k.p.a., który to przepis pozwala na przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowych i nie może być stosowany do przywracania terminów prawa materialnego /gdyby były one ustanowione/. Jak zaznaczono, w u.z.ch nie ma żadnych terminów do złożenia wniosku, bowiem to strona decyduje, czy chce uzyskać status zakładu pracy chronionej i tylko od niej zależy kiedy wystąpi z takim wnioskiem. W ocenie Sądu pismo zatytułowane "Wniosek o przywrócenie terminu" organ wadliwie ocenił, nie ustalił treści rzeczywistego żądania strony /nadania statusu z datą wsteczną/ i nadał mu bieg jakby był to wniosek o przywrócenie terminu prawa procesowego. Takie działanie doprowadziło do tego, że postępowanie akcesoryjne, jakim jest w istocie postępowanie o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, zostało zakończone wydaniem decyzji administracyjnej o umorzeniu postępowania, który to akt zgodnie z art. 104 § 2 k.p.a. zarezerwowany jest do rozstrzygnięcia merytorycznego /lub procesowego/ sprawy administracyjnej, a nie do rozstrzygania zagadnienia procesowego występującego w trakcie jej rozpatrywania. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 59 § 1 k.p.a. przywrócenie terminu oraz odmowa przywrócenia terminu mają formę postanowień i brak jakiegokolwiek uzasadnienia, aby w drodze decyzji, która służy załatwieniu sprawy administracyjnej, rozstrzygać wpadkowe zagadnienie procesowe i umarzać decyzją postępowanie o przywrócenie terminu. W sprawie niniejszej "sprawą administracyjną", co wynika z całokształtu pism złożonych przez wnioskodawców, było rozstrzygnięcie o żądaniu przyznania im statusu zakładu pracy chronionej z datą wsteczną i to żądanie powinno być przez organ najpierw doprecyzowane przy udziale strony, a potem rozpoznane poprzez przyznanie statusu zakładu pracy chronionej z datą zgodną z przepisami ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił obie decyzje dotyczące umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu uznając, że należy je wyeliminować z obrotu prawnego, zaś kwestia daty, od której wnioskodawcy uzyskują żądany status może i powinna być uregulowana decyzją o przyznaniu tego statusu. Wydzielenie i prowadzenie oddzielnej sprawy administracyjnej, co do przywrócenia terminu, niejako wbrew intencji strony było nieuzasadnione, wynikało z niedostatecznego wyjaśnienia rzeczywistego żądania strony i nie znajdowało uzasadnienia w przepisach k.p.a. Rozpatrując skargę na decyzję Ministra zmieniającą termin przyznania statusu zakładu pracy chronionej na niekorzyść strony wskazać należy, że z akt sprawy i treści odwołania wynika wprost, iż wolą strony było uzyskanie statusu z datą wsteczną od 27 sierpnia 2005r., zatem wszelkie przesunięcie tej daty na późniejszy czas niż ustalony w decyzji I instancji jest orzekaniem na niekorzyść strony. Zgodnie z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Z treści przepisu wynika, że wolą ustawodawcy było takie ukształtowanie postępowania odwoławczego, aby strona mogła "bezpiecznie" wnieść odwołanie, bez obawy, że jej sytuacja ulegnie pogorszeniu. Instytucja zakazu "reformationis in peius" należy do podstawowych gwarancji procesowych prawa do obrony strony. Odstąpienie od zakazu jest możliwe tylko wyjątkowo i tylko wtedy gdy rażąco narusza prawo lub interes społeczny. W doktrynie przyjmuje się, że pojęcie rażącego naruszenia prawa z art. 139 k.p.a. obejmuje przypadki wymienione w art. 156 § 1 p. 2 k.p.a. a także 156 § 1 p.1-7 k.p.a. oraz 145 § 1 i 145 a § 1 k.p.a. /por. B. Adamiak/J. Borkowski "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2003, s. 600/. Organ odwoławczy odstępując od zasady zakazu "reformationis in peius" obowiązany jest w uzasadnieniu swojej decyzji szczegółowo wykazać rażące naruszenie prawa lub interesu społecznego w decyzji I instancji. W sprawie niniejszej organ zmienił decyzję I instancji na niekorzyść strony bez jakiegokolwiek wyjaśnienia tej kwestii w uzasadnieniu decyzji. Wywody zawarte w odpowiedzi na skargę nie są oczywiście wystarczające, bowiem Sąd kontroluje decyzje administracyjne, a nie odpowiedzi na skargę a wywody organu, które powinny się znaleźć w uzasadnieniu decyzji nie mogą być zastąpione wywodami odpowiedzi na skargę. Już ten brak decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., które to uchybienie procesowe mogło mieć wpływ na wynik sprawy i uzasadnia jej uchylenie. Na marginesie tylko przypomnieć należy, że rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy treść naruszonego przepisu może być ustalona bez żadnych wątpliwości prawnych i w bezpośrednim rozumieniu. Art. 30 ust. 1 u.z.ch. stanowiący, iż "decyzję w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej, potwierdzającą spełnienie warunków, o których mowa w art. 28 lub 29 wydaje wojewoda" nie zawiera uregulowania w kwestii daty przyznania statusu zakładu pracy chronionej. Jego treść w powiązaniu z art. 28 ust. 1 u.z.ch. stanowiącym, iż pracodawca spełniający warunki ustawowe "uzyskuje status" budziła nawet pewne wątpliwości interpretacyjne, co do charakteru decyzji. Orzecznictwo zasadnie stanęło na stanowisku, że decyzja z art. 30 ma charakter konstytutywny, z czego nie wynika jednak wprost, że status może być przyznany wyłącznie od daty wydania decyzji, a przyznanie go od innej daty przypadającej w toku postępowania, w której to dacie wszystkie warunki do uzyskania statusu były już przez stronę spełnione, stanowi rażące naruszenie prawa. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że decyzja Ministra uchylająca decyzję I instancji, co do daty i zmieniająca ją z naruszeniem zakazu "reformationis in peius" bez stosownego uzasadnienia wydana została z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego ulega uchyleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ mając na względzie wywody powyższe, ponownie rozpozna odwołanie wnioskodawców biorąc pod uwagę wszystkie zawarte w nim treści i rzeczywistą treść żądania. Badając sprawę w ten sposób organ ustali i uzasadni czy pozostawienie w obrocie decyzji określającej przyznanie statusu zakładu pracy chronionej od 30 sierpnia 2006r. rażąco narusza prawo lub interes społeczny, a także rozważy i uzasadni, czy możliwe jest przyznanie statusu z datą wsteczną, za okres kiedy nie był jeszcze w ogóle złożony wniosek. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 p. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. Nr 163 z 2002r. poz. 1349 z późn. zmianami/ i zasądził kwotę 400 zł z tytułu zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od dwóch skarg /2 x 200,00zł/ i kwotę 480,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego w dwóch sprawach /2 x 240,00 zł/.