I OSK 394/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) del. NSA Ewa Dzbeńska Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 822/07 w sprawie ze skargi A. Ł. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 822/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Ł. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], którą utrzymany został rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia A. Ł. ze służby w Policji, wydany na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wyjaśnił, iż A. Ł. [...] października 2006 r. w formie pisemnej zgłosił wystąpienie ze służby, zakreślając termin zwolnienia na [...] styczeń 2007 r. i jednocześnie zwrócił się o skierowanie go do komisji lekarskiej celem ustalenia stanu zdrowia, któremu to wnioskowi Komendant Główny Policji zadość uczynił, kierując go dnia [...] listopada 2006 r. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Bydgoszczy, w celu ustalenia stanu zdrowia i przydatności do dalszej służby, a ww. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2006 r. zwolnił ze służby, przy czym nie uwzględnił wniosku złożonego dnia [...] grudnia 2006 r. o przesunięcie terminu zwolnienia na czas po wydaniu orzeczenia lekarskiego, co miałoby nastąpić w lipcu 2007 r., natomiast Minister, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał ten rozkaz w mocy ww. decyzją z [...] marca 2007 r., zmieniając go w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalając ją na dzień [...] marca 2007 r. W skardze A. Ł. podnosił, że został nakłoniony i psychicznie zmuszony do sporządzenia raportu o zwolnieniu ze służby, przy czym pierwszy raport właśnie [...] października 2006 r. z datą zwolnienia na dzień [...] kwietnia 2007 r., ale nie został on przyjęty, a dopiero ten z dnia [...] października 2006 r. z terminem na dzień [...] stycznia 2007 r., ale dopiero [...] grudnia 2006 r. dowiedział się o terminie wydania orzeczenia lekarskiego, które okazało się konieczne, gdyż na skutek nakłaniania go do zwolnienia poważnie się rozchorował, które miało zapaść w lipcu 2007 r., jednak na taki termin zwolnienia Komendant się nie zgodził – wyjaśnił dalej Wojewódzki Sąd. Przechodząc do rozważań, Wojewódzki Sąd podkreślił, iż istotą w sprawie jest czy organ, wydając [...] grudnia 2006 r. rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, miał prawo zastosować jako jego podstawę art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, opierając się na oświadczeniu woli skarżącego z dnia [...] października 2006 r. i [...] grudnia 2006 r. Sąd stwierdził, iż dnia [...] października 2006 r. A. Ł. złożył oświadczenie woli co do zwolnienia go ze służby, a oświadczenia tego nigdy nie cofnął, gdyż nie uczynił tego ani w raporcie z [...] grudnia 2006 r. ani w skardze do Sądu, domagał się wyłącznie zmiany terminu zwolnienia ze służby, zaś podnoszonych w skardze okoliczności co do stanu zdrowia w dacie składania oświadczenia o zwolnieniu nie można uznać za przekonujące, bowiem z akt wynika, iż w dniu [...] października 2006 r. ani w dniach następnych nie przebywał na zwolnieniu lekarskim, a z nieczytelnego opisu nazwy leku także nie można stwierdzić, że znajdował się pod wpływem leków psychotropowych, wyłączających świadomość. W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd uznał, że organy prawidłowo zastosowały art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który zezwala na zwolnienie ze służby funkcjonariusza w przypadku złożenia przez niego pisemnego zgłoszenia, w terminie 3 miesięcy od tego zgłoszenia. Reprezentowany przez adwokata, A. Ł. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i zarzucając: – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że pismo skarżącego z dnia października 2006 r. zawierające jego prośbę o zwolnienie z policji oraz o skierowanie do komisji lekarskiej celem określenia stanu zdrowia i związku poszczególnych schorzeń ze służbą, stanowi wystąpienie skarżącego ze służby w rozumieniu art. 41 ust. 3 ustawy o Policji; – naruszenie prawa materialnego art. 65 § 1 K.c. poprzez brak wykładni pisma skarżącego z dnia [...] października 2006 r. w sytuacji, gdy jednoznaczną i jasną treść tego pisma zawierającego prośbę o zwolnienie z policji oraz o skierowanie do komisji lekarskiej celem określenia jego stanu zdrowia i związku poszczególnych chorób ze służbą, Sąd pierwszej instancji uznał za wystąpienie ze służby w rozumieniu art. 41 ust. 3 ustawy o policji; ewentualnie – naruszenie prawa materialnego art. 94 zdanie pierwsze K.c., art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że pismo skarżącego z dnia [...] października 2006 r. stanowi wystąpienie policjanta ze służby w rozumieniu art. 41 ust. 3 ustawy o policji i może być sformułowane z zastrzeżeniem skierowania policjanta do komisji lekarskiej, mającej ocenić stan jego zdrowia, tj. z zastrzeżeniem warunku zawieszającego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, iż istotą sprawy jest to, czy raport skarżącego A. Ł. z dnia [...] października 2006 r. nie został potraktowany jako wniosek o zwolnienie ze służby w policji w trybie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), dalej "ustawa o Policji", zatem jako oświadczenie woli złożone w sprawie zwolnienia, zaś raport z dnia [...] grudnia 2006 r. jako uchylenie się od skutków tego oświadczenia. Lektura akt sprawy, w tym raportów, prowadzi do wniosku, że ocena sprawy dokonana przez Wojewódzki Sąd i oddalenie skargi jest prawidłowa. Raport A. Ł. z dnia [...] października 2006 r. zawiera jego wyraźne oświadczenie, iż wniósł on o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2006 r. Nie ma natomiast żadnych przekonujących dowodów na to, że został on złożony na skutek przymusu psychicznego lub pod wpływem leków uniemożliwiających świadome wyrażenie przez skarżącego jego woli. Raport ten zawiera co prawna również wniosek o skierowanie do komisji lekarskiej celem przeprowadzenia badań, jednak żaden z warunku, z którego wynikałoby, iż oświadczenie o zwolnieniu może zostać zmienione po uzyskaniu orzeczenia lekarskiego. Z kolei raport z [...] grudnia 2006 r. również jakichkolwiek zastrzeżeń co do złożonego oświadczenia w zakresie samego zwolnienia nie zawiera, jedynie wniosek o przesunięcie terminu zwolnienia. W takiej sytuacji organ miał pełne podstawy zastosowania art. 41 ust. 3 ustawy o Policji i zwolnienia A. Ł. z dniem wskazanym w raporcie z [...] października 2006 r., tj. [...] stycznia 2007 r., jednocześnie na niewyrażenie zgody na zmianę terminu zwolnienia. Nie można zarzucić ocenie organu, ani Wojewódzkiemu Sądowi, że błędnie oceniły raporty skarżącego przez to, że organy wydały orzeczenia na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a Sąd, że uznał takie rozstrzygnięcia za nienaruszające prawa. To skarżącemu nie można przyznać, że jego raporty wyraźnie wskazywały, że podstawą materialnoprawą decyzji powinien być art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, gdyż właśnie z tych raportów wynika, że wnosił on o zwolnienie w trybie art. 41 ust. 3 tej ustawy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).