II SA/Wa 1098/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Bronisław Szydło (spr.), Maria Werpachowska, Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 94 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), w dalszej części uzasadnienia zwanej "ustawą o Policji", odmawiającą funkcjonariuszowi Policji – S. N., pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego w miejscowości K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podał, iż zgodnie z dołączonym aktem notarialnym S. N. jest współwłaścicielem działki budowlanej, na której ma być wybudowany ten dom, a zatem nie zrealizowała ona celu z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że pomoc finansowa na uzyskanie domu jednorodzinnego przysługuje tylko w przypadku, gdy wybudowany dom stanowił będzie w całości jej własność. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. N. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., zarzucając naruszenie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, przez błędne przyjęcie, że skoro jest tylko współwłaścicielem nieruchomości, na której zamierza budować dom, taka pomoc jej nie przysługuje. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Wydane na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. – w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) w § 4 ust. 1 i ust. 2 określa wysokość pomocy finansowej, waloryzowanej corocznie w kwocie 3.377 zł za normę zaludnienia, przysługującą policjantowi i każdemu członkowi jego rodziny. Wysokość pomocy finansowej jest więc uzależniona od liczby członków rodziny policjanta ubiegającego się o jej udzielenie (art. 88, art. 89 ustawy o Policji). Zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i przepisy omawianego rozporządzenia nie ograniczają przyznania pomocy finansowej na budowę domu na wyłączną własność uprawnionego. Art. 94 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Natomiast obowiązujące od dnia 1 stycznia 2001 r. powołane wyżej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. (wydane na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji) również w odnośnych przepisach § § 1, 2, 3, 4 potwierdza w tych granicach prawo do pomocy finansowej osób uprawnionych wiążąc je m.in. z budową domu. Celem pomocy finansowej jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osób uprawnionych i cel ten może być również osiągnięty w przypadku budowy domu na nieruchomości stanowiącej współwłasność. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym przekonująco wskazał, że żaden z przepisów ustawy o Policji nie ogranicza przyznania pomocy finansowej do nabycia nieruchomości lokalowej, nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym na wyłączną własność uprawnionego (bądź ograniczonego prawa do lokalu mieszkalnego – odpowiednio – na wyłączną własność funkcjonariusza. Celem pomocy finansowej jest zaspokojenie potrzeb mieszkalnych osób uprawnionych i może być osiągnięty także w przypadku nabycia nieruchomości lokalowej na współwłasność (por. wyroki NSA z dnia 17 listopada 1998 r. – sygn. akt I SA 719/98 oraz z dnia 3 grudnia 1998 r. – sygn. akt I SA 535 (98). Pogląd ów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszym składzie w pełni podziela. Nietrafny jest zarzut organu, że w takiej sytuacji jak niniejsza, przekazanie pomocy finansowej skarżącej stanowiłoby w istocie finansowanie z budżetu państwa również osoby trzeciej (współwłaściciela nieruchomości, na której ma być budowany dom jednorodzinny), bowiem w świetle postanowień powołanego § 4 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r., wysokość tej pomocy jest ściśle związana z normami zaludnienia jakie przysługują wyłącznie skarżącej, a bezspornym jest w sprawie, że współwłaściciel tej nieruchomości nie jest członkiem jej rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. Mając na uwadze powyższe, powołany w zaskarżonych decyzjach przepis prawa materialnego (art. 94 § 1 ustawy o Policji) nie przemawiał za odmową przyznania skarżącej pomocy finansowej w wysokości odpowiadającej jej uprawnieniom, określonym w § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 października 2001 r. Organ rozpatrzy sprawę ponownie, z uwzględnieniem wyżej przedstawionej oceny prawnej i wskazań (art. 153 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.